Het blauwe uur in Spaarnwoude

15073530_1342931742407214_6159459190838760876_n

Het blauwe uur
Het boek Het blauwe uur inspireerde mij al om in Schoorl te gaan lopen en zet natuurlijk ook aan om dat blauwe uur zelf eens te beleven! Opeens was daar het oproepje op Facebook van Paula of er nog andere gekkies waren die zin hadden om mee te gaan. Niet in Schoorl, maar in Spaarnwoude. En zo staan we ’s ochtends vroeg met zijn zevenen in het diffuse licht van de parking van Snowplanet om het donker in te gaan lopen tot het licht wordt.

Glibberen en glijden
Het miezert een beetje en door de lichtbundels van de hoofdlampjes dwarrelen al snel wolkjes als je uitademt. Het is even zoeken naar het tempo en onze stemmen klinken opgewonden in het donker. Behalve het pad zie je alleen de directe omgeving waar je je licht op laat schijnen en hoewel het niet stikdonker is, voel ik ons groepje opgeslokt worden door de nacht. Paula loopt voorop en volgt de route van Remco. Remco is geen ochtendmens, dus die is zelf niet mee, maar zijn route is voor ons een mooie leidraad. Al na anderhalve kilometer lopen we verkeerd. Omdraaien en een zijweggetje in. Daarna volgt een MTB-pad en is het meer glibberen en glijden dan lopen. In een schuine bocht glijdt Irma uit en komt erg ongelukkig terecht, waardoor ze moet stoppen. We brengen Irma en Els naar de verharde weg, zodat zij samen terug kunnen.

Singletracks en een touwbrug
Een beetje uit het veld geslagen vervolgen wij met zijn vijven de route. Zou dit ons ook kunnen overkomen? Eigenlijk wel, maar met trailschoenen aan zal het hopelijk meevallen. We lopen al kletsend verder en al snel heb ik geen idee meer waar we zijn. Paula weet telkens weer een leuk paadje en zo volgen we haar een klein paadje het bos in. Hier is het bladerdek zo dicht dat het nu echt donker is. We klimmen over een paar omgevallen boomstammen heen en ik voel me een onwijze hork. Het lopen gaat verder gelukkig goed en we lopen dan ook lekker rustig. De meeste paadjes zijn heel smal, dan weer steken we een verharde weg over en volgens de anderen komen we twee keer langs de paintballclub, maar ik herken niks. Als we weer langs een water lopen, doemt er vanuit het donker een touwbrug op. Gaaf! Gelukkig is het nu even droog en kunnen we foto’s proberen te maken. Met een hoop grappen en grollen komt iedereen droog aan de overkant en steken we vijftig meter verder een brug over het zelfde water over!

Oranje en blauw
De paadjes worden steiler en bochtiger en uiteindelijk staan we bovenop de skiberg. We beklimmen de toren en maken een groepsselfie. Het is nog net te donker om de hoofdlampjes uit te doen, maar dat zal niet lang meer duren. De lucht kleurt oranje, maar of dat door de zon is of de lichten van Schiphol, dat weet ik niet. De route volgt nu een slingerend parcours dat telkens weer dezelfde helling opgaat, soms schuin eroverheen. Ik haal een kamikazeactie uit door schuin naar beneden te jumpen, omdat het pad niet vlak genoeg loopt. Ik begin de hoogtemeters te voelen, maar het is niet ver meer tot de warme chocomel. De lampjes kunnen uit en het licht is van oranje naar vaalblauw gekleurd. Met de opkomst van de zon is de magie van de nacht verdwenen. Oranje of blauwe uur, het was in een woord geweldig!

 

 

Oriëntatietrail in Den Treek

Oriëntatietrail

Bucketlist
Veel mensen hebben een bucketlist met dingen die ze graag nog eens willen doen. Bij mij staat oriëntatielopen bovenaan! Vandaag krijg ik de mogelijkheid om hieraan te proeven tijdens een oriëntatietrail in Den Treek. We krijgen een ontvanger en een kaart en mogen op pad. Omdat ik niet weet hoe de controlekastjes werken, loop ik het eerste stuk met Dunja en Marjolein mee. Al snel wordt mij duidelijk dat die kastjes heel eenvoudig werken. Je stopt de ontvanger in het gat en als er een piepje uitkomt, ben je geregistreerd. Ook het navigeren vandaag is ons gemakkelijk gemaakt, doordat op de kaart naast de controleposten ook de route staat ingetekend. Nou ja, gemakkelijk.

