To run, or not to run?

Het regent. Het regent al bijna de hele dag. Echt zo’n dag om lekker binnen te zitten met een kop thee en je Facebook te checken. Terwijl ik dat doe, zie ik het ene na het andere berichtje verschijnen van lopers die ondanks, of dankzij, het oerweer toch zijn gaan lopen. Wat een bikkels!

Weer.jpg

Gelukkig heb ik vandaag een no-run-day. Of toch niet? Tot een paar weken geleden zette ik mijn schema voor de hele week van tevoren in mijn agenda. Dat deed ik totdat ik griep kreeg en mijn agenda er opeens uitzag als een slecht gebit met zwarte gaten. Nu ik erover nadenk is mijn laatste training inderdaad al afgelopen zaterdag geweest en mag ik vandaag toch weer mijn loopschoenen aantrekken! Het is inmiddels al bijna vijf uur, dus dat wordt de korte duurloop van week 11: 30 minuten rustig lopen.

Dat ik nat ga worden vind ik prima, maar kou lijden, daar doe ik niet aan. Laagjes aan dus. Lange warme tight, lange thermo, korte mouwen erover en een windjack uit het jaar nul en een veel te groot wegwerkershesje. Ik loop nooit met een jack aan, maar het voordeel van deze is dat hij a, heel groot is en ik de mouwen lekker over mijn handen kan trekken en b, dat ‘tie felgeel is, wat met de vroege duisternis wel fijn is. Lampjes op mijn pet en om mijn been, reflectiebandjes om en gaan!

De temperatuur valt me 100% mee, alleen de wind trekt aan alle kanten aan me. Ik heb een ietwat beschut rondje uitgedacht, wat nog niet meevalt als je in de polder woont. Als ik net de wijk uitloop, moet ik een dijkje op. De wind geeft me de volle laag. Ik krijg een gratis facialbehandeling. Volgende keer graag Noordoostenwind, dan kan mijn linkerhelft ook!

Voordat ik een kilometer gelopen heb, stap ik met mijn linkervoet in een plas water. Mozes, wat is dat koud! Drie stappen verder merk ik gelukkig weinig meer van die kou. Voordat ik er twee kilometer op heb zitten, zijn mijn beide schoenen en sokken doorweekt. Ik loop overal over fietspad en schelpenpad, maar ook daar staan fikse plassen en in de schemer zie je die niet allemaal. Voordeel van dit weer is wel dat ik niemand tegenkom, dus ook geen loslopende honden, die het altijd op mij voorzien lijken te hebben.

Ik loop lekker door en al snel zit mijn rondje er op. Met 31 minuten sta ik weer voor de deur. Een beetje natter, een stuk warmer en erg voldaan. Het voelt lekker om een bikkel te zijn die in dit oerweer een rondje te lopen! Ooraah!

30 november 2015

Tijd

 

Gele pijltjes zonder asfalt

In mijn trainingsschema is het tijd voor een langere duurloop. Ik heb even zitten puzzelen wat een leuk rondje is zonder al te veel asfalt en ik kom op een uitgebreid rondje gele pijltjes uit. De gele-pijltjesroute start vanaf het bezoekerscentrum in ’s Graveland en is volgens de boekjes 17 kilometer lang, maar er zit mij teveel asfalt in de route. Dus een extra slinger door het bos en een stuk paardenpad om het asfalt te omzeilen en ik hoop op de 19 kilometer uit te komen.

Ik heb wat moeite om daadwerkelijk de deur uit te gaan. Eerst blijkt mijn Iphone leeg te zijn (hard nodig om de afstand en kilometertijden op te nemen) en daarna komt het opeens met bakken uit de lucht. Uiteindelijk start ik om 13 uur op een bijna uitgestorven parkeerplaats. De eerste drie kilometer loop ik vooral te zwabberen en te teuten, maar daarna kom ik in een hardloopritme dat ik lekker vind.

