Mag het licht uit?

Traptraining Oude Haven Hilversum

Eind vorig jaar bedacht iemand een leuke challenge voor de maand januari: in een uur tijd zoveel mogelijk hoogtemeters maken op een kunstmatige helling/ vuilnisbelt/ brug whatever er bij jou in de buurt ligt. Nu woon ik midden in de polder en wordt ons afval naar Drenthe versleept, dus hoogteverschillen zijn hier dun gezaaid. Nadat ik een paar logs voorbij had zien komen, bedacht ik me dat er in de Oude Haven in Hilversum een hele hoge trap zit. Die moest het worden!

Traptraining Oude Haven Hilversum
De trap: 73 tredes

Van tevoren had ik berekend dat ik 3 minuten over een beklimming plus afdaling zou doen. In een uur moeten dus 20 beklimmingen mogelijk zijn. Gisteren kwam het met bakken uit de lucht, maar vandaag is het mooi weer. Mijn enige zorg zijn mijn hamstrings die sinds vorige week weer pijn doen. Vooral de aanhechting in mijn rechterbeen is pijnlijk en hard afzetten zal op den duur lastig worden.

Ik zet zowel de app Strava als Looptijden aan, zodat ik ‘bewijs’ heb van mijn hoogtemeters. Ondertussen probeer ik ook het aantal keer te tellen dat ik de trap oploop. Al na een keer blijkt dat ik met drie minuten mezelf onderschat heb. Ik doe net een minuut over een keer trap-op-trap-af! Na drie keer hardlopen naar boven, beginnen mijn longen te protesteren en smokkel ik beneden even door een slok sportdrank te nemen uit een van de bidons die mijn bevoorrading vormen.

Als ik de vijfde keer, of was het nou de zesde keer, bijna boven ben, komt me een vreselijke stank tegemoet. Een hond, type herder, heeft net naast de trap gepoept. Baasje beaamt dat het stinkt en loopt samen met de hond, zonder poep, door! Vanaf nu ben ik telkens afgeleid door die vreselijke lucht. Zo vies! Ook ben ik definitief de tel kwijt en tel ik vast een paar keer dubbel. Het rennen lukt niet echt meer, dus ik deel de trap op in stukjes. Er zijn drie bordessen en daartussen wissel ik hardlopen en wandelen af.

Na twintig minuten schreeuwen mijn longen echt om lucht. Mijn hamstrings voelen prima, maar de zuurstofinname ligt op zijn gat lijkt het wel. De twintig beklimmingen die ik gepland had, heb ik al gedaan en ondanks mijn steeds lagere tempo ga ik nog even door. Bij nummer 24 beloof ik mezelf tot de 30 te gaan. Ergens bij 27 tel ik weer een keertje dubbel en na 30 keer de trap opgelopen te zijn, sta ik tegen het muurtje van ontwerper Dudok uit te hijgen. De Dijk zong ooit ‘Mag het licht uit?‘, nou, dat is nu uit!

Zowel Strava als Looptijden hebben geen hoogtemeters geregistreerd. Ergens had ik er al rekening mee gehouden en daarom geteld hoeveel keer ik gelopen heb. Volgens Strava is het hoogteverschil 14 meter (dat meet ‘tie dan weer wel) en kom ik met 30 beklimmingen uit op 420 hoogtemeters in 35 minuten. En of dat nou veel of weinig is in de challenge, ik heb ontzettend mijn best gedaan en ben super tevreden dat ik deze training heb volbracht!

Traptraining Oude Haven Hilversum
De route 🙂
Traptraining Oude Haven Hilversum
De ingang via de trap, ontworpen door Dudok
Traptraining Oude Haven Hilversum
Bevoorradingspost
Traptraining Oude Haven Hilversum
Na 30 keer die trap op en af!

Grensverleggend voetstappenpad

Onzekerheid

Vandaag loop ik samen met Gieny het voetstappenpad rond Hilversum. Ik vind het retespannend, want ik heb nog nooit zo ver gelopen en het is onduidelijk hoe lang de route precies is. Volgens de website en de informatiebordjes is de route circa 25 kilometer lang. Vorige maand heb ik de route in twee etappes gewandeld en kwam ik op 28,5 kilometer, maar anderen zeggen weer dat het 30 kilometer is. Ik ben daarom erg blij dat Gieny meeloopt, want zij heeft veel meer ervaring dan ik en is een goede motivator, dus samen heb ik er vertrouwen in!