Vertwijfeling
Na de eerste controlepost op de heide gaan Marjolein en Dunja links en ik rechts, omdat ik de korte variant ga doen. Nog geen kilometer verder loop ik verdwaasd om mij heen te kijken. Waar is in vredesnaam de volgende post? Het landschap is open, met her en der bomen, maar helemaal vlak is het niet, waardoor je niet heel ver kunt kijken. Vertwijfeld sta ik weer stil en bestudeer de kaart. Het moet hier ergens zijn! Ik ren weer een stuk terug en sla linksaf over smalle paadjes die langzaam omhoog leiden. Plotseling zie ik een bankje met een glimp oranje. Yes! Gevonden.

Kaartlezen
Op zoek naar de volgende controlepost besluit ik een stukje van de ingetekende route af te snijden door dwars over een heuvel te rennen in plaats van er omheen. Daarna is het even goed navigeren totdat ik weer op het juiste pad kom, maar het lukt en ik zie weer een oranje-witte controlepost. Het kaartlezen en hardlopen tegelijk valt me nog niet mee. Ook lukt het me niet om te onthouden bij het hoeveelste paadje ik weer moet afslaan, dus ik moet regelmatig stoppen om te kijken of ik wel goed ga. Eigenlijk weet ik alleen bij de controleposten helemaal zeker waar ik ben, maar verder loop ik vooral te twijfelen.

Euforie

Oriëntatietrail

De route is super mooi. Voor Nederlandse begrippen zit er zelfs best wel wat hoogteverschil in en als ik tijd heb, kijk ik om me heen en geniet van de herfstkleuren. Onderweg kom ik een ouder echtpaar tegen dat zo vriendelijk is om een foto van mij te maken, maar verder zie ik niemand in het bos. Bij de piramide van Austerlitz is het wel iets drukker met wandelaars, maar zodra ik daar weer afsla is het stil in het bos. Het pad loopt hier heel lang naar beneden en ik denk dat ik hier een snelheidsrecord breek! Als ik nog een klein stukje door het bos loop, zie ik tussen de bomen de rode finishvlag. Nog een keer bliepen en ik ben binnen! Ik ben amper een uur onderweg geweest, maar heb voor mijn gevoel de grootste avonturen beleefd. Deze mag van mijn bucketlist af, maar blijft op mijn actielijstje staan!

Heuvels in de Heerenduinen

IJmuiden

Op Facebook is de groep IJmuiden (e.o.) loopt hard in de Heeren- c.q. Kennemerduinen heel erg actief. Nu neem ik ‘en omstreken’ even heel ruim, want ik wil daar wel eens hardlopen!  Zo sta ik dus op een regenachtige donderdagochtend ’s ochtends net iets na half acht bij het zwembad in IJmuiden.

Ik maak kennis met Marcel, die voor vandaag de route heeft bedacht en zie Els weer, die er in Schoorl ook bij was. Als we starten is het gelukkig droog en warmer dan ik dacht, dus mijn jack blijft in de auto. Ondanks de trailschoenen lopen we het eerste gedeelte over een verhard fietspad. Dan komen we bij het befaamde wildrooster en lopen direct een heuvelachtig bos in. Nog geen tien minuten later staat Marcel opeens stil. Hertjes! En niet zo weinig ook. Een heel groepje steekt over. Camera’s zitten nog ver weg in plastic, maar toch lukt het om ze te fotograferen. Niet veel verder komen we bij een bunker waar we natuurlijk even in moeten kijken. Het is er wat muf, maar wel droog!

We lopen kriskras door het bos, over heuveltjes en door stukken mul zand. Na een vervallen zwembad en een overwoekerd amfitheater mogen we strak de heuvel op. Nu ben ik blij dat ik mijn trailschoenen aan heb, want het is hier steil en glad. Met de handen op de bovenbenen kom ik hijgend boven. Aan de andere kant vliegen we de heuvel weer af en weer een volgende bult op. We draaien weer een paadje in dat steeds smaller wordt en ik geniet van de omgeving. We lopen nu in open gebied en het aandeel mul zand neemt toe. Ondertussen begin ik moe te worden, maar ik probeer netjes te blijven lopen.

Terwijl Marcel en Els overleggen over de route heb ik geen idee meer waar we vandaan komen. Marcel neemt wel even een doorsteekje terug. Zo, dat zijn veel mooie single-tracks! Het paadje golft gewoon onder mijn voeten, zo erg slingert het! In het laatste gedeelte komen we een paar wandelaars en hardlopers tegen, maar verder is het zo op de vroege ochtend heel rustig. Bij het zwembad nemen we afscheid van elkaar. Ik vond het heel erg leuk om in een nieuw gebied rondgeleid te worden, dus lijkt je dat ook wat, volg dan de groep op Facebook!