Omgevallen boom Bantam

Na landgoed Boekestijn en landgoed Bantam loop ik het Spanderswoud in. Met zijn single tracks en onverwachte heuveltjes is dit mijn favoriete bos. De zon schijnt nog steeds volop en staat heel erg laag. Op sommige stukken loop ik te knijpen met mijn ogen en hoop ik dat ik niet in een gat stap! Tegen de grens met Hilversum aan volg ik een diepliggende waterloop waar het pad een aantal keer als een achtbaan op en neer gaat. Hier kan ik mij heerlijk even uitleven! Ondertussen zit ik op zeven kilometer en ben ik bijna weer op de gele-pijltjesroute. Ik probeer uit te rekenen hoeveel extra kilometers dit ommetje door het bos is, maar het lukt me niet. Hoofdrekenen tijdens het hardlopen is echt moeilijk!

De rust in het bos wordt verstoord door iemand die met een bladblazer de paardenwei achter boerderij Stofbergen aan het schoonvegen is. Verder hoor je vooral het gekwetter van eksters. Nooit geweten dat er hier zo veel zitten. Ook het aantal paddenstoelen is nog steeds indrukwekkend. Bij het begin van het rondje van Six staat een hele grote paddenstoel en ik weet zeker dat die al op menig foto staat! Inmiddels loop ik door het Corversbos en heeft de zon het laten afweten. Gelukkig heb ik naast een shirt met korte mouwen ook mijn mouwstukken aan, want het wordt direct een stuk frisser. Langs de randen van het bos, waar de wind vrij spel heeft, merk ik dat de wind aantrekt.

Rondjevan Six

Vanaf landgoed Gooilust lijkt het alsof de kilometers steeds sneller gaan. Waarschijnlijk voelt dat zo, omdat ik het idee heb dat ik nu terug loop richting auto. In Hilverbeek heb ik de keuze om nog een heel leuk rondje over een klein paadje te maken. Mijn benen voelen inmiddels koud, maar goed, dus ik neem dat extra lusje mee. Naar mijn idee is dit een afgelegen en bijna geheim paadje, maar toch kom ik juist hier een hardloper tegen! Het laatste gedeelte door het bos naar de achteringang van Boekestijn neem ik het paardenpad. Weer om het asfalt te vermijden. Er hebben recent paarden gelopen en de ondergrond is helemaal losgetrapt. Mijn enkels zijn gelukkig wat gewend en ik ploeter door het zand heen.

Als ik door het hek bij Boekestijn loop, weet ik dat het nog 1 kilometer tot de parkeerplaats is. Het is inmiddels echt koud en mijn dijen voel ik niet meer. Ik probeer soepel te blijven lopen en vooral op mijn techniek te letten. Dit ga ik halen. Vlak voor het restaurant komt de stem van mijn ‘coach’ uit mijn Iphone. Het is me gelukt. Ik heb er 21 kilometer op zitten.

Balk21km

28 november 2015

Deze diashow vereist JavaScript.

Aderwinkelpad: Klompenpad zonder klompen

Na dagen van nat herfstweer is het vandaag heerlijk zonnig. En net vandaag hebben we gepland om te gaan wandelen. Onze keuze valt op het Aderwinkelpad, een klompenpad ten zuiden van Driebergen.

Het begin van de route loopt langs landgoed Dennenburg over een asfaltweg. We kunnen hier stevig doorlopen en komen al snel op een boerenlandweggetje. Hier staat een metersbrede kast waar je appels en appelsap kunt kopen. In deze moderne tijd hoef je daarvoor niet eens kleingeld bij je te hebben, je maakt het gewoon even over via je betaalapp!

Nadat we de appels betaald hebben, wordt het pad steeds modderiger. Of eigenlijk blijft het modderig. Regelmatig moeten we slalommen tussen de plassen door en dit wordt beloond met een heerlijke rustplek. Er staat een lange bank die ook nog eens net in het zonnetje ligt. Een weids uitzicht over het weiland en een kop meegebrachte hete thee maken de pauzeplek compleet.