12571236_899644563498709_671993428_n
Rijp op de Bussumerheide

Kou

Het heeft de laatste dagen gevroren en ook nu is de temperatuur rond het vriespunt. Mijn trailschoenen aantrekken heeft daarom weinig zin, want de grond is strak bevroren. Een beetje demping van mijn ‘weg’schoenen is dan wel fijn! Soms is het balanceren op de kapotgereden en weer opgevroren blubbersporen en ik probeer uiteraard ook even of het ijs het al houdt! Het meeste last van de kou hebben mijn spieren. Mijn hamstrings zijn al tijden mijn zwakke plek en ondanks mijn thermo-ondergoed en wintertight protesteren ze de hele weg hevig. Dat wordt weer lekker foamrollen!

12575812_899644763498689_1834472721_n
Sommige dingen móet ik gewoon even proberen! 😉

Voeding

Voor een duurloop van een tot anderhalf uur neem ik geen eten mee, maar dit gaat wat langer duren. Ik ben daarom erg blij dat ik van PK Running een set gels van Overstim’s heb gekregen. Kan ik die vandaag mooi testen! Uiteraard heb ik tijdens een trainingsronde al een keer een gelletje geprobeerd om te kijken hoe mijn maag zou reageren, maar die hield zich prima. Vandaag heb ik de energix gels mee en de antioxydant gels, zodat ik die kan afwisselen. Na een uur over de heide en door het bos te hebben gelopen, neem ik de eerste energix gel. De smaak is citroen en dat vind ik lekker, maar het is wel fijn dat je geen nasmaak in je mond houdt. We lopen zo te kletsen dat ik de antioxydant gel pas drie kwartier daarna neem. Ook deze gel slik je gemakkelijk in een tot twee slokken door en heeft geen nasmaak. Voor de afwisseling neem ik een paar kilometer later weer een energix gel, wat voor mijn gevoel erg snel op de vorige zit. Ergens tegen de 23 kilometer kom ik in een enorme dip terecht. De route is daar verhard, wat ik niet leuk vind, en de magie van de natuur is even volledig verdwenen. Vlak voordat we het laatste stuk natuurgebied inlopen, neem ik daarom een Coup de Fouet. Dé gel voor als je erdoorheen zit. Inderdaad loop ik daarna het laatste stuk weer een tempo sneller. Al kan dat natuurlijk ook iets met paard en stal te maken hebben.

Samengevat vind ik Overstim’s een gemakkelijk te nemen gel waarvan de smaak niet in je mond blijft hangen. De gel plakt wel een beetje op je handen als je morst, maar ik heb daar zeker geen last van gehad. De tubetjes zijn gemakkelijk te openen en met de originele dop weer te sluiten. Op raadselachtige wijze ben ik wel twee dopjes kwijtgeraakt. Sorry, moeder natuur!

Overstim s gels

Afstand

Tijdens de voorbereiding op het voetstappenpad heb ik twee keer een halve marathonafstand gelopen en één keer dik 25 kilometer. Toch blijf ik het spannend vinden of ik de hele route kan blijven rennen. Bij elke kilometer vertelt mijn app de afstand en vanaf 20 kilometer voelt elke kilometer als een soort overwinning. Na mijn inzinking bij de 23 kilometer is het doorbijten, maar voel ik me fysiek weer goed. Terug bij de start is Strava gestopt, omdat de batterij leeg is. Op de andere app hebben we er 26,94 kilometer opzitten. Bijna 27 kilometer! Dat is dus een halve marathon en dan nog een rondje dorp erachteraan! Het is over, het is voorbij, het zit erop. Na maanden voorbereiding heb ik mijn doel behaald. Ik moet nog even bijkomen. Zowel letterlijk als figuurlijk, maar dit was een mooi grensverleggende rondje Hilversum!

