Lumoshelm

lumos, helm, licht, veilig, ReflectiveSport

Winactie
Een paar weken geleden kreeg ik van Vincent van ReflectiveSport een berichtje. Ik heb gewonnen! Ik blij natuurlijk. Prompt was ik niet thuis toen de postbode kwam, maar gelukkig kreeg ik op zondagavond van de buurman het pakje in mijn handen gedrukt. Hij was ook wel nieuwsgierig en hielp met openmaken. En daar was ‘tie dan! Een knalgele fietshelm! Maar het zou meer doen dan alleen mijn hoofd beschermen, alleen dat deed ‘tie toen nog niet. In de doos zit een snoertje en achterop de helm zitten een paar puntjes, dus aan de stekker.

Dag 1
‘s Ochtends is het nog donker als ik op de fiets naar mijn werk stap, dus kan ik mooi mijn Lumos-helm met lichtjes op. Na een paar keer proberen krijg ik de rode driehoek achterop in de steady-modus, want anders knipper ik de hele weg! Als ik bij het pontje kom, valt het me tegen dat ik niet direct door de pontbaas gespot wordt, maar die moet dan wel net uit het raam kijken! Op weg naar Amsterdam wordt het steeds drukker en het valt me op dat vooral de racefietsers naar mijn helm kijken. In de stad zelf staren kinderen me nieuwsgierig aan en krijg ik van een automobilist zelfs een duimpje!

Dag 2
Vannacht heb ik ook de remote aan de lader gelegd en die probeer ik in de schuur op mijn stuur te bevestigen. De lampjes op mijn helm geven echt een bak licht, want ik hoef de lamp niet eens aan te doen. Toch lukt het me niet om de remote te monteren, totdat ik erachter kom dat ik de houder op zijn kop probeer te monteren…

Nu wordt het echt lachen, want met de remote kan ik het linker- en rechterknipperlicht op mijn helm aanzetten. Ik vraag me af hoe efficiënt dat is, want ik rij op een vrijliggend fietspad. Ook wordt ik een beetje gestoord van het piepje dat bij elke klik in mijn helm klinkt en volgens mij moet ik nog steeds mijn arm uitsteken, dus ik laat het al snel achterwege.

Dag 5
Op de brug wordt ik ingehaald door een wielrenner die me uitmaakt voor kerstboom. Het zal wel, maar het valt wel op! Mijn fietsmaatje vindt het wel handig dat ze mij al van verre herkent en haar collega vindt de helm zelfs ‘onwijs gaaf’.

Vlak bij mijn werk hoor ik opeens vijf piepjes snel achter elkaar. Batterij leeg! Oeps. Nu voel ik me wel een stuk minder veilig. Gelukkig fiets ik in de middag nog in het licht naar huis en daarna gaat de helm weer aan de lader.

Week 2
De voordelen van de lampjes op de helm beginnen zich te bewijzen. Als ik bij de pont kom, ligt deze al aan mijn kant op mij te wachten. De pontbaas zag me al ruim voor de bocht aankomen, dus is hij alvast aan komen varen. Scheelt toch weer een paar minuten!

Helm004
Lumoshelm op de pont

Conclusie
Na twee weken dagelijks gebruik kan ik zeggen dat het mij meevalt om met een helm op te rijden. Mijn voorhoofd heeft dan nog wel een uurtje een paar strepen, maar dat trekt wel weg. Op mijn fiets hoef ik geen helm op, maar ik merk wel dat deze helm doet waar die voor staat: opvallen. Zowel de rij witte lampjes voor als de rode driehoek achterop zijn heel goed zichtbaar. De batterij gaat bij mij ongeveer vijf uur mee. De remote heb ik nog niet hoeven herladen.

Er zit ook nog een functie op de helm die ik niet heb uitgeprobeerd. Als je die aanzet gaan er achter op de helm rode lampen knipperen als je hard remt of opeens van richting verandert. Handig als je tussen het snelverkeer rijdt.