Met dank aan Marcel van Sleeuwen voor de foto’s.

 

 

Alphense elementen

Alphense bergentrail

6 november staat al maanden in mijn agenda: De Alphense bergentrail. De dag vooraf krijg ik nog een appje dat het droog weer blijft. Ik heb er zin in!

Als ik ’s ochtends naar het zuiden rijd is het wisselend regenachtig en bewolkt. In Alphen miezert het en ik vind het verrekte koud. Als ik mijn startnummer heb opgehaald, kies ik ervoor om toch nog een extra laagje aan te trekken. Zo sta ik vlak voor de start buiten in de muziektent met een longsleeve, mijn merino-shirtje van Kari Traa en een windjack eroverheen. Ik spreek nog snel een paar meiden die ik op Facebook al een paar keer tegen ben gekomen en dan zijn we weg.

In de miezer glibberen we het dorpsplein af, langs een landweg en dan het bos in. Mijn handen zijn ijskoud, dus nog even mijn jack aanhouden! Al direct tussen de bomen worden de paadjes smaller en lopen we in ganzenmars achter elkaar aan. Het valt mij mee dat ik het groepje bij kan houden en ik loop in een fijn tempo. Mijn jack kan in de rugzak en bij recreatiegebied ’t Zand ga ik helemaal los. We mogen een helling af naar het water en ik neem een hoge  jump het zand in: ‘Jihaa’. Van een andere loper hoor ik dat we vlakbij een grote kuil zijn; de politiepet en inderdaad gaan we daar doorheen. Ik kan mijn lol direct op. Dit vind ik super leuk!

alphense-bergentrail-klein3

We slingeren verder kris kras door het bos en ik ben volledig de richting kwijt. Gelukkig staat de route prima aangegeven. We lopen een stuk langs een hek bij militair terrein en kruisen daarna de route weer. Even is de verleiding groot om nog een keer dat rondje te lopen, maar ik moet nog een eind, dus ik hou me netjes aan de pijlen. Ondertussen word ik telkens ingehaald, wat op de smalle paadjes soms best lastig is. Helemaal in het zuidelijke puntje van de route word ik ingehaald door iemand die mijn naam noemt. Ik ben totaal verrast, maar de trailwereld is klein! Achter elkaar aan baggeren we door een nat gedeelte en dan volgt een lang recht stuk.

alphense-bergentrail-klein5

Als ik bij de verzorgingspost komt, regent het weer, of nog steeds. Ik ben het een beetje kwijt. Als je stilstaat is het echter snel koud, dus na twee bekers bouillon en de nodige calorieën ga ik weer verder. Bij een prachtig open veld met geel gekleurde dennen maak ik nog even een paar foto’s van een andere loper. Ik hoop dat ze gelukt zijn! Daarna komen we op een heuvelachtig mountainbikeparcours en ik ben weer helemaal in mijn element. Het lukt me zelfs om de heren met de mutsen redelijk bij te houden.

Alphense bergentrail

Nog een keer steek ik de straat over en kom ik langs de ambulance. Daar ga ik bijna door mijn enkel in de berm, maar gelukkig hink ik net op tijd weer terug. De kilometers vliegen voorbij en dan ben ik alweer bij ’t Zand en vanaf hier is het niet ver meer terug naar het dorp. Eenmaal op de landweg kom ik deelnemers tegen die al klaar zijn en mij luidkeels toejuichen. In de druilerige regen loop ik met een big smile onder de finishboog door. Ik ben vies, nat en koud aan de buitenkant, maar die strijd tegen de elementen maakt dat ik volledig in mijn element ben!

Door de regen heb ik weinig foto’s gemaakt onderweg. Gelukkig had Olav Sammelius zijn GoPro mee, wat een treffend filmpje van de route oplevert!

Hertjes in de Schoorlse duinen

Trailrunning Schoorl

Hertjes
Waar je in de Amsterdamse Waterleidingduinen zo’n beetje struikelt over de hertjes, kom je in de Schoorlse duinen geen hert tegen volgens onze voorloper Marcel. Met een groep van een man of twintig lopen we achter Marcel aan over de nog niet vergunningvrije mountainbikeroutes, maar voordat we zover zijn, hebben we al wat hoogtemeters voor de kiezen gehad!
Brrr

trailrunning-schoorl-klein4

Een paar weken geleden las ik ‘Het blauwe uur‘ van Hans Koeleman. Een trailverhaal dat zich afspeelt in de nachtelijke Schoorlse duinen met een groepje hardlopers dat midden in de winter een paar uur gaat rennen. Deze magische sfeer wilde ik ook wel proeven en zo sta ik op een koude zondagochtend op de parking in Schoorl. Het is de eerste nacht dat het officieel gevroren heeft en iedereen twijfelt wat hij aan moet doen. Zo vertrek ik met armstukken, jack aan en een buff op mijn hoofd.

