Spa ExtraTrail 20km

Op vrijdag starten we het trailrunweekend met de ExtraTrails in Spa. Samen met Silvia en Hans ga ik voor de 20 kilometer. Na even zoeken bij de start hebben we al snel de route te pakken en kunnen we kilometers gaan maken.

In het bos ligt nog een laagje sneeuw, waardoor we op steile stukken niet te snel kunnen lopen. Sowieso gaat het in het begin steil omhoog, zodat er van enig tempo absoluut geen sprake is. Als we net een beetje gewend zijn aan het op en neer in het bos, komen we uit op de asfaltweg die we een stuk volgen over een industrieterrein. Dit is niet helemaal wat ik me van een trail had voorgesteld. Gelukkig komt hier een eind aan en gaan we het bos weer in. We slingeren nu langs weilanden en geraken steeds hogerop. Tot onze verbijstering staan we opeens op een in gebruik zijnde skipiste die we omhoog moeten lopen. Er lijkt geen eind te komen aan deze helling!


Mijn hartslag krijg ik al een tijdje niet meer onder de 170 slagen per minuut en echt fit voel ik me niet. Dan krijgen we een onverwachte pauze als er een auto vast blijkt te zitten in de sneeuw. De bestuurder is blij met een handje hulp en zijn vrouw stapt doodgemoederd naast hem in als wij beginnen met duwen! De auto komt echter niet van zijn plek en ook zij komt op hakken helpen op de gladde ondergrond. Na een half uur proberen de auto met planken, latten en matten eruit te krijgen, staat de Golf alleen maar verder naar beneden en geven we het duwen op. We moeten nu gaan voortmaken, anders zijn we niet voor donker terug!


We volgen een heel leuk gedeelte met smalle paadjes langs een beekje en ergens bij een oversteek zak ik met een voet door het ijs. Koud! Daarna volgen kilometers lange rechte brede wegen. Er lopen langlaufsporen, wat net niet handig loopt, maar ga je ernaast lopen dan is de sneeuw erg ongelijk. Silvia en Hans zetten er goed de sokken in en ik zie ze steeds verder weg verdwijnen. Mijn hartslag is weer skyhigh en ik ben die sneeuw goed beu. Gelukkig komt er een einde aan deze saaie paden, want als het al een beetje begint te schemeren komen we weer in dichter begroeid bos en mogen we weer smalle slingerpaadjes volgen. Hier ben ik weer vol in mijn element en hou ik de anderen gemakkelijk bij. Na een kort klimmetje staan we opeens op een asfaltweg. We volgen die terug naar beneden naar het centrum. De straatlantaarns branden al en als we in de afgesproken brasserie aankomen, worden we luid onthaald door de rest van de groep en de overige, deels aangeschoten, cafébezoekers. Het trailrunweekend is begonnen!

Trailrunweekend Spa

Wiebertjes zoeken bij Bomal

Trailrunweekend Bomal

Na twee dagen sneeuw stampen, worden we vandaag wakker in een bijna groene wereld. Vannacht heeft het geregend en een groot deel van de sneeuw is gesmolten. De winterse betovering is verbroken, maar het loopt wel een stuk gemakkelijker!

Trailrunweekend Bomal
Trailrunweekend Bomal

We rijden naar Bomal om een bewegwijzerde route te gaan lopen. In het dorp is het op de plaatselijke markt even zoeken naar de groene wiebertjes die we vandaag gaan volgen. De kaart biedt uitkomst en eenmaal uit de drukte zien we de eerste wiebertjes op een paal. Over een asfaltweg verlaten we de bewoonde wereld en slaan af een landweg in naar het bos. We mogen gelijk aan de bak, want we moeten de heuvel op. Als we het bos uitkomen en op een open vlakte lopen, ziet Henri opeens een bekend kapelletje. Ik ben even gedesoriënteerd, maar inderdaad. Gisteren waren we hier ook. Weliswaar liepen we de andere kant op en in een stuk wittere wereld, maar het is toch echt hetzelfde kapelletje!


Langzaam maar zeker klimmen we steeds verder omhoog en mijn longen hebben het zwaar te verduren. Al twee weken dacht ik van de griep af te zijn, maar ik lijk volgens Jolanda wel een blaffende zeehond. En dan is Pieterburen nog ver weg! Gelukkig heeft Connie een heleboel dropjes bij zich en zo kom ik toch nog zwijgend boven. Als het pad verspert wordt door een enorme omgevallen boom, moet daar natuurlijk op geklommen worden. Daarna mogen we een blubberpad op dat langzaam richting het dorpje Ozo voert.