 

Advertenties

In het bos, daar zijn de …

Trailrunning, Sy, Trailrunweekend

Ik ben nu al een paar keer met een groep naar Sy geweest. We hadden dat weekend met enorm veel blubber. We waren er een weekend met heel lekker weer. Er was een weekend dat we niet in de Tukhut terecht konden, omdat de waterleiding gesprongen was. En dan dat weekend waarbij Mathieu naar later bleek zijn vinger brak. Ik ben benieuwd hoe we dit weekend gaan herinneren.

Naar de bakker
Normaal gesproken starten we zaterdag met een rondje naar de bakker in Hamoir. Het bosgebied tussen Sy en Hamoir schijnt echter vanwege de jacht gesloten te zijn, dus dan maar met de auto. Onderweg heb ik al spijt dat we niet zijn gaan lopen, want ik zie nergens bordjes op de paden die we kruisen en het landschap nodigt uit tot hardlopen!

Acces interdit
Na het ontbijt maakt de patron een groepsfoto van ons en splitsen we op. De ene groep gaat richting Comblain in het Noorden en ik neem een groepje mee naar Heyd in het Zuiden. We starten vanuit Sy steil omhoog langs de kapel en lopen dan de ‘Route de crètes’ boven de rotsen langs. Dit is een smal pad met af en toe een steiler stukje erin over een langgerekte heuvelrug. In de verte horen we af en toe schoten. Dat zal wel bij Hamoir zijn. Na Palogne steken we de weg over en eenmaal op de hoogvlakte lopen we afwisselend langs weilanden en door stukken bos. De hoogteverschillen worden hier minder en de snellen moeten regelmatig even bij een kruising wachten. Als we weer een weg moeten oversteken, staat daar opeens het gevreesde bord: ‘Chasse passage interdit’. Mijn Frans is niet zo goed, maar het plaatje onder de tekst van de man met het geweer zegt genoeg.

Navigatiekunst
Niemand wil het risico lopen om neergeschoten te worden, dus volgen we de weg, totdat er een pad de juiste richting inslaat. Dit pad is nogal een zompige bedoening en binnen de kortste keren heb ik natte voeten. We doorkruisen weilanden, stappen over prikkeldraad en komen via de achtertuin van een huis in het dorpje Villers Saint Gertrude. Nog steeds moeten we navigeren op de kaart, waarmee we proberen weer op de gps-route te komen. Na een steile doorsteek boven Heyd lukt dat en kan de kaart weggeborgen worden. We volgen nu een brede heuvelrug met dichte bossen. Zonder dat we het weten, lopen we toch in jachtgebied, want als we achterom kijken, zien we weer dat bekende bord staan. Nu lopen we dus weer ‘veilig’ of toch niet? Een jeep rijdt ons achterop en de bestuurder sommeert ons om rechtsomkeert te maken. Hij wijst ons weer terug de heuvelrug op, maar wij moeten juist naar het puntje van de uitloper om weer af te dalen naar het dal!

De witte menhir
Verwarring alom. Niemand wil neergeschoten worden, maar teruglopen zien we ook niet zitten en het is koud, want het waait hier. We moeten iets doen, dus steken we snel door op een klein paadje. Hier komen we bij de befaamde Pierre Haina. We maken snel een groepsselfie en na nog wat slingers en een lange afdaling, staan we weer op een asfaltweg. Vanaf hier lopen we dwars over meerdere heuvelruggen naar Bomal. Soms over asfalt, maar meestal over onverharde paden die op verrassende plaatsen langs de huizen lopen.

Doorharken
In Bomal hebben we ongeveer 24 kilometer in de benen. We drinken wat in café Carré en splitsen dan op. Een deel gaat wandelend langs de Ourthe terug naar Sy en het andere deel gaat hardlopend over de westelijke hellingen terug. Ik heb me vergist in het uitzetten van de route, want die stuurt ons door een spoortunnel. Dan toch maar het laatste gedeelte doorharken langs de Ourthe terug. Hoeveel kilometer ik vandaag heb gelopen weet ik niet, want ik vergat in Bomal mijn registratie weer aan te zetten. Wat ik niet zal vergeten is dat het in oktober jachtseizoen is in de Ardennen en dat je dan niet overal mag lopen!

Met dank aan Corine Breeuwsma en Pieter Visscher voor de fotobijdragen!