Tegenover het bankje lopen we direct over een soort loopplank naar de andere kant van de sloot en hier begint het echte baggeren pas goed. De hogere en net wat drogere gedeelten zijn glad van de modder en regelmatig glij ik met mijn voeten in een diepe modderlaag. Bij één van deze glijpartijen blijf ik bijna achter het prikkeldraad langs het weiland hangen, maar gelukkig is alles nog heel. Dan maar iets dichter langs de sloot proberen te lopen. Hier liggen hopen gebaggerd slib, die al redelijk uitgehard zijn. Probleem is alleen dat mijn schoenen inmiddels net zoveel modder onder het profiel hebben als de groeven diep zijn en een plons in de sloot lijkt me ook niet echt wat. Verder glibberen en glijden door de modder dus maar.

Na het smalle pad langs het weiland volgt een stuk moerasbos. Hier liggen gelukkig her en der wat boomstammetjes in de poeltjes waar je doorheen moet, anders had ik direct doorweekte sokken gekregen. In het bosje groeien paddenstoelen op de bomen en wanen we ons ver weg van de bewoonde wereld.

De tweede helft van het klompenpad loopt over minder natte gedeelten en we volgen een aantal asfaltweggetjes terug naar het begin. Ik vraag me hardop af of je hier wel met klompen uit de voeten zou kunnen. Mijn lage wandelschoenen hapten al een beetje modder en gleden regelmatig weg. Het zal met klompen aan nog veel erger zijn!

26 november 2015

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Buiten bewegen begint bij de voordeur!

Het is herfst en het is nat, maar dat is geen reden om binnen te gaan zitten. Trek je schoenen aan en ga naar buiten!

Buiten bewegen kan op je eigen niveau, of dat nu lekker in de tuin werken is, of een trailrun lopen door het bos. Met buiten bewegen heb je al snel een aantal voordelen te pakken!

Motivatie

Buiten is veel variatie. Al is het maar net een ander blokje om, de stand van de zon of de sterkte van de wind. Door deze wisselende omstandigheden blijft buiten zijn verrassend en hou je er zin in. Groot voordeel voor sporters is dat je bij wisselende trainingen je spieren telkens weer verrast. Ze worden telkens weer uitgedaagd en blijven zich ontwikkelen.

Frisse lucht

Buiten adem je frisse lucht in. Je longen gaan verder openstaan en alle longblaasjes nemen optimaal zuurstof op. Er hangen geen zweetluchtjes of ziektekiemen in de lucht en als je in alle seizoenen buiten beweegt, bouw je ook je weerstand op.

Vitamines

Als je buiten bent maakt je via het zonlicht dat op je huid schijnt vitamine D aan. En daarvoor hoeft het echt geen stralend weer te zijn. Twee keer per week een half uur buiten bewegen geeft je lichaam al tijd om voldoende vitamines aan te maken.

Endorfine

Van bewegen wordt je blij. Je lichaam maakt door intensief te bewegen endorfine aan. Dit zijn dezelfde stoffen die in antidepressiva zitten en ervoor zorgen dat je humeur positief blijft. Een rondje park geeft je dus al snel een goed gevoel!

Daarnaast kost het je niets om naar buiten te gaan, is buiten altijd open en kun je al bij je eigen voordeur beginnen!

17 november 2015

 

Wijnroute

Één van de eerste bordjes die ik zie is ‘mini-camping’ met een pijl naar rechts. Dit lijkt mij een prachtige locatie op de stuwwal bij Nijmegen, maar voordat ik een blik kan werpen op de inrit, zoef ik al voorbij. De ijstijd heeft in dit landschap gezorgd voor een stuwwal en flinke opstropingen van de aarde, wat als voordeel heeft dat je soms lekker hard naar beneden kan fietsen, zonder dat je daar moeite voor hoeft te doen.

Al snel fiets ik Duitsland in, tenminste, dat denk ik. De boerderijen zien er Duits uit en de straatnaambordjes klinken buitenlands. In de verste verte zie ik geen mens, dus ik hoef mijn Duits niet uit te proberen. Een buizerd vliegt op van zijn hek aan mijn linkerkant en maakt een zwierige boog voor mij langs om aan de andere kant van de weg op een ander hek te gaan zitten. Maisvelden wuiven in de wind en de bordjes ‘Camping’ kom ik hier steeds vaker tegen!