Looptijden

12576325_899650080164824_244168556_n
Ook na het middaguur nog bevroren rijp op de bomen op de Hoorneboegse heide
12625873_899649990164833_1996975378_n
In natuurgebied De zwarte Berg
12570890_899620416834457_1325239269_n
We zijn binnen! 🙂 (Links Ezra, rechts Gieny)

Trailrunning met ProRun

ProRun Spanderswoud

Sinds afgelopen zomer organiseert ProRun RunTogether NatureRuns. Je laat hiermee al hardlopend jouw favoriete natuurgebied aan andere hardlopers zien. Mijn favoriete rondje is 10 kilometer in het Spanderswoud en vandaag mag ik die voor de derde keer voorlopen.

Het is altijd weer een verrassing wie er meelopen en vanochtend loopt het helemaal chaotisch. Het lijstje met deelnemers dat ik heb, klopt niet helemaal. Ellen is ziek en heeft een vervanger gestuurd, Coby heet Eline en opeens sta ik met wel meer dan 15 mensen om me heen. We blijken middenin hardloopgroep Dolichos uit Bussum te staan, die ook even om de hoek van het gebouw uit de wind schuilt.

Het is koud en het waait flink, dus gaan we snel in een dribbelpas op weg. Het eerste gedeelte door Schaep en Burgh staat flink onder water, dus nemen we een omweg via kleine paadjes naar het nieuw aangelegde Bantam. Hier zijn twee hardloopsters zo aardig om een groepsfoto van ons te maken.

ProRun Spanderswoud
Groepsfoto Runtogether NatureRun bij Bantam

Na de geplaveide paden van de landgoederen lopen we nu het bos in, waar we over smalle bospaadjes lopen. Een paar keer springen we over boomstammetjes heen en je moet oppassen dat je niet achter een tak blijft hangen. Shiva en Eline kunnen er geen genoeg van krijgen en springen graag nóg een keer over een dikke omgevallen boom.

ProRun Spanderswoud
Shiva en Eline

Het paadje slingert verder het bos in en komt door een donker dennenbos. Hier lijken we wel te zweven door de veerkrachtige ondergrond van duizenden dennennaalden. Het is maar een klein stukje dennenbos en al snel wordt het weer lichter. We komen vandaag opvallend veel wandelaars en hardlopers tegen, terwijl het niet echt lekker weer is. Het volgende paadje dat we inslaan is echter weer verlaten en we rennen  verder over brede, maar meestal smalle paadjes.

ProRun Spanderswoud
Regelmatig springen we over omgevallen bomen heen

Helemaal achterin het Spanderswoud lopen we langs een watertje, waar het pad als een achtbaan langsloopt. Het is een op en neer en heen en weer, totdat we aan het einde het fietspad oversteken en stiekem een rondje rennen. Ik geloof niet dat iemand dat heeft gemerkt. Na het Spanderswoud lopen we weer een landgoed op: Hilverbeek. hier lopen we langs paarden in de weide en een vijver middenin het bos. We omronden het achterste weiland en komen weer terug in het Spanderswoud. Hier gaan we nog even los op het paardenpad, dat na alle regen van afgelopen dagen toch minder drassig is dan ik verwachtte. Aan de achterkant lopen we landgoed Boekesteyn weer op en is het nog een kleine kilometer tot de koffie.

ProRun Spanderswoud
Groepsselfie!

Op dit laatste stuk lopen de voorste lopers toch nog ‘verkeerd’, maar verdwalen kun je hier niet meer. De hele route nalopen zal lastiger worden, want zelfs met routebeschrijving weet ik niet of je deze route terug kan vinden. We drinken nog een kop koffie bij Brambergen en kletsen na met een loopster van Dolichos. Volgende loopjes worden alweer besproken en ik ga met een blij gevoel naar huis. Heerlijk gelopen en leuke mensen ontmoet vandaag!

ProRun Spanderswoud
De gelopen route minus de eerste kilometer.

Trailrunning vanuit de Tukhut Part 2

Trailrunning Ardennen

Het verslag van zaterdag vind je hier!