Oriëntatie met TROL

Orienteering

Terwijl we de kajak zo dicht mogelijk bij het logkastje varen, blijf ik met mijn haar in de laaghangende takken hangen. Toch lukt het me om de tag, die met een tiewrap om mijn pols zit, op het kastje te drukken. Als we allebei gelogd hebben, peddelen we weer verder De Mark op. Het riviertje is slechts 15 meter breed en zit vol met waterplanten. Regelmatig blijft mijn peddel erin hangen. Als we de slag te pakken hebben, begint het opeens keihard te regenen. Overal om ons heen zien we kleine putjes in het water ontstaan en weer dichttrekken. En wij peddelen er dwars doorheen.

Als we de vijf logkastjes op het water hebben gevonden, komen we weer terug bij de steiger. Het regent niet meer, maar we zijn drijfnat. Een uiterst behulpzame man van de organisatie helpt met aanleggen en zorgt ongewild voor een hilarische situatie. Als ik vanuit de kajak op de steiger wil gaan zitten, zegt hij ‘Ga de gij op uwe poep zitten?’. Ik krijg even een lesje Belgisch en klim gierend van het lachen het dijkje op.

Orienteering1 klein

Met een dikke glimlach begin ik als eerste met hardlopen. Judith rijdt naast me met de fiets en probeert tegelijkertijd de kaart te lezen. We denken flink de sokken erin te hebben, maar worden in vliegende vaart ingehaald door een mannenduo. Je kunt op elk gewenst moment starten, dus dit gebeurt ons nog regelmatig. Het kaartlezen en wisselen van lopen en fietsen gaat goed, totdat we in een bosgebied komen. Na drie logs moeten we weer terug naar de weg en ik neem een vlakkere omweg met de fiets. En dan ben ik Judith kwijt. Iets met richtingsgevoel zullen we maar zeggen.

Gelukkig vinden we elkaar weer terug en gaan we op weg naar logkastje 15. Hier lopen we strak voorbij en we belanden midden in een weiland! We hebben van de organisatie allebei een kaart meegekregen waar alle posten op staan. Je moet alleen nog zelf bedenken via welke weggetjes (geen doodlopende dus) je naar het volgende punt komt. Later begrijpen we dat de witte vlakken op de kaart bos zijn en geen grasland, dus dat verklaart een beetje onze desoriëntatie. Verder is het gewoon best lastig om vaart te houden en kaart te lezen zonder te vallen!

Nog een paar logs moeten we doen. We lopen nog een keer helemaal verkeerd, maar dat komt na diverse omwegen toch nog goed. De laatste kast vinden we pas na aanwijzingen van de organisatie en dan hebben we het gehaald! 25 posten, onze eerste duo-orienteeringwedstrijd! De route is keurig uitgezet door TROL orienteering club die als slogan heeft: ‘Trol Orienteering, the fun of getting lost’. Dat is ons op het lijf geschreven. Nu mogen we weer twee jaar wachten tot de volgende kajak-bike-run orienteeringwedstrijd, maar in de tussentijd worden er nog vele reguliere hardloop orienteeringwedstrijden georganiseerd en wie weet zijn we daar wel bij!

Orienteering
Laatste en ik ben nog Belg geworden ook!

Orienteering kaart

 

Harderbostrail

Trailrun Harderbos

Verleidingen
Oh, lekker! Nog meer bramen! En daar sta ik weer in mijn korte broek tussen de prikkels bramen te plukken. Het begon al op de parkeerplaats. Handenvol kan je plukken en ik probeer het bij een handje of twee te houden. Ik kwam om te lopen, dus hop het bos in! Nog geen twee meter verder loop ik het bos alweer uit en een prachtig aangelegd natuurgebied in. Door het keurig gemaaide gras loop ik langs uit boomstronken gesneden dieren en een klimrek van balken en touwen. Even klauteren, lijkt me wel leuk, maar toch loop ik door. Links van me ligt een meertje en over dat meertje hangt een touw naar het pontje aan de overkant. Uiteraard moet ik dat even proberen en na veel gesleur ligt het pontje aan de oever. En nu? Nu loop ik door, want de route gaat niet naar de overkant.