De wijnroute voert langs verschillende wijngaarden, maar door mijn enorme snelheid ben ik de eerste niet tegen gekomen. Vlak na het dorpje De Horst ligt wijngaard de Plek en die kún je niet missen. Het erf is rustiek uitgerust met een Frans aandoend wijncafé met een prachtige pergola waar stoeltjes en tafeltjes uitnodigend op de gasten staan te wachten. Door de wijngaard loopt een gemarkeerde wijnroute die je kunt wandelen. Het weer is vandaag echter niet uitnodigend om hier langer te verpozen, maar op een mooie dag is dit zeker de moeite waard!

De route voert een heel stuk langs de grens met het Duitse Reichswald. Dit is een groot nationaal park waar je eindeloos in zou kunnen dwalen. De routebordjes zijn hier niet meer groen, maar rood en de weinige automobilisten die hier rijden, rijden hard.

De weg terug naar Nijmegen leidt omhoog, de stuwwal op. Net na Groesbeek sla ik rechtsaf om het bevrijdingsmuseum te bezoeken. Er is hier veel te zien over de tweede wereldoorlog in de vorm van een fototentoonstelling. Af en toe staan er andere voorwerpen tussen en kun je testjes doen over je vooroordelen over Duitsers. Duitsers die hier op een paar kilometer afstand wonen.

Als ik weer bij het begin terug kom, ben ik de tel kwijt hoeveel campingbordjes ik heb gezien, maar het waren er veel. Minicampings, kamperen bij de boer, een veld met tipi’s (grote wigwams) of kamperen bij een paardenmanege, het kan hier allemaal. ’s Avonds met een wijntje bij de tent. Ik zie mezelf al relaxen!

17 september 2015

Deze diashow vereist JavaScript.

Huizenroute

Vandaag ga ik huizen kijken. Nou ja, huizen. Het zijn erg grote huizen met erg grote tuinen en een enorm hek eromheen. Evenwijdig aan de IJssel liggen meerdere buitenplaatsen. Al deze buitenplaatsen zijn strategisch gelegen op de overgang van de hoge droge zandgronden van de Veluwezoom naar de lager gelegen natte zones langs de IJssel. Lees: alle huizen liggen tegen een heuvel. Flink doortrappen dus om de heuvels op te komen om me daarna als Vincenzo Nibali naar beneden te storten. Mijn toptijd ligt vandaag op 49,2 kilometer per uur!

Bij kasteel Rozendael heb ik mijn eerste bezichtiging. De meeste mensen zitten loom op het terras van de Oranjerie bij de rozentuin, maar ik wil graag een kijkje nemen in de achtertuin van het kasteel. We krijgen een rondleiding van Wies die ons alles kan vertellen over de aanleg van de tuin en over het kasteel. Dat het kasteel vier meter dikke muren heeft, lijkt me wel goed voor de isolatie, maar het blijkt eigenlijk voor de afweer van vijanden bedoelt te zijn.

Er liggen meerdere vijvers in de tuin die gevoed worden door een spreng hoger op de heuvel. Je hoeft maar een gat te graven op de Veluwe, of er komt water omhoog. Zo worden de vijvers, die op verschillende niveaus liggen, allemaal van vers water voorzien. Onder de bovenste vijver liggen de befaamde bedriegertjes. Oorspronkelijk is de tuin in Franse stijl aangelegd, maar dat is later veranderd naar een Engels ontwerp. De beelden zijn daardoor een allegaartje van oude en nieuwe rompen, hoofden en leeuwenkoppen. Ook de versiering met schelpen en koraal is later aangebracht.

Langs de lager gelegen vijver is een prachtige brede waterval gemaakt. Onder de waterval is een romantisch bankje waar vroeger, onzichtbaar vanuit het kasteel, de verliefden konden minnekozen. Ook is er een leuk theehuisje waar de bewoners zich konden terugtrekken. Bij de schelpengalerij stroomt water uit de vissenbekken boven de watertrap. De sfeer ademt romantiek en die wordt gecomplementeerd door de bruidsreportage die wordt geschoten op de veranda aan de voorkant van het kasteel.