Klimduin
Na nog geen tien minuten stuiteren we de eerste trap op. Al mijn spieren kraken nog van de kou en mijn vingers voel ik niet eens! Ik verwonder mij over het uitgestrekte bosgebied waar we doorheen lopen. Ik had veel meer kale vlaktes verwacht. We lopen met tussenpauzes en slingeren door het bos heen als een lang gekleurd lint. De zon komt door en ik trek een laagje kleding uit. Opeens zien we het beroemde klimduin, de steile zandhelling waar aan de voet de lopers van ‘Het blauwe uur’ beginnen. Gelukkig staan wij bovenaan de helling en we rennen als hertjes naar beneden. Twintig gekleurde naar links en rechts vliegende lopers. De een nog meer uitgelaten dan de ander. Vlak daarna mogen we weer omhoog. Gelukkig via een bospad, maar man wat is dat steil!

Trailrunning Schoorl
Trailrunning Schoorl door Marcel Konings

De trap
Bovenop een uitzichtpunt zien we het bezoekerscentrum liggen waar we gestart zijn. We denderen aan de ene kant van het duin over een ongelijke trap naar beneden en mogen dan via een rechte steile trap weer omhoog. Nog niet eens halverwege branden mijn bovenbenen. Ergens achter mij hoor ik iemand over zijn kuiten. Ik wil echt wel verder, maar waar haal ik nog vaart vandaan? Bijna boven worden we aangemoedigd door de rest van de groep en hakkelend en harkend kom ik de laatste tredes op. Ik stort nog net niet ter aarde, maar de grootste fut is er nu wel uit.

Magisch
Als ik op mijn horloge kijk zie ik dat we nog niet eens 7 kilometer hebben gelopen en ik ben stuk! Gelukkig mogen we het nu even rustiger aan doen. We vliegen met zijn allen nog een keer een hoge helling af en proberen zo goed mogelijk de ontbrekende hertjes na te doen. Met een klein groepje nemen we een afsteker terug naar de start. Ook daar weer een supergave afdaling over een zandduin met een touw om jezelf aan omhoog te trekken. Ik waarschuw de wandelaars op het smalle stuk met een luide ‘jihaa’ en iedereen heeft er schik in. Gesloopt, maar tevreden kan ik zeggen dat ik de magische sfeer van Schoorl heb geproefd. En voor die hertjes zorgen we zelf wel!

Trailrunning Schoorl
Trailrunning Schoorl door Marcel Konings

Grünsteinklettersteig

Grünsteinklettersteig

De Grünsteinklettersteig ligt aan de voet van de beroemde Watzmann in Zuid-Duitsland en lijkt ons een uitgelezen klettersteig om ons daarop voor te bereiden. Het zonnetje schijnt, de auto staat in Schönau en wij ploeteren omhoog naar boven. De weg is breed en steil en er zitten zoveel bochten in dat er geen einde aan lijkt te komen.

Rechts einsteigen
De start van de klettersteig ligt gelukkig in de schaduw, zodat we even kunnen bijtanken en optuigen. Op het informatiebord staat dat de klettersteig twee verschillende routes kent. Onderin gaan de routes apart van elkaar en ze komen op een hoger gedeelte samen en lopen dan verder naar de top. We kiezen voor de rechter en meest uitdagende route en dat hebben we geweten.

Zonnig
Direct al na het inklippen bij de eerste kabels moet ik flink aan mijn armen hangen en mijn voeten schrap zetten om erdoor te komen. Ik maak me dan nog geen zorgen, omdat ik weet dat het moeilijkste gedeelte vaak onderin een route zit, zodat twijfelaars hier direct kunnen afhaken. Na nog wat ladders en kabels begin ik het aardig warm te krijgen. De wand ligt vol in de zon en door de inspanning loopt het zweet in straaltjes over mijn rug. De rotsen zijn steil en op sommige plaatsen flink afgeklommen, waardoor het glad is als je erop gaat staan. Spannend dus!

Krachtpatserij
Op sommige gedeelten is de wand overhangend en moet je jezelf aan beugels omhoog trekken. Mijn gebrek aan kracht wordt hier wel heel duidelijk, want geregeld moet ik mezelf even in een schlinge hangen om uit te rusten. Telkens kan ik mezelf weer voldoende opladen om een stukje door te klimmen, maar ondertussen slaat de honger toe. De route loopt echter steeds verder steil omhoog en hier iets gaan eten is echt onmogelijk. Als we dan weer in een overhangend gedeelte met beugels komen, red ik het echt niet meer. Ik kom er niet meer door. Gelukkig kan ik daar om de rots heen klimmen en dan komen we in vlakker terrein waar we in de schaduw van een ieniemienie boompje even wat eten.

Fotoloch
Nu wordt het leuk. De moeilijkheden hebben we achter ons gelaten en we komen bij een grote hangbrug. Met de klettersteigset zit je hoog boven je hoofd vast en in het midden van de brug kan ik die bovenste kabels niet eens meer aanraken! De brug wiebelt als een malle, maar we komen veilig aan de overkant. Het klimmen gaat nu een stuk vlotter en al snel komen we op een hele grappige overstap dat ze ‘Fotoloch’ hebben genoemd. De perfecte fotospot dus! De overstap is heel hoog, maar als je geen hoogtevrees hebt, is het goed te doen. Daarna komen we weer een grapje tegen: een bierpomp uit de rotsen! Helaas komt er geen bier uit en zelfs geen water, want we hebben het inmiddels flink warm.

Watzmann
Na de uitklim over een oneindig graatje komen we op de top. De Watzmann kun je hiervandaan zien, maar de Königssee net niet. Vanaf hier dalen we in een paar minuten door een koel bos af naar de Grünsteinhut met een uitnodigend terras. We bestellen hele grote glazen holundersaft en radler en dat is in no time op. Totaal kapot, maar super tevreden dalen we weer af naar Schönau. En de Watzmann, die moet nog maar even wachten op ons bezoek!

Grünsteinklettersteig

 

Moel Siabod: [ˈmɔil ˈʃabɔd]

IMG_3472

De wolken blijven vandaag laag boven de bergen hangen, dus kiezen we voor een minder hoge top, de Moel Siabod. In het Welsh betekent dit zoiets als ‘gevormde heuvel’ en die vorm is nogal langgerekt.

We starten in Capel Curig, waar we parkeren achter de winkel van Joe Brown. Na een klein ommetje via een boerderij steken we bij het outdoorcentrum Plas y Brenin de weg over. Ondanks het minder mooie weer zijn er drie groepen die kano-instructie op het meer krijgen. Helden! Wij steken de brug over naar de andere kant van het meer en komen dan direct in het bos aan de voet van de Moel Siabod. Het pad volgt de flanken van de noordhelling en stijgt geleidelijk omhoog. Als we boven de boomgrens uitkomen nemen we even pauze en genieten van het uitzicht op het dal.

Vanaf hier wordt het pad steeds natter en moeten we af en toe even zoeken om geen natte voeten te krijgen. Als we eenmaal uit het grasland en op de rotsen staan wordt het pad steeds steiler en krijgt de wind vat op ons. Op deze hoogte is ook geen schaap meer te bekennen, want ja, wat hebben die hier te eten? Als we op de kam staan, hebben we een geweldig uitzicht en als het helder was geweest hadden we zo de Snowdon aan kunnen raken. De toppen van de hogere bergen liggen echter allemaal in de wolken, dus we hebben er goed aan gedaan om de Moel Siabod te kiezen.

De Moel Siabod is eigenlijk een langgerekte bergrug, waar we nu bovenop staan. De ondergrond bestaat hier uit grote rotsblokken en van een echt pad is geen sprake meer. We volgen de bergrug in oostelijke richting en moeten regelmatig een stukje afklimmen of omlopen om een rots verder te komen. Als we eenmaal uit de rotsen zijn, houden we een langere pauze en proberen we de plaatsjes die we her en der zien liggen met behulp van de kaart te benoemen. Dat valt lang niet altijd mee merken we. Vanaf hier is het pad goed te volgen, al moet je om droge voeten te behouden af en toe wat moeite doen. Een boer drijft met zijn quad en een hond al zijn schapen door een hek de hoger gelegen velden op. Een stuk lager zien we dat hij er eentje vergeten is.

Terug in de lodge vertel ik trots aan een local dat ik vandaag op de Moel Siabod heb gestaan. Hij kijkt me niet begrijpend aan en na mijn uitleg van de route, roept hij uit: ‘Oh, de Moel Siabod!’. Jawel. Mijn Welsh heeft nog wat oefening nodig!