 

 

 


Verrassingen

Voordat ik het natuurgebiedje uit ben, heb ik nog meer bramen gegeten en als ik de weg oversteek, kom ik in het Harderbos. Het is een redelijk nieuw bos, maar daarvoor is het Flevoland. De route loopt over een scheef bruggetje en volgens de gps moet ik links. Hier is geen pad te zien en inderdaad zie ik verderop dat deze afgesloten is. De route is verder op de gps prima te volgen en buiten een paar kleine stukjes fietspad, loopt het vooral over bospaden en grasruggen. Ik kom langs een groepje Schotse hooglanders dat mij wantrouwig aankijkt. Vlak na de bocht sta ik opeens voor een prachtig meertje met rijen bramenstruiken langs het pad. En daar sta ik dus weer bramen te plukken in mijn korte broek!

 

 


Pontje en pannenkoeken
Ik ben nu bijna halverwege de route en krijg het zwaar. Een stukje wandelen moet kunnen. Daarna volgt een weg met oud asfalt en hier loop ik verkeerd. Hierdoor snij ik een klein stukje van de route af, waar ik niet zo heel rouwig om ben. Helemaal niet als ik al snel weer een trekpontje tegenkom! Deze keer mag ik er ook daadwerkelijk mee naar de overkant en door de lage waterstand is het klimmen om op de kant te komen. Als mijn gps weer eens aangeeft dat ik linksaf moet door de hoge brandnetels ga ik mooi rechtdoor en ook zo kom ik weer op de route. Weer een hekje over en dan loop ik op een bospad met kindervermaak en het aroma van pannenkoeken in de lucht! Pannenkoekenhuis Hans en Grietje moet hier vlakbij liggen, maar ik kom er niet direct langs.

 

 


Stilte

Kwam ik in de buurt van het pannenkoekenhuis nog mensen tegen, hier is het uitgestorven. Een roofvogel vliegt hoog in de lucht met me mee en laat af en toe een hoge kreet horen. Als hij afzwaait, is het weer stil. Als ik het bos definitief uitloop, buigt het pad al snel af naar de brug die ergens ver weg over de Hoge Dwarsvaart moet lopen. Hier volgen de enige hoogtemeters van vandaag, de brug op en weer af. Nu nog een stuk grasland, de weg oversteken en het nieuwe natuurgebied door en ik sta weer op de parkeerplaats. Even een paar bramen plukken!

 

 


Praktisch

De route is van natuurmonumenten en 15 kilometer lang. De ondergrond is trailwaardig. Het aantal hoogtemeters is te verwaarlozen.
Als je start bij het officiële startpunt is er geen horeca of waterpunt. Je kunt er voor kiezen om te starten bij het pannenkoekenhuis en een paar honderd meter extra tot de route te lopen.
De gpx op de site van natuurmonumenten is niet meer helemaal actueel. Je kunt mijn route lopen, maar dan mis je een kort stukje aan de zuidkant.

Plattigspitze Ostgipfel Ostgrat 3+

Ostgrat door Hans Wenzel

Vanuit de Hanuaerhütte kijken we al een paar dagen lonkend naar de Plattigspitze. Het weer is echter erg wisselvallig en toen gisteren weer onbestendige regen werd aangekondigd, zijn we afgedaald naar het dal. En wat denk je? De hele dag mooi weer!

 

Vandaag moet het echter na een eerste buitje strak blauw worden, dus pakken we deze laatste kans. Als we net iets na achten ons Gasthof verlaten, miezert het een klein beetje, maar dat zal die eerste buienlijn nog wel zijn. We lopen flink door naar het einde van het dal en omhoog naar de hut. Onderweg komen we een paar groepjes mensen tegen die we herkennen van ons verblijf in de hut. Eenmaal bij de hut vul ik snel mijn waterzak helemaal vol en lijkt de zon voorzichtig door te komen. Toch blijft de bewolking hangen en als we bij de Parzinhütte van het pad af moeten, kun je nog geen 50 meter ver kijken.