Na kasteel Rozendael neem ik nog een kijkje bij huis Zypendaal, kasteel Biljoen en kasteel Middachten. Bronbeek kun je vanaf de weg net zien liggen en landhuis Valkenberg ligt prachtig op de glooiende heuvels van de Veluwezoom.

Alle huizen liggen prachtig en hebben de afwisseling van bos en open vlakte direct voor de deur. Toch ga ik weer lekker naar mijn eigen huis. Met mijn eigen postzegeltuintje. Daar heb ik geen tuinman voor nodig!

11 september 2015

Deze diashow vereist JavaScript.

Ontheemd

Ik sta op de hei bij Ede. Als ik hier 100 jaar eerder had gestaan, stond ik middenin een vluchtoord waar wel 5400 mensen woonden! Nu is er van het vluchtoord alleen nog een stuk fundering te zien, geflankeerd door het Belgenmonument.

Mijn plan is om vandaag de Driebergroute te wandelen. Deze loopt over de Edese hei, maar komt niet langs het monument. Ik kan het begin van de route echter niet vinden en ben via een breed zandpad bij het monument beland. Daar sta ik dan. Een beetje verbaasd, een beetje ontheemd. Ben ik nu verdwaald?

De hei is echter heel erg overzichtelijk. Als je snel kijkt, lijkt het één grote paarse vlakte. Als je echter op de hei loopt, zie je dat er hoogteverschil in de paarse vlakte zit en kijk je uit over een weids landschap. In de verte zie ik de schaapskudde grazen en de wolken in de lucht spelen tikkertje met elkaar.

Ik wandel op basis van een kaart ongeveer de Driebergroute in de richting van Ede, totdat ik steeds meer mensen tegenkom. Mensen en honden. Bij parkeerterrein Drieberg is het zelfs druk met spelende kinderen, mensen die bramen plukken en een heleboel honden. Als ik de parkeerplaats afloop, kom ik bij pannenkoekenhuis De Langenberg. De zon schijnt en ik zit heerlijk op het terras. Ik lust wel een pannenkoek na mijn zoektocht over de hei, maar de ober blijkt niet buiten te serveren. Dat lijkt me een gemiste kans met dit heerlijke weer, maar samen met mijn buren verhuis ik naar binnen.

Na een overheerlijke pannenkoek met appel steek ik de weg weer over en probeer de Driebergroute verder te vinden. Op sommige stukken volg ik paarse bordjes met een witte pijl, maar al snel ben ik die weer kwijt. De hei is echter prachtig en ik geniet volop van de wisselende uitzichten en al het bloeiende paars om mij heen.

Als ik bijna terug ben bij het natuurcentrum, waar ik gestart ben, kom ik bij de schaapskudde. Hier is het verre van rustig en blaten de schapen er lustig op los. Zou het ook zo’n leven zijn geweest met 5400 Belgen op de hei?

Terug in de auto zie ik het Belgenmonument nog een keer liggen en ik denk aan al die mensen die hier bijna twee jaar lang hebben gewoond. Het is hier prachtig, maar zij waren vast blij weer naar huis te kunnen!

2 september 2015

Deze diashow vereist JavaScript.

De Achterhoek is zo gek nog niet!

De Arfgoodroute start ik bij boerderij Weenink. In het weiland slaan mensen met een klompje aan een stok tegen een bal aan. Het ziet er gek uit, maar ze lijken een hoop lol te hebben!

Groenlo, of Grolle, zoals de mensen hier zeggen, komt als snel in zicht. Je komt in de vesting over een van de bruggen over de vestinggracht. Direct waan je je terug in de tijd. Overal zie je oude geveltjes en mooie gevelstenen. De stadsboerderij waar nu een museum gevestigd is, stamt uit 1623. Na een grote brand binnen de vesting bleef deze boerderij behouden en kun je binnen bekijken hoe de mensen én hun dieren hier leefden. In de vroegere stal is nu een theeschenkerij. Dus waar ik nu zit, scharrelden de koeien en de geiten rond! De boerderij wordt gesplitst door een lange gang. Aan de andere kant van de gang woonde de boer met zijn gezin. De bedstee is opgemaakt en je ruikt bijna de koffie die de hele dag op het petroleumstelletje stond te pruttelen. Onze gids Henny weet echt álles van de vroegere bewoners en zo leer ik dat alleen de rijke boeren een wiegje voor de kleintjes hadden, maar dat de kleine kinderen bij de keuterboeren in de lade onder de bedstee gelegd werd. “Het ondergeschoven kindje” dus!

Bij het Zwillbrocker ven staat de tijd stil. Het ven ligt te schitteren in de zon en overal zwemmen watervogels. Ondanks de hoeveelheid vogels straalt het meer een serene rust uit. Als ik hier blijf zitten, val ik nog in slaap!

In het dorp Zwillbrock kom ik in de indrukwekkende St. Franziskuskirche. De oprijlaan naar de kerk is gigantisch en ik fiets er met enige gêne overheen. Het interieur in barokke stijl is prachtig. Overal zie ik bewerkt hout en grote beelden en als ik omkijk zie ik hoog boven mij een enorm kerkorgel. Uiteraard is het ook hier stil, maar dan anders dan bij het Zwillbrocker ven.

Onderweg geniet ik van de stilte en de afwisseling van de omgeving. Landerijen volgen op maisvelden en bosschages en boerderijen met keurig onderhouden gazons.

Na 45,5km zit de Arfgoodroute erop. Ik sluit de dag af bij restaurant Loco in Lievelde vlak naast het station. Dat station heet echter niet station Lievelde, maar station Varsseveld-Groenlo. Ik vind dat een beetje gek, maar daar zijn ze hier in de Achterhoek wel aan gewend!

19 augustus 2015

Deze diashow vereist JavaScript.

Van veerpont tot Veluwezoom

‘Een beetje zon’ is de titel van een van de boeken van Simon Carmiggelt. En laat dat nou net de weersvoorspelling voor vandaag zijn! Vandaag fiets ik het rondje Posbank en ik start in Ellecom.

De weg naar Doesburg leidt me van de Veluwezoom naar de Achterhoek. Heuvels maken plaats voor akkers en weilanden en eenmaal over de IJssel duikt de weg naar beneden. Doesburg lijkt nog te slapen. Het is er stil en ik zie bijna niemand op straat. Wel speelt er een orgel in de Martinikerk, maar na een rondje om de kerk moet ik constateren dat alleen de stilteruimte open is. Het centrum van Doesburg is prachtig met oude geveltjes en kinderkopjes op de straten. Het centrum is ook klein en al snel fiets ik de dijk op, de uiterwaarden in. Het fietspad loopt afwisselend op en onderaan de dijk en het uitzicht verandert mee.

Het beetje zon heeft zich nog steeds niet laten zien als ik bij de pont over de IJssel aankom. De pont brengt mij in een paar minuten naar Dieren. Dit is het laagste punt (700 cm) van de route.

Voorbij Dieren duik ik bij Laag-Soeren het bos in. Direct is het donker en stil, heel stil. De weg begint omhoog te lopen en het enige dat ik hoor is mijn eigen ademhaling. Na meerdere heuvels rijd ik het bos uit en zie ik de heide. Hij is al paars, maar nog net niet helemaal.

Na de bebouwde kom van Velp en landgoed Beekhuizen kom ik nog één keer op de hei en vanaf het uitzichtspunt kijk ik over de Posbank. Dit is het hoogste punt van vandaag (ongeveer 90 meter) en vanaf hier fiets ik omlaag naar het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten.

Hier kun je heerlijk lunchen. Ook de lekkernijen voor bij de koffie zien er overheerlijk uit: brownies, notenkoeken, gevulde koeken, appeltaart, vruchtentaart. Naast het bezoekerscentrum is een bloemen- en kruidentuin van het IVN. De zon komt net door als ik een kijkje neem. Er bloeien de meest exotische bloemen en midden in de zomer is het een kleurenpracht! Ook is er een groot insectenhotel, een rotstuintje en staan er fruitbomen.

Op weg naar Ellecom kan ik in De Steeg even bij Simon op het bankje gaan zitten en hem vertellen dat ik dat beetje zon toch nog gezien heb vandaag!

10 augustus 2015

Deze diashow vereist JavaScript.