We zijn nu op het verste punt bij Bomal vandaan en mogen nu een stuk volle bak naar beneden. In dit gedeelte liggen opeens weer ijsplaten op het pad, dus is het opletten waar je loopt. Beneden komen we uit in het dal bij De L’Aisne waar het pad afslaat en steil omhoog loopt naar de grot van Coléoptère. Hierna volgt een korte klim over single tracks door een prachtig stuk bos. Het pad loopt daarna parallel hoog boven de Ourthe en ik ontdek een klimgebied langs de route. Op een vooruitstekende rots staat een vervallen uitzichtpunt waar je prachtig over het dal kunt uitkijken. We gebruiken de rotspartij ernaast om een fotoshoot-met-dieptewerking te maken. Best spannend voor degenen met hoogtevrees!

Nu is het niet ver meer naar Bomal. We zien de kerk al liggen en zetten nog even aan naar de hoek van de straat. Oversteken is hier vanwege het slechte zicht erg gevaarlijk, dus lopen we terug naar het zebrapad. Even een ‘Abbey Road’ momentje voor de foto. We zijn dan wel niet beroemd, maar de auto’s stoppen toch mooi wel voor ons! Het laatste stukje hobbelen we over de markt waar van alles te krijgen is. We krijgen verbaasde blikken en high fives en staan na dik elf kilometer lopen weer bij de auto. Terug in Bohon lukt het mij met mijn middelbare-school-Frans om bij het zwembad te regelen dat we er mogen douchen. Zo rijden we schoon en voldaan door een groene wereld terug naar Nederland.

Trailrunrondje Durbuy-Sy-Durbuy!

Trailweekend Durbuy

Na een middagje in de sneeuw spelen op de ExtraTrails bij Spa ga ik vandaag met Henri een langere trail lopen richting Sy. Dit keer slapen we niet in Sy, maar in Durbuy, omdat de Tukhut schade heeft opgelopen door de vorst. Een kijkje nemen in het dorp kan natuurlijk wel!

Na een paar kilometer asfalt en betonplaten mogen we de Ourthe verlaten en de paadjes op. Steil omhoog. Mijn hartslag schiet even hard mee. Daarna lopen we over kleine en grotere paadjes steeds hoger naar de hoogvlakte bij Tohogne. Hier liggen volledige ijsplaten op de landweggetjes en is het oppassen en lopen als een pinguïn! Op gedeeltes onder de bomen is alle sneeuw weg en kunnen we wat meer doorlopen, tenzij je klonten modder onder je schoenen krijgt.

Bij Verlaine sur Ourthe dalen we door het bos af naar Sy. Opeens zijn we van het pad op de gps af, maar lopen we nog wel op een leuk graatje dat steeds verder afzakt door het bos. De snelheid is er inmiddels uit en het is zoeken naar vlakkere gedeeltes waar we kunnen afdalen. Opeens sta ik helemaal vast. De helling is steil en ik kan niet meer voor- of achteruit, laat staan dat ik naar beneden durf. Dan maar omhoog! Op dat moment zien we dertig meter verder langs de helling een aantal touwen gespannen. Met enige moeite bereiken we de statische goed bevestigde touwen en laten we ons zakken naar het dal. Na zo’n 50 meter afdalen staan we bij een huis in de achtertuin, waar we met wat klauterwerk weer uitkomen. Helemaal uitgelaten lopen we over de spoorbrug Sy binnen en eten even een meegenomen broodje op de stoep van de Tukhut.


Vanaf Sy gaat het weer even steil omhoog naar de Route des Crètes boven de rotsen van de Ourthe. Doordat we iets te ver doorlopen zien we de schaapjes nog even, maar dan dalen we weer af naar het dal. Nu is het een paar keer op en weer af over goed begaanbare paadjes. Bij een vervallen hotel in De L’ Aisne waar de bediening bijna even oud is als de inventaris drinken we een paar koppen thee. Opgewarmd en uitgerust lopen we na de volgende klim kilometers lang over een bospad dat geleidelijk daalt. Waarschijnlijk het enige gedeelte vandaag waar we een beetje vaart maken! Eenmaal terug in de bewoonde wereld van Barvaux zijn we blij dat we bijna terug zijn. Als we echter het einde van het dorp bereiken zakt de moed me in de schoenen. ‘Wat heb ik nu weer bedacht’ flap ik eruit. Het weggetje gaat over in een giga steil bospad dat recht de helling op loopt. Nog even op de tanden bijten dus en dan zien we het huisje weer liggen.


Na een heerlijk warme douche krijgen we ’s avonds een massage die niet geheel zonder piepgeluiden verloopt. Dat het wel degelijk helpt blijkt de dag erna als we toch redelijk soepel een rondje kunnen hardlopen bij Bomal.

 

Het blauwe uur in Spaarnwoude

Het blauwe uur
Het boek Het blauwe uur inspireerde mij al om in Schoorl te gaan lopen en zet natuurlijk ook aan om dat blauwe uur zelf eens te beleven! Opeens was daar het oproepje op Facebook van Paula of er nog andere gekkies waren die zin hadden om mee te gaan. Niet in Schoorl, maar in Spaarnwoude. En zo staan we ’s ochtends vroeg met zijn zevenen in het diffuse licht van de parking van Snowplanet om het donker in te gaan lopen tot het licht wordt.

Glibberen en glijden
Het miezert een beetje en door de lichtbundels van de hoofdlampjes dwarrelen al snel wolkjes als je uitademt. Het is even zoeken naar het tempo en onze stemmen klinken opgewonden in het donker. Behalve het pad zie je alleen de directe omgeving waar je je licht op laat schijnen en hoewel het niet stikdonker is, voel ik ons groepje opgeslokt worden door de nacht. Paula loopt voorop en volgt de route van Remco. Remco is geen ochtendmens, dus die is zelf niet mee, maar zijn route is voor ons een mooie leidraad. Al na anderhalve kilometer lopen we verkeerd. Omdraaien en een zijweggetje in. Daarna volgt een MTB-pad en is het meer glibberen en glijden dan lopen. In een schuine bocht glijdt Irma uit en komt erg ongelukkig terecht, waardoor ze moet stoppen. We brengen Irma en Els naar de verharde weg, zodat zij samen terug kunnen.

Singletracks en een touwbrug
Een beetje uit het veld geslagen vervolgen wij met zijn vijven de route. Zou dit ons ook kunnen overkomen? Eigenlijk wel, maar met trailschoenen aan zal het hopelijk meevallen. We lopen al kletsend verder en al snel heb ik geen idee meer waar we zijn. Paula weet telkens weer een leuk paadje en zo volgen we haar een klein paadje het bos in. Hier is het bladerdek zo dicht dat het nu echt donker is. We klimmen over een paar omgevallen boomstammen heen en ik voel me een onwijze hork. Het lopen gaat verder gelukkig goed en we lopen dan ook lekker rustig. De meeste paadjes zijn heel smal, dan weer steken we een verharde weg over en volgens de anderen komen we twee keer langs de paintballclub, maar ik herken niks. Als we weer langs een water lopen, doemt er vanuit het donker een touwbrug op. Gaaf! Gelukkig is het nu even droog en kunnen we foto’s proberen te maken. Met een hoop grappen en grollen komt iedereen droog aan de overkant en steken we vijftig meter verder een brug over het zelfde water over!

Oranje en blauw
De paadjes worden steiler en bochtiger en uiteindelijk staan we bovenop de skiberg. We beklimmen de toren en maken een groepsselfie. Het is nog net te donker om de hoofdlampjes uit te doen, maar dat zal niet lang meer duren. De lucht kleurt oranje, maar of dat door de zon is of de lichten van Schiphol, dat weet ik niet. De route volgt nu een slingerend parcours dat telkens weer dezelfde helling opgaat, soms schuin eroverheen. Ik haal een kamikazeactie uit door schuin naar beneden te jumpen, omdat het pad niet vlak genoeg loopt. Ik begin de hoogtemeters te voelen, maar het is niet ver meer tot de warme chocomel. De lampjes kunnen uit en het licht is van oranje naar vaalblauw gekleurd. Met de opkomst van de zon is de magie van de nacht verdwenen. Oranje of blauwe uur, het was in een woord geweldig!

 

 

Oriëntatietrail in Den Treek

Oriëntatietrail

Bucketlist
Veel mensen hebben een bucketlist met dingen die ze graag nog eens willen doen. Bij mij staat oriëntatielopen bovenaan! Vandaag krijg ik de mogelijkheid om hieraan te proeven tijdens een oriëntatietrail in Den Treek. We krijgen een ontvanger en een kaart en mogen op pad. Omdat ik niet weet hoe de controlekastjes werken, loop ik het eerste stuk met Dunja en Marjolein mee. Al snel wordt mij duidelijk dat die kastjes heel eenvoudig werken. Je stopt de ontvanger in het gat en als er een piepje uitkomt, ben je geregistreerd. Ook het navigeren vandaag is ons gemakkelijk gemaakt, doordat op de kaart naast de controleposten ook de route staat ingetekend. Nou ja, gemakkelijk.

Vertwijfeling
Na de eerste controlepost op de heide gaan Marjolein en Dunja links en ik rechts, omdat ik de korte variant ga doen. Nog geen kilometer verder loop ik verdwaasd om mij heen te kijken. Waar is in vredesnaam de volgende post? Het landschap is open, met her en der bomen, maar helemaal vlak is het niet, waardoor je niet heel ver kunt kijken. Vertwijfeld sta ik weer stil en bestudeer de kaart. Het moet hier ergens zijn! Ik ren weer een stuk terug en sla linksaf over smalle paadjes die langzaam omhoog leiden. Plotseling zie ik een bankje met een glimp oranje. Yes! Gevonden.

Kaartlezen
Op zoek naar de volgende controlepost besluit ik een stukje van de ingetekende route af te snijden door dwars over een heuvel te rennen in plaats van er omheen. Daarna is het even goed navigeren totdat ik weer op het juiste pad kom, maar het lukt en ik zie weer een oranje-witte controlepost. Het kaartlezen en hardlopen tegelijk valt me nog niet mee. Ook lukt het me niet om te onthouden bij het hoeveelste paadje ik weer moet afslaan, dus ik moet regelmatig stoppen om te kijken of ik wel goed ga. Eigenlijk weet ik alleen bij de controleposten helemaal zeker waar ik ben, maar verder loop ik vooral te twijfelen.

Euforie

Oriëntatietrail

De route is super mooi. Voor Nederlandse begrippen zit er zelfs best wel wat hoogteverschil in en als ik tijd heb, kijk ik om me heen en geniet van de herfstkleuren. Onderweg kom ik een ouder echtpaar tegen dat zo vriendelijk is om een foto van mij te maken, maar verder zie ik niemand in het bos. Bij de piramide van Austerlitz is het wel iets drukker met wandelaars, maar zodra ik daar weer afsla is het stil in het bos. Het pad loopt hier heel lang naar beneden en ik denk dat ik hier een snelheidsrecord breek! Als ik nog een klein stukje door het bos loop, zie ik tussen de bomen de rode finishvlag. Nog een keer bliepen en ik ben binnen! Ik ben amper een uur onderweg geweest, maar heb voor mijn gevoel de grootste avonturen beleefd. Deze mag van mijn bucketlist af, maar blijft op mijn actielijstje staan!

Heuvels in de Heerenduinen

IJmuiden

Op Facebook is de groep IJmuiden (e.o.) loopt hard in de Heeren- c.q. Kennemerduinen heel erg actief. Nu neem ik ‘en omstreken’ even heel ruim, want ik wil daar wel eens hardlopen!  Zo sta ik dus op een regenachtige donderdagochtend ’s ochtends net iets na half acht bij het zwembad in IJmuiden.

Ik maak kennis met Marcel, die voor vandaag de route heeft bedacht en zie Els weer, die er in Schoorl ook bij was. Als we starten is het gelukkig droog en warmer dan ik dacht, dus mijn jack blijft in de auto. Ondanks de trailschoenen lopen we het eerste gedeelte over een verhard fietspad. Dan komen we bij het befaamde wildrooster en lopen direct een heuvelachtig bos in. Nog geen tien minuten later staat Marcel opeens stil. Hertjes! En niet zo weinig ook. Een heel groepje steekt over. Camera’s zitten nog ver weg in plastic, maar toch lukt het om ze te fotograferen. Niet veel verder komen we bij een bunker waar we natuurlijk even in moeten kijken. Het is er wat muf, maar wel droog!

We lopen kriskras door het bos, over heuveltjes en door stukken mul zand. Na een vervallen zwembad en een overwoekerd amfitheater mogen we strak de heuvel op. Nu ben ik blij dat ik mijn trailschoenen aan heb, want het is hier steil en glad. Met de handen op de bovenbenen kom ik hijgend boven. Aan de andere kant vliegen we de heuvel weer af en weer een volgende bult op. We draaien weer een paadje in dat steeds smaller wordt en ik geniet van de omgeving. We lopen nu in open gebied en het aandeel mul zand neemt toe. Ondertussen begin ik moe te worden, maar ik probeer netjes te blijven lopen.

Terwijl Marcel en Els overleggen over de route heb ik geen idee meer waar we vandaan komen. Marcel neemt wel even een doorsteekje terug. Zo, dat zijn veel mooie single-tracks! Het paadje golft gewoon onder mijn voeten, zo erg slingert het! In het laatste gedeelte komen we een paar wandelaars en hardlopers tegen, maar verder is het zo op de vroege ochtend heel rustig. Bij het zwembad nemen we afscheid van elkaar. Ik vond het heel erg leuk om in een nieuw gebied rondgeleid te worden, dus lijkt je dat ook wat, volg dan de groep op Facebook!

Met dank aan Marcel van Sleeuwen voor de foto’s.

 

 

Alphense elementen

Alphense bergentrail

6 november staat al maanden in mijn agenda: De Alphense bergentrail. De dag vooraf krijg ik nog een appje dat het droog weer blijft. Ik heb er zin in!

Als ik ’s ochtends naar het zuiden rijd is het wisselend regenachtig en bewolkt. In Alphen miezert het en ik vind het verrekte koud. Als ik mijn startnummer heb opgehaald, kies ik ervoor om toch nog een extra laagje aan te trekken. Zo sta ik vlak voor de start buiten in de muziektent met een longsleeve, mijn merino-shirtje van Kari Traa en een windjack eroverheen. Ik spreek nog snel een paar meiden die ik op Facebook al een paar keer tegen ben gekomen en dan zijn we weg.

In de miezer glibberen we het dorpsplein af, langs een landweg en dan het bos in. Mijn handen zijn ijskoud, dus nog even mijn jack aanhouden! Al direct tussen de bomen worden de paadjes smaller en lopen we in ganzenmars achter elkaar aan. Het valt mij mee dat ik het groepje bij kan houden en ik loop in een fijn tempo. Mijn jack kan in de rugzak en bij recreatiegebied ’t Zand ga ik helemaal los. We mogen een helling af naar het water en ik neem een hoge  jump het zand in: ‘Jihaa’. Van een andere loper hoor ik dat we vlakbij een grote kuil zijn; de politiepet en inderdaad gaan we daar doorheen. Ik kan mijn lol direct op. Dit vind ik super leuk!

alphense-bergentrail-klein3

We slingeren verder kris kras door het bos en ik ben volledig de richting kwijt. Gelukkig staat de route prima aangegeven. We lopen een stuk langs een hek bij militair terrein en kruisen daarna de route weer. Even is de verleiding groot om nog een keer dat rondje te lopen, maar ik moet nog een eind, dus ik hou me netjes aan de pijlen. Ondertussen word ik telkens ingehaald, wat op de smalle paadjes soms best lastig is. Helemaal in het zuidelijke puntje van de route word ik ingehaald door iemand die mijn naam noemt. Ik ben totaal verrast, maar de trailwereld is klein! Achter elkaar aan baggeren we door een nat gedeelte en dan volgt een lang recht stuk.

alphense-bergentrail-klein5

Als ik bij de verzorgingspost komt, regent het weer, of nog steeds. Ik ben het een beetje kwijt. Als je stilstaat is het echter snel koud, dus na twee bekers bouillon en de nodige calorieën ga ik weer verder. Bij een prachtig open veld met geel gekleurde dennen maak ik nog even een paar foto’s van een andere loper. Ik hoop dat ze gelukt zijn! Daarna komen we op een heuvelachtig mountainbikeparcours en ik ben weer helemaal in mijn element. Het lukt me zelfs om de heren met de mutsen redelijk bij te houden.

Alphense bergentrail

Nog een keer steek ik de straat over en kom ik langs de ambulance. Daar ga ik bijna door mijn enkel in de berm, maar gelukkig hink ik net op tijd weer terug. De kilometers vliegen voorbij en dan ben ik alweer bij ’t Zand en vanaf hier is het niet ver meer terug naar het dorp. Eenmaal op de landweg kom ik deelnemers tegen die al klaar zijn en mij luidkeels toejuichen. In de druilerige regen loop ik met een big smile onder de finishboog door. Ik ben vies, nat en koud aan de buitenkant, maar die strijd tegen de elementen maakt dat ik volledig in mijn element ben!

Door de regen heb ik weinig foto’s gemaakt onderweg. Gelukkig had Olav Sammelius zijn GoPro mee, wat een treffend filmpje van de route oplevert!