 

De oriëntatie is lastiger dan we dachten, want van de ‘Steigspuren’ naar het begin van de route is niet veel te vinden. Op goed geluk lopen we op kompas in noordelijke richting en traverseren over grashellingen met af en toe wat stenen. Als het steiler begint te worden, slaat de twijfel toe. Howard gaat even om de hoek van een rots kijken hoe we verder moeten, maar aan de andere kant van de rots zit een afgrond. Toch maar schuin links omhoog dan. Ik ben blij dat we al eerder op natte grashellingen hebben gelopen, want dat valt niet mee met zo’n zware rugzak! Inmiddels hebben we echt het idee dat we te laag zitten, maar dan hoor ik door de mist toch een vreugdekreet. Het begin van de route!

Een grote ring markeert het begin van de route. Geen dikke rode markering of zo. Je moet het maar net vinden. Hier trekken we de gordel en klimschoentjes aan en hangen al het ijzerwerk om. Omdat de route nergens boven de derde graad uitkomt, klimmen we aan lopende zekering. We hopen zo iets sneller op te kunnen schieten. Zodra ik de route instap, voel ik me een stuk veiliger dan op dat gladde gras. De rots is ruw en heeft grote dikke spleten waar je makkelijk een greep voor je handen of voeten kunt vinden. De tussenzekeringen bestaan vooral uit ‘Kopfschlingen’, want telkens zijn er wel rotspuntjes waar je iets omheen kunt leggen.

 

Na de eerste touwlengte wisselen we bij de standplaats van voorklimmer, wat vooral betekent dat je alle zekermateriaal omhangt en vooral de overgebleven schlinges niet vergeet. In elke touwlengte zit halverwege een haak, zodat je de bevestiging krijgt dat je goed zit. De route wordt echter nergens moeilijk en we klimmen aardig door. Heel af en toe trekken de wolken even open en krijgen we een glimp van het dal of de tegenovergelegen bergen te zien. Ondanks het beperkte zicht geniet ik met volle teugen. Wat is dit toch heerlijk!

Aan het einde van de zevende touwlengte staan we in dubio. Volgens het gidsje zou dit de laatste lengte zijn, maar we staan niet in een ‘Scharte’ (een kommetje in een bergrug). We besluiten nog een stuk door te klimmen en als ik op de volgende rotskop sta, zie ik onder mij inderdaad een ‘Scharte’ met aan de overkant het begin van de abseilroute. Net als ik een standplaats wil maken om een enorm rotsblok, zie ik naast mij de geboorde standplaats zitten. Het is af en toe net een zoekplaatje!

Nadat we de abseilpiste bereikt hebben, wordt het een natte bedoening. De helling waar we afdalen is volledig begroeid met gras en dat is door de mist nog steeds nat, waardoor het touw ook snel doorweekt is. Tijdens het abseilen druk je al dat water uit het touw, waardoor je zelf zeiknat wordt! Omdat we met dubbeltouw klimmen, kunnen we de eerste drie abseils in een keer doen. Daarna lopen en glijden we naar de volgende abseil waarna het pad een stuk duidelijker wordt. Bij de abseil die daarop volgt zie ik verderop een paar dieren staan. Volgens Howard zijn het geiten, maar als we dichterbij komen, blijken ze wel erg grote hoorns te hebben. Het is een grote groep steenbokken, waar we in een grote boog omheen lopen. De jongere dieren dagen elkaar uit, maken gekke bokkesprongen en stoten met de koppen tegen elkaar.

 

We kunnen de steenbokken nog lange tijd zien, totdat we op het pad stuiten dat vanaf Gramais naar de Hanauerhütte loopt. Hier dalen we af naar de hut en moeten er dan nog flink de pas inzetten om op tijd voor het avondeten te komen in ons Gasthof. Ook vandaag krijgen we weer schnitzel en dat smaakt prima na zo’n lange toer! De touwen drogen wonderlijk snel en als we de dag erna terug naar Nederland rijden, laten we een bewolkt Tirol achter ons.

Gebruikte literatuur:
DAV Gebietsführer Hanuaerhütte (verkrijgbaar in de hut)
Kletterführer Lechtaler Alpen
Wanderkarte Tiroler Lechtal (1:25.000)

Müllerthaltrail 2

Rotsen en bossen
Vol verwondering kijken we naar de enorme rotsmassieven die aan weerszijden van het pad omhoog torenen. We kunnen via een aangelegde trap omhoog en klauteren naar het uitzichtpunt. We kijken neer op de bomen onder ons en zien een glooiend landschap van boomtoppen richting de horizon.

Indiana Jones
Al snel lopen we weer verder op de route, die overigens prima is aangegeven. We lopen continu in het bos en na elk heuveltje en na elk rotsmassief is het weer een verrassing wat we zien. Het valt me op dat er telkens weer andere structuren in de rotsen te zien zijn en ik krijg de filmtune van Indiana Jones niet meer uit mijn hoofd. Als we bijna op de tien kilometer zijn, begint het wel warmer te worden, maar gelukkig brengt het schaduwdek van de bomen veel verkoeling. We besluiten even een pauze te houden en prompt staat er op 10 kilometer een bankje, waar we even wat eten en een groepsfoto maken.

Bankje klein

Heuveltjes en vlaggetjes
Ik loop vandaag met stokken, wat ik buiten de Alpen nog nooit gedaan heb. Het gaat prima en gezien de constante heuveltjes ben ik blij dat ik ze mee heb. We krijgen de kilometers niet cadeau en ook door de vele foto’s die we maken, lijken de kilometers erg langzaam te gaan. Als we het dorpje Scheidgen kruisen, besluit Henri om een shortcut terug naar de camping te nemen. Wij lopen met zijn drieën verder en omdat er nu een redelijk lang vlak stuk volgt, ben ik al snel het vlaggetje. Ik blijf rustig mijn eigen tempo lopen, want we moeten nog een eindje. Helemaal in het zuidelijke puntje van de route lopen we opeens een stukje door een weiland en kunnen we genieten van de vergezichten. Toch ben ik blij als we weer in de rotsen zijn, dat is meer mijn terrein.

Donker
Na een korte pitstop hoor ik enthousiaste kreten aan de andere kant van het dal. Als ik daar aankom, blijkt de route verder te lopen door een smalle donkere spleet die gevormd wordt door enorme rotsen die tegen elkaar aan leunen. Hoofdlampjes op en schuifelen maar! Na enkele tientallen meters staan we weer in het zonovergoten bos en slaat de warmte weer om ons heen. We volgen de rode M die de route aangeeft en beginnen ons af te vragen hoe ver het nog is naar Müllerthal. Daar moeten we rechtsaf een ander dal in richting het Noorden waar de camping ligt.

Oreokoekjes
Als we weer even pauze houden blijkt iedereen inmiddels door zijn eten heen te zijn en Silvia heeft ook geen water meer. Gelukkig heb ik mijn waterzak bijgevuld in Scheidgen en hopen we dat het niet al te ver meer is. Als we een hele lange glooiende afdaling achter de rug hebben, komen we bij de Schiessentumpelwatervallen. Duidelijk een toeristische trekpleister, want het is er heel erg druk. Wij maken even snel een selfie en als we doorlopen, zie ik een paar mensen chips eten. “Oh, iets zouts. Dat zou nu lekker zijn”. Dacht ik dat, of zei ik dat hardop? Dat laatste dus, want prompt krijgen we een handje chips. Als we daarvan lopen te genieten, komt er een vrouw die ons elk een pakje Oreokoejes geeft. Onder vele dankzeggingen schuiven we die in een keer naar binnen.

Mullerthaltrail

Laatste loodjes
Na de watervallen komen we eindelijk door het dorpje Müllerthal. Hier steken we de weg over en gaat het pad een flink stuk omhoog. Als we eenmaal onder de rotsen lopen, krijgen we weer paadjes die constant op en neer gaan onder de rotsmassieven langs. De rotswanden worden steeds hoger en het is indrukwekkend om er tussendoor te lopen. Er lijkt geen eind te komen aan de heuveltjes en de rotsen die allemaal op elkaar beginnen te lijken. Toch zien we dan weer bekend terrein en komt er een einde aan deze geweldig mooie ronde. Gelukkig is er ook nog een Müllerthaltrail 1 en 3, dus komen we zeker een keer terug!