Zondag

In België zijn op zondag de bakkers open, dus gaan we vandaag weer hardlopend naar Hamoir om brood te halen. We lopen nu aan de oostkant van de Ourthe en komen langs de klimrotsen die hoog boven ons uittorenen. Na het gehucht Lassus loopt de weg een hele tijd vals plat omhoog. De groene wiebertjes zijn we dan allang kwijt, maar gelukkig herken ik het punt waar we de dag ervoor het pad zijn overgestoken. Weer komen we uit bij de belvédère, waar ook de Ohmtrail langskomt. De steile afdaling nemen we elk op onze eigen snelheid; kamikaze, dribbelpasjes dan wel kont-en-handenwerk. Vandaag hebben we cash meegenomen, dus zijn we bij de bakker snel klaar.

We willen op de terugweg een stukje van de Ohmtrail lopen en volgen de weg het dorp uit om na honderd meter rechts een steil pad op te gaan. We zoeken even naar de juiste richting, maar lopen dan over prachtige paadjes richting de zon. Op richtingsgevoel vervolgen we de route terug en komen aan het begin van een weiland waar het pad ophoudt. Dan maar door het gras en aan het einde over het prikkeldraad. We staan weer in het kerstbomenbos en lopen joelend door de droge beekbedding (wat een snelheid maak je hier) en het weiland naar beneden. Na weer een klein draaihekje ploeteren we door het gegierde weiland het laatste stukje naar de weg omhoog. Wat gisteren vals plat omhoog was, rennen we vandaag met een noodvaart naar beneden. Weer staan we boven de laatste steile afdaling langs de kapel en als we die hebben gehad, kunnen we ontbijten!

Trailrunning Ardennen
Richting Aux Croix

Na het ontbijt gaan we in twee groepjes op pad. Ellen, Ellie en Saskia willen de groene wiebertjes lopen, maar die komt grotendeels overeen met de route naar de bakker, dus die kennen we wel. Silvia, Patrick en ik gaan de gele route richting Aux Croix lopen. Al voordat we het dorp uit zijn, zien we geen markeringen meer. Na wat zoeken, vinden we de route terug en beginnen aan de klim de heuvel op. Drie kilometer stijgen, staat er in de omschrijving en dat klopt inderdaad. Na 150 hoogtemeters zijn we bij Aux Croix en hebben we een geweldig uitzicht over de omgeving. We lopen nu over landweggetjes bovenop de heuvel en hebben aan alle kanten vrij zicht. De afdaling richting Logne leent zich uitstekend om de vaart erin te zetten en Patrick haalt dik 19 kilometer per uur! In Logne lopen we verkeerd en als we dat beseffen, besluiten we de graat boven de Ourthe terug te volgen.

Trailrunning Ardennen
Silvia, Patje en Ezra bij Aux Croix (het kruis zie je tussen ons in)

Het is een flinke klim naar boven, maar dan lopen we met prachtige uitzichten over de Ourthe en de heuvels aan de overkant. Op een splitsing wachten Silvia en Patrick op mij en voordat ik zie dat we niet naar links naar beneden moeten, is Patrick al halverwege. Roepen heeft geen zin meer, want hij is de bocht al om, dus maakt ook Silvia nog wat extra hoogtemeters door tot roepafstand naar hem toe te lopen. We volgen de graat over een enorm modderig pad. Vooral bij de afdalingen is het oppassen waar je gaat staan. Ook nu komen we weer uit op de steile helling boven de kapel. Nog één keer kwellen we onze bovenbenen met de afdaling en dit keer komt Silvia zonder vieze handen beneden!

Trailrunning Ardennen
Ezra en Silvia op de graat boven de Ourthe

Terug in de Tukhut eten we na het douchen soep met broodjes en de overgebleven salade. Ook proberen we het toetje van gisteren te verorberen, want daar hadden we gisteren geen plek meer voor. Ook nu lukt het niet helemaal en delen we de peren met de patron en zijn gezin. Na een laatste keer afwassen en inpakken nemen we afscheid van elkaar en van de patrons.

Na bijna 47 kilometer en 1.084 hoogtemeters kan ik beamen dat je vanuit de Tukhut prima kunt trailrunnen. You can eat your heart out!

Trailrunning Ardennen
Route zondag. Sy-Aux Croix-Logne-Sy

Voor de statistieken:

zaterdagochtend naar de bakker 9,66 km met 167 hoogtemeters

zaterdagmiddag rondje Vieuxville 15,88 km met 343 hoogtemeters

zