Grünsteinklettersteig

Grünsteinklettersteig

De Grünsteinklettersteig ligt aan de voet van de beroemde Watzmann in Zuid-Duitsland en lijkt ons een uitgelezen klettersteig om ons daarop voor te bereiden. Het zonnetje schijnt, de auto staat in Schönau en wij ploeteren omhoog naar boven. De weg is breed en steil en er zitten zoveel bochten in dat er geen einde aan lijkt te komen.

Rechts einsteigen
De start van de klettersteig ligt gelukkig in de schaduw, zodat we even kunnen bijtanken en optuigen. Op het informatiebord staat dat de klettersteig twee verschillende routes kent. Onderin gaan de routes apart van elkaar en ze komen op een hoger gedeelte samen en lopen dan verder naar de top. We kiezen voor de rechter en meest uitdagende route en dat hebben we geweten.

Zonnig
Direct al na het inklippen bij de eerste kabels moet ik flink aan mijn armen hangen en mijn voeten schrap zetten om erdoor te komen. Ik maak me dan nog geen zorgen, omdat ik weet dat het moeilijkste gedeelte vaak onderin een route zit, zodat twijfelaars hier direct kunnen afhaken. Na nog wat ladders en kabels begin ik het aardig warm te krijgen. De wand ligt vol in de zon en door de inspanning loopt het zweet in straaltjes over mijn rug. De rotsen zijn steil en op sommige plaatsen flink afgeklommen, waardoor het glad is als je erop gaat staan. Spannend dus!

Krachtpatserij
Op sommige gedeelten is de wand overhangend en moet je jezelf aan beugels omhoog trekken. Mijn gebrek aan kracht wordt hier wel heel duidelijk, want geregeld moet ik mezelf even in een schlinge hangen om uit te rusten. Telkens kan ik mezelf weer voldoende opladen om een stukje door te klimmen, maar ondertussen slaat de honger toe. De route loopt echter steeds verder steil omhoog en hier iets gaan eten is echt onmogelijk. Als we dan weer in een overhangend gedeelte met beugels komen, red ik het echt niet meer. Ik kom er niet meer door. Gelukkig kan ik daar om de rots heen klimmen en dan komen we in vlakker terrein waar we in de schaduw van een ieniemienie boompje even wat eten.

Fotoloch
Nu wordt het leuk. De moeilijkheden hebben we achter ons gelaten en we komen bij een grote hangbrug. Met de klettersteigset zit je hoog boven je hoofd vast en in het midden van de brug kan ik die bovenste kabels niet eens meer aanraken! De brug wiebelt als een malle, maar we komen veilig aan de overkant. Het klimmen gaat nu een stuk vlotter en al snel komen we op een hele grappige overstap dat ze ‘Fotoloch’ hebben genoemd. De perfecte fotospot dus! De overstap is heel hoog, maar als je geen hoogtevrees hebt, is het goed te doen. Daarna komen we weer een grapje tegen: een bierpomp uit de rotsen! Helaas komt er geen bier uit en zelfs geen water, want we hebben het inmiddels flink warm.

Watzmann
Na de uitklim over een oneindig graatje komen we op de top. De Watzmann kun je hiervandaan zien, maar de Königssee net niet. Vanaf hier dalen we in een paar minuten door een koel bos af naar de Grünsteinhut met een uitnodigend terras. We bestellen hele grote glazen holundersaft en radler en dat is in no time op. Totaal kapot, maar super tevreden dalen we weer af naar Schönau. En de Watzmann, die moet nog maar even wachten op ons bezoek!

Grünsteinklettersteig

 

Moel Siabod: [ˈmɔil ˈʃabɔd]

IMG_3472

De wolken blijven vandaag laag boven de bergen hangen, dus kiezen we voor een minder hoge top, de Moel Siabod. In het Welsh betekent dit zoiets als ‘gevormde heuvel’ en die vorm is nogal langgerekt.

We starten in Capel Curig, waar we parkeren achter de winkel van Joe Brown. Na een klein ommetje via een boerderij steken we bij het outdoorcentrum Plas y Brenin de weg over. Ondanks het minder mooie weer zijn er drie groepen die kano-instructie op het meer krijgen. Helden! Wij steken de brug over naar de andere kant van het meer en komen dan direct in het bos aan de voet van de Moel Siabod. Het pad volgt de flanken van de noordhelling en stijgt geleidelijk omhoog. Als we boven de boomgrens uitkomen nemen we even pauze en genieten van het uitzicht op het dal.

Vanaf hier wordt het pad steeds natter en moeten we af en toe even zoeken om geen natte voeten te krijgen. Als we eenmaal uit het grasland en op de rotsen staan wordt het pad steeds steiler en krijgt de wind vat op ons. Op deze hoogte is ook geen schaap meer te bekennen, want ja, wat hebben die hier te eten? Als we op de kam staan, hebben we een geweldig uitzicht en als het helder was geweest hadden we zo de Snowdon aan kunnen raken. De toppen van de hogere bergen liggen echter allemaal in de wolken, dus we hebben er goed aan gedaan om de Moel Siabod te kiezen.

De Moel Siabod is eigenlijk een langgerekte bergrug, waar we nu bovenop staan. De ondergrond bestaat hier uit grote rotsblokken en van een echt pad is geen sprake meer. We volgen de bergrug in oostelijke richting en moeten regelmatig een stukje afklimmen of omlopen om een rots verder te komen. Als we eenmaal uit de rotsen zijn, houden we een langere pauze en proberen we de plaatsjes die we her en der zien liggen met behulp van de kaart te benoemen. Dat valt lang niet altijd mee merken we. Vanaf hier is het pad goed te volgen, al moet je om droge voeten te behouden af en toe wat moeite doen. Een boer drijft met zijn quad en een hond al zijn schapen door een hek de hoger gelegen velden op. Een stuk lager zien we dat hij er eentje vergeten is.

Terug in de lodge vertel ik trots aan een local dat ik vandaag op de Moel Siabod heb gestaan. Hij kijkt me niet begrijpend aan en na mijn uitleg van de route, roept hij uit: ‘Oh, de Moel Siabod!’. Jawel. Mijn Welsh heeft nog wat oefening nodig!

The early bird.. Trailrunning in Wales

IMG_3589

Om 6 uur ’s ochtends gaat mijn wekker en een kwartier later sta ik met mijn loopschoenen aan buiten tussen de heuvels van Noord Wales. Ik ben van plan nog wat hoogtemeters te maken voordat ik vanmiddag weer terug naar de polder ga.

Ochtendstilte
Het is stil buiten, want zelfs de meeste schapen liggen nog te doezelen in het weiland. Ik loop een klein stukje het dal uit naar beneden en heb daarbij al na 10 minuten doorweekte sokken van het natte gras. Bij het caravanpark steek ik de weg over en daar begint de klim door het bos naar boven. Eerst volg ik een smal paadje, dat na een grote kruising overgaat in een karrenspoor dat zich naar boven slingert. Ik kan me niet herinneren dat het paadje zoveel zigzags maakt op de kaart, maar ik ga in ieder geval naar boven en een ander pad heb ik niet gezien.

Kruip-door-sluip-door
Het bos wordt steeds ruiger en een paar keer moet ik onder of over omgevallen bomen heen kruipen of klimmen. Het pad heeft meer weg van een overwoekerde tankbaan en regelmatig moet ik goed kijken om niet kniediep in het water weg te zakken. Ik ben heel erg blij dat ik mijn wandelstokken heb meegenomen, want soms is het meer balanceren dan lopen. Midden in het bos kom ik bij een oud vervallen huisje, waarvan alleen de muren nog tot heuphoogte overeind staan. Het bos wordt hier steeds donkerder, totdat ik na een dalletje in een dennenbos kom. Aan het einde zie ik licht en ik ben heel benieuwd waar ik uit kom. Als ik het bos uitloop, zie ik dat ik wel de juiste richting oploop, maar dat het pad waarschijnlijk ver onder mij ligt. Ook sta ik voor een hek van prikkeldraad dat dwars voor mij over de heuvels gespannen is. Er zit niets anders op dan eroverheen klimmen!

Schapenpaadjes
Nu ik uit het bos ben kan ik me beter oriënteren en volg ik de vele schapenpaadjes die parallel aan de helling lopen. De schapen die hier grazen zijn lang zo schichtig niet als in het dal en blijven vaak rustig liggen als ik langs hen loop. Ik kan nu aan drie kanten heel ver kijken en ik geniet van de bergen om me heen en het zonnetje dat schijnt.

Vanaf de ridge is de weg verder gemakkelijk te vinden. Als ik een bos ben gepasseerd, klim ik over twee trappetjes over een muurtje en volg dan een breed pad naar het dal. In het dal steek ik de weg weer over om via een typische kissing gate dwars door het weiland naar sheeprock te lopen. Daarna hoef ik alleen nog een redelijk vlakke weg te volgen tot de brug. Als ik terug kom bij de lodge is het pas half negen en kan ik als eerste aanschuiven voor het onbijt!

Though trailrunning in Noord Wales

IMG_3518

Ik ben verwend! Verwend met paaltjesroutes in Nederland en perfect gemarkeerde paden in Duitsland en in de Alpen. Dat dit niet overal het geval is, kom ik te weten in de Nant Ffrancon valley in Noord Wales!

Ontdek je plekje
Vlak voor het avondeten besluit ik nog een klein rondje te lopen. Het kleine weggetje over de rivier af en dan rechtsaf over een houten trappetje waar het brede pad overgaat in een grasstrook. Schapen rennen mekkerend voor me uit en al snel zijn zij mijn oriënteringspunt, want ze volgen de makkelijkste weg! Als het pad weer iets breder wordt, sta ik op een prachtig idyllisch plekje aan de rivier. Echt iets voor een picknick!

Varens
Verder langs de rivier kan ik niet lopen, want daar staat een hek en een muur. Dan maar links langs de muur en weer rennen de schapen verschrikt voor mij uit. Ik baan me een weg door de varens en net als ik denk een duidelijk pad te zien, blijkt dat een beekje te zijn. Gelukkig liggen er grote leistenen over de beek en zo kom ik in een veld met varens. Heel veel varens. Telkens denk ik dat ik het pad kwijt ben, maar na elke derde of vierde stap zie ik toch weer iets van een spoor. Van hardlopen komt niet veel meer, maar gelukkig is het einde van het varenveld in zicht.

Klimmen en klauteren
Bij een boerderij loop ik bovenlangs de erfgrens en beland weer in een zompig stuk met veel varens. Soms kan ik een beetje hardlopen, maar overeind blijven is prioriteit. Als ik bij een rand met bomen aankom, blijken er twee hekken achter elkaar gebouwd te zijn en daarachter ligt het pad waar ik heen wil. Dan maar over het prikkeldraad en het houten hek heen. Nu loop ik op het MTB-pad langs de oude mijn. Bergen met leisteen liggen langs het pad en geven een desolate aanblik. Als ik eenmaal op het weggetje terug ben, kom ik een local tegen die met zijn auto keurig afremt om mij te laten passeren. Met natte voeten en een heel voldaan gevoel ben ik net voor het avondeten weer terug. Het eten smaakt heerlijk en ik voel me tevreden en verwend. Ook zonder markeringen!

Hardlopen helpt tegen een reiskater!

IMG_3445

Vanochtend ben ik om 6 uur opgestaan om met bus, trein, vliegtuig en auto uiteindelijk in Noord Wales aan te komen. Na de lunch kijk ik scheel van de moeheid. Is het het tijdsverschil, het vroege opstaan, of al die indrukken onderweg? Dat ik een reiskater heb is overduidelijk, dus ik duik even een paar uur mijn bed in om te gaan slapen.

’s avonds na het eten begint het toch te kriebelen. ‘Zal ik even mijn loopschoenen aandoen?’. Met het eten net achter de kiezen, lees ik eerst nog maar een stuk in het boek waar ik vanochtend in begonnen ben. Ook trieste verhalen kunnen boeien en tegen de tijd dat ik het boek uit heb, is het na tienen. Ik twijfel om nu nog te gaan lopen, maar bedenk dat ik mijn nieuwe Petzl hoofdlampje mee heb genomen, dus als ik die meeneem, kan ik nog wel een rondje lopen!

Door het Nant Ffrancondal waar ik ben, lopen twee wegen parallel aan elkaar naar de pas aan het einde. Halverwege kan ik eventueel via een pad afsteken naar de overkant. Het eerste gedeelte van de weg loopt door een bosje en daar lijkt het al bijna donker. Daarna wordt het weggetje wat smaller en loop ik op split, zodat het toch een beetje onverhard aanvoelt. In de schemering kom ik langs een boerderij waar het licht vanzelf aanspringt, maar waar geen leven te zien is. Als ik achterom kijk, zie ik de zon ondergaan tussen de bergen en wordt het heel rustig in het dal.

Het weggetje loopt steeds verder het dal in en als ik bij de afslag bij ‘sheeprock‘ kom, besluit ik tot aan de pas door te lopen. De klimmetjes beginnen nu toch wel serieus te worden en na de laatste boerderij moet ik vol aan de bak om hardlopend op het volgende heuveltje te komen. Inmiddels is het donker en heb ik mijn Petzl aangezet. Na het zoveelste bultje begin ik me af te vragen hoe ver het nog is naar de pas. Het enige dat ik telkens zie in het licht van mijn hoofdlamp is de volgende helling! Opeens loop ik tussen de bomen en zie ik de huizen op de pas.

Nu is het alleen nog maar via de weg terug naar beneden. Ik dender over het voetpad langs de weg en breek al mijn snelheidsrecords. In mijlen, dat wel. Links van mij loopt een muurtje en als ik daar overheen kijk, zie ik honderden lichtjes. Allemaal schaapjes die recht in mijn hoofdflampje kijken, waardoor het lijkt alsof er allemaal spookjes liggen! Als ik bijna terug ben, moet ik toch nog twee keer vals plat naar boven en tegen die tijd heb ik ook wel genoeg van dat gejakker. Met net geen 10 kilometer op de teller ben ik weer terug in mijn kamer. Vies en bezweet, maar verlost van mijn reiskater!

Nant Ffrancon valley
Alles wat je nodig hebt tegen een reiskater!

Ketelwaldtrail

IMG_3251

Van veel georganiseerde trails zijn de routes te vinden op movescount of afstandmeten of weer een andere site. Ook de ketelwaldtrail kun je downloaden en daarom sta ik op een maandagochtend in Plasmolen!

Walhalla voor trailers
De wedstrijd heb ik nog nooit gelopen, maar op internet ziet de route er heel erg leuk uit. Veel klimmetjes door een bosrijk gebied, met een klein hapje Duitsland erbij. Direct naast  hotel restaurant Plasmolense hof loop ik het bos in en ik lijk wel in het Walhalla te zijn beland! Klaterende beekjes, steile paadjes naar alle kanten en daar mag ik overheen! Maar eerst moet ik de techniek nog aanzetten. Na lang proberen kom ik erachter dat het me niet lukt om én de navigatie én de registratie aan te krijgen op mijn Suunto. Ondertussen sta ik te stuiteren om te beginnen, dus dan maar zonder registratie!

Valpartij
De route loopt direct omhoog en al snel weer naar beneden. Het bos is hier flink vochtig, dus aan alle kanten groeien varens. Als ik weer op een vlak gedeelte loop, bedenk ik me dat ik looptijden op mijn telefoon kan aanzetten. Heb ik gelijk een ‘coach’ bij me! De eerste kilometer gaat langzaam, doordat ik mijn ritme nog even moet zien te vinden. Gelukkig gaat het al snel beter en net als ik me bedenk dat de eerste drie kilometer altijd het zwaarste zijn, klinkt er een stem uit mijn rugzak: ‘Goed bezig, je hebt al drie kilometer..’. Op dat moment struikel ik over een boomwortel en schuif een eind over de grond. Mijn knie heeft allemaal kleine kerfjes en mijn elleboog ziet zwart van het zand. Ik blijf even zitten en loop dan rustig verder naar beneden.

Deutschland
Onderaan de heuvel kom ik de enige twee wandelaars van vandaag tegen. Na een kort praatje vervolgen zij hun weg over het Pieterpad en sla ik rechtsaf. De route loopt hier langs een weiland dat me doet denken aan de stuwwal bij Nijmegen. Gelukkig gaat het goed met mijn knie en meer dan een beetje trekken doet hij niet. De route loopt met veel bochtjes, maar het navigeren gaat prima. Als ik na een paar kilometer door de velden loop, heb ik het idee dat ik richting Duitsland loop. Inderdaad kom ik vlak daarop een bord ‘Grafwegen’ tegen. Ben ik gewoon lopend de grens overgestoken! De route loopt hier door het Reichswald, wat in Nederland bekend staat als Ketelwald. De route gaat hier naar het hoogste punt van de route, brandtoren de Jan. Als ik hier voorbij ben, loop ik op afslagen met parallel lopende paadjes een paar keer verkeerd. Dat is wel een beetje frustrerend, maar ach, het hoort erbij.

De laatste loodjes
In Milsbeek kom ik bij de start van de wedstrijd. Hier sta ik voor een gesloten hek bij het voetbalveld, maar met een kleine doorsteek kom ik toch weer op de route. Na een prachtig stukje grasland gaat het weer steil omhoog de stuwwal op. In de laatste kilometers zitten nog een paar venijnige klimmetjes met trappetjes en het bergop blijven lopen, red ik niet meer. In de buurt van Plasmolen begin ik me zorgen te maken of ik het punt waar ik gestart ben wel zal herkennen. Voor mijn gevoel had ik er al moeten zijn! Gelukkig klopt de navigatie op de Suunto uitstekend en sta ik na 16 gemeten kilometers weer in het Walhalla waar ik begonnen ben!

Nighttrail Sy

Nighttrail Sy

Ik ben nog nooit in het donker gaan hardlopen. Ja, op de weg waar lantaarnpalen staan, maar nog nooit het bos in waar je zonder lampje geen hand voor ogen ziet! Een trailrunweekend in België leent zich hier natuurlijk uitstekend voor. Single tracks om de hoek en er wil vast wel iemand mee!

Markeringen
Samen met Branco en Mark vertrek ik even na tienen ’s avonds uit de Tukhut. De rest van de groep zit aan het bier en wij gaan een rondje rennen! We hebben bedacht om een gemarkeerde wandelroute te lopen die door een smal dalletje loopt met een klein beekje erin. Al snel merken we dat de bordjes met markering in het donker reflecteren. Waar je ze overdag nog wel eens mist door een overhangende tak, zien we ze nu al van verre!

Petzl Tikka RXP
Als we afslaan het smalle dal met de beek in wordt het heel donker om ons heen. Er hangt veel vocht in de lucht en als je uitblaast, zie je wolkjes in je hoofdlampje dwarrelen. Ik loop met de Petzl Tikka RXP en voor het eerst merk ik nu goed wat de Reactive-Lightningfunctie doet. Zodra mijn lichtbundel niet samenvalt met die van Mark, die achter mij loopt, versterkt de Petzl zich in een fractie van een seconde en houd ik toch hetzelfde zicht. Als ik mijn lampje even uitdoe, is het stikkedonker om me heen en kan ik echt niet zien waar ik mijn voeten neerzet.

Nighttrail Sy

Sy by night
We lopen over een smal pad met veel boomwortels omhoog. Onderweg proberen we nog wat foto’s te maken, maar dat is in de duisternis met een simpele camera op de telefoon niet te doen. Alles wordt zwart en wazig. Als je stil bent, hoor je alleen onze ademhaling en verder helemaal niets. Alle vogeltjes slapen en het is echt muisstil in het bos. Het laatste gedeelte gaat steil omhoog over een helling met traptreden. Ik probeer te blijven rennen, maar de koek is op voor vandaag. Eenmaal boven zien we de lichtjes van Sy onder ons schijnen. Via een alternatieve route met kleine en soms steile paadjes komen we weer terug bij de hut. De bierdrinkers zijn al naar bed en wij doen ons tegoed aan de overgebleven appeltaart. Ik weet nu hoe het is zo’n nighttrail, donker en enorm leuk! Zeker voor herhaling vatbaar!