Routes
Meer info over de Müllerthaltrail vind je onder andere via deze site: http://www.mullerthal-trail.lu/nl/de-etappes

 

 

Maasdaltrail

Maasdaltrail

Lost
Vertwijfeld staan we stil. Moeten we nu rechtdoor, over die omgevallen boom, of rechtsaf? We hebben onze voorloper al zeker tien minuten niet gezien en een beetje onzeker sla ik rechtsaf. Al snel zie ik rechts naar beneden een hele grote metalen trap die uitkomt bij een beekje die uit een tunnel komt. Deliana is niet zo zeker van het pad naar rechts, dus roepen we in het dichtbegroeide bos in de hoop dat Jean Paul en John ons horen. Tot onze verbazing krijgen we antwoord uit de richting waar we vandaan kwamen! Rechtsomkeert dus en al snel zien we John lopen.

Tunnel
Nog geen twee kilometer eerder zijn we bij kasteel Elsloo gestart met de social trail Maasdaltrail, die Jean Paul organiseert. We lopen een parkachtige omgeving door en komen al snel bij de eerste trappen. De eerste, omdat er nog vele volgen. Na het schampen van de uitlopers van Elsloo komen we in een dichtbegroeid bos, waar het pad op en neer slingert langs de helling. Totdat we dus bij die omgevallen boom staan. Wij blijken een afslag gemist te hebben, of eigenlijk had daar even op ons gewacht kunnen worden. Al snel zijn we weer met zijn vieren. Na een prachtig stukje bos komen we bovenaan een hele grote metalen trap. Dezelfde trap dus! Nu mogen we deze wel af en gaan zelfs door de tunnel! Links van ons stroomt de beek door dezelfde tunnel en je ziet geen hand voor ogen, maar dat wordt al snel beter als ik mijn zonnebril afzet.

Afstekertjes
We volgen een pad door het bos en komen op een groot veld, waar we een paadje volgen tot het volgende bos. We kunnen hier een short-cut maken, maar het is nog wat te snel voor afstekertjes, dus lopen we mee. Heuvel af en heuvel op. En die heuvel op is steil! Gelukkig volgt er weer een vlakker stuk en nu de heren regelmatig op ons wachten en ons af en toe een stukje korter laten lopen, kunnen we redelijk relaxt en kletsend lopen. Naar mijn idee zijn we al snel in Bunde, het dorpje waarvandaan de route weer terug slingert.

Heuveltjes!
Volgens Jean Paul begint hier de ellende. Ik heb geen idee wat hij bedoelt, maar al snel is duidelijk dat die ellende bestaat uit heuveltjes, veel heuveltjes. We komen nu op het Zevenheuvelenpad, wat inhoudt dat er heuvels inzitten, maar de afdalingen zijn telkens korter dan de klimmetjes. Deliana begint serieus last van haar knie te krijgen, waardoor de afdalingen niet zo snel gaan. Zo kan ik toch af en toe even rusten. Als we weer de kans krijgen voor een short-cut doen we dat. Ondanks de rust gaat het met Deliana’s knie niet beter. Op navigatie gaat zij de kortste en meest vlak route terug naar het kasteel.

Total loss
Wij lopen de route verder en telkens als ik denk dat we bijna terug moeten zijn bij het kasteel, herken ik een punt waar we net daarvoor zijn langsgelopen. We lopen dus allemaal lusjes! Ondanks dat ik aangeef dat ik aan het eind van mijn Latijn ben, nemen we niet de kortste route terug. Niet veel later verklaart John zichzelf total loss. Jean Paul bikkelt ondertussen ongehinderd verder en zelfs heuvelop is wandelen er voor hem niet bij. Als we opeens huizen aan de overkant van de beek zien, begrijp ik dat dit Elsloo moet zijn. Een klein stukje dus nog. Plotseling zie ik onder ons de vijver van de kasteeltuin liggen en na een korte bocht zie ik het kasteel. Bijna vier uur zijn we onderweg geweest en een groot glas cola gaat er bij mij prima in. Jean Paul bedankt voor deze geweldig mooie route en besef dat jullie in een prachtige omgeving wonen!