Micro-adventure Hilversum

Rond Hilversum loopt het voetstappenpad. Een wandeling die bijna volledig door het bos en over de heide voert. Het pad is in de jaren 30 van de vorige eeuw uitgezet als werklozenproject en te herkennen aan de driehoekige betonnen paaltjes. De wandeling voert langs de paalkampeerplaats bij de Kaapweg en ik ben daar al meerdere keren langs gelopen. Tijd voor een bezoekje dus!

Op woensdag tegen de middag heb ik mijn spullen bij elkaar gezocht voor mijn micro-adventure. Het miezert licht en onderweg naar de start heb ik de ruitenwissers nodig. Op de parkeerplaats bij het Spanderswoud trek ik dus mijn regenpak aan en zet een petje op tegen de regen. Het eerste gedeelte van de route ken ik heel goed, maar toch gaat het weggetje meer op en neer dan ik me herinner. Dat komt vast door de zware rugzak!

 

Regen Voetstappenpad Hilversum
Miezerregen

De route is gemarkeerd met betonnen paaltjes, die je soms al van verre ziet staan. Zeker nu het winter is, kun je ze niet missen. De vegetatie is nu minimaal, maar de temperatuur is extreem hoog. Zowel mijn regenjas als mijn regenbroek draag ik opengeritst om toch maar wat warmte kwijt te raken. Al snel sta ik op de Westerheide en is het gestopt met regenen. Regenpak uit en gáán nu! Al snel wordt de weg echter geblokkeerd door een aantal Schotse hooglanders. Houd 25 meter afstand staat er op de bordjes, maar dat is lastig als ze midden op het pad staan!

Schotse hooglander Rondje Hilversum Westerheide
Schotse hooglander op de Westerheide

Mijn doel is om tegen zonsondergang bij de paalkampeerplaats te zijn, wat vandaag rond half vier, vijf uur is. Ik heb daarom nog tijd genoeg om op een bankje de fietsers op de Zuiderheide te bewonderen die rondjes lijken te rijden. Na het Laarder Wasmeer kom ik steeds dichter bij de snelweg, waar ik onderdoor loop naar de oostkant van Anna’s Hoeve. Hiervandaan is het niet ver meer naar de paalkampeerplaats. Om kwart voor vijf kom ik hier aan en er blijkt iemand vlak voor mij hier te zijn geweest. Er is keurig een plek vrij gemaakt van bladeren en takjes, waar ik zo mijn bivak kan maken. Net als ik klaar ben, gaat het weer regenen, dus van mijn rondje uitwandelen komt niets terecht. In plaats daarvan maak ik noedels en kruip ik vroeg in mijn slaapzak.

De regen wordt steeds heftiger en ik ben bang dat mijn slaapzak aan het voeteneinde nat regent, dus ik ga toch maar ín de bivakzak liggen. Binnen de kortste tijd heb ik het warm, erg warm. Zodra het stopt met regenen ga ik toch maar weer óp de bivakzak liggen. Niet dat dat veel helpt, want het is veels te warm voor de tijd van het jaar. Dan maar mijn slaapzak half open ritsen. Uiteindelijk moet ik er ’s nachts nog een keertje uit, maar slaap ik door tot de volgende ochtend. Ik had verwacht met vrolijke vogelgeluidjes wakker te worden, maar het enige dat ik hoor is de alarmroep van een merel. Het lijkt de wekker wel!

Paalkampeerplaats Paalkamperen Rondje Hilversum
Paalkampeerplaats Kaapweg

De tweede dag wordt toch iets langer dan ik dacht, want ik blijk niet op de helft van de route gestart te zijn. Gelukkig schiet het nu lekker op en kan ik genieten van het zonnetje. De wandelstokken die ik in eerste instantie heb meegenomen voor het opzetten van de tarp gebruik ik nu voor het wandelen, want ik voel de nodige stramheid door het gebrek aan cooling down gisteren.

Bij het Hilversums Wasmeer kom ik een man tegen die vertelt hier vroeger nog geschaatst te hebben. Toen waren er nog echte winters en stonden er geen hekken om de mooiste plekjes van het Gooi! Verder zie ik kilometerslang geen mens, totdat ik op de brug over de snelweg kom. Alle auto’s die ik de hele nacht gehoord heb (of andere auto’s, dat kan ook), schieten onder mij door. Goedemorgen Nederland!

Voetstappenpad Hilversum Hilversums Wasmeer
Hilversums Wasmeer

Mijn favoriete stuk van het voetstappenpad is toch wel De zwarte berg waar ik nu kom. Heuvelachtig, dwars door het bos en altijd rustig. Groot is het contrast met de Hoorneboegseheide waar ik daarna kom. Zittend op een bankje zie ik hordes mensen hun hond uitlaten en hardlopers die zich het zweet voor de ogen trainen. Door de bouwwoede in Hilversum volgt er nu een stuk bebouwing. Hier wordt druk gewerkt aan een nieuw winkelcentrum en de paaltjes en stickers zijn niet overal meer aanwezig. Gelukkig ken ik de weg hier uit mijn hoofd en loop ik tussen het winkelende publiek door richting het laatste stukje verharde weg. De bijrijder van een passerend busje vraagt waar mijn skilatten zijn. Ik loop nog even lachend door.

Nu alleen nog door het Corversbos, wat weer heerlijk onverhard lopen betekent, voordat ik bij de auto ben. Ik ben blij dat het er bijna opzit. Niet dat ik het zat ben, maar mijn benen hebben er wel genoeg van. Vlak voor de parkeerplaats loop ik symbolisch langs het bord einde Hilversum. Terug bij de auto kijk ik op mijn horloge. Ik ging gisteren om kwart voor twee weg en het is nu tien over een, dus mijn 24-uursavontuur zit erop. Dag rondje Hilversum, tot de volgende keer!

16-17 december 2015

Voetstappenpad Rondje Hilversum
Einde Voetstappenpad
IMG_1832
Voetstappenpad
IMG_1818
Cronebos
Voetstappenpad Hilversum De zwarte Berg
De zwarte Berg
IMG_1842
Hoorneboegseheide
IMG_1277
Rondje Hilversum (28,5km)

 

SPIbelt getest

Afgelopen week speelde Andrea van Run Andrea Run voor Sinterklaas en zo werd ik de gelukkige eigenaar van een SPIbelt met twee extra H2Obottles. Een beter moment had ik deze niet kunnen winnen, want mijn ‘oude’ runningbelt had ik al met naald en draad gefikst om te voorkomen dat ik de runningbelt zou verliezen en één van de risten ging af en toe spontaan open. Vrijdagavond kreeg ik de SPIbelt bezorgd en natuurlijk wilde ik deze zo snel mogelijk uitproberen.

Het eerste dat me opvalt, is dat de SPIbelt slechts één vakje heeft. Wel een grote, dat dan weer wel. De band zelf is redelijk smal en aan de band zijn vier lusjes met elastiek gemaakt, zodat je daar je gelletjes in mee kan nemen. Dat komt goed uit, want die wil ik graag meenemen en alles in één vak proppen lijkt me wat veel. De beide flesjes zijn behoorlijk groot en hebben een voor mij onbekende dop. Deze heeft geen ‘uittrektuutje’, maar een soort membraam in het tuutje dat ervoor moet zorgen dat water er alleen onder druk uitkomt.

Voor het vullen van de flesjes haal je de dop en de klem eraf. Ten opzichte van de bodem van de flesjes zit de afvulrand er schuin bovenop. Als je de flesjes vol laat lopen, kun je ze dus niet neerzetten zonder water te morsen. Het is even onhandig om zowel de klem als de dop erop te schroeven, maar hij zit. Nu kan het flesje alleen niet meer staan, omdat de klem langer is dan het flesje zelf. Al snel blijkt de membraam niet zo lekvrij als ik dacht, want er druppelt water op de tafel. Flesjes rechtop stutten dus!

SPIbelt bottle

De SPIbelt gesp je gemakkelijk om en is goed te verstellen. Gelletje en fruitreep in de lusjes klemmen, flesjes aan de band klemmen en we kunnen los. In het vakje heb ik wc-papier (altijd handig), autosleutel en mijn gsm gestopt. Tijdens het lopen is het even zoeken naar de juiste positie voor de flesjes, maar de SPIbelt blijft goed laag op mijn heupen zitten en ik hark niet met mijn ellebogen in de flesjes. De flesjes hangen super stabiel en wiebelen niet.

Na vijf kilometer kom ik erachter dat mijn gelletje uit het lusje gevallen moet zijn. Gelukkig heb ik mijn reepje nog, die ik na dik tien kilometer opeet. Ik drink er wat water achteraan om het makkelijker door te slikken. De eerste paar keer dat ik drink, tikt het dopje tegen mijn tanden aan, omdat ik probeer aan de fles te zuigen. Al snel blijkt dat je dit beter anders kunt doen. Met flink knijpen komt er voldoende water uit het flesje, zonder dat je het glazuur van je tanden tikt. Het terughangen van het flesje lukt me niet met één hand, omdat het flesje niet makkelijk achter de SPIbelt haakt. Doordat ik bij het terughangen mijn shirt aanraak, merk ik dat deze nat is geworden. Blijkbaar heb ik door het gehobbel toch water uit het flesje gedrukt. De laatste paar kilometer krijg ik het behoorlijk zwaar en ga ik me irriteren aan het tikkende geluid van de trekker van de rits die met elke stap geluid maakt. Deze duw ik daarom met het einde naar binnen, want een beetje rust heb ik nu nodig. Eenmaal terug bij de auto heb ik bijna al mijn water op.

SPIbelt runningbelt

Samengevat is de SPIbelt een superhandige manier om hardlopend je spulletjes mee te nemen. Check wel van tevoren of jouw gelletjes blijven zitten in de lusjes, anders heb je kans die te verliezen. Ik vind het jammer dat er maar één vakje voor je spullen is, omdat ik onder het lopen wel eens wat wil pakken en de kans dan aanwezig is dat ik andere spullen verlies. Wel is het een lekker groot vak en heeft het een waterafstotende binnenkant. De flesjes zijn voor een duurloop van twee uur bij een temperatuur van 12 graden ruim voldoende. Als het warmer wordt, zou ik eerder kiezen voor een rugzakje met waterzak. De flesjes kunnen als ze vol zijn lekken. Zowel als ze liggen als wanneer je ermee hardloopt. Wat comfort betreft kan ik me geen betere runningbelt wensen. Hij zit stabiel, de flesjes wiebelen niet en de verstelmogelijkheden zijn optimaal. SintAndrea bedankt!

6 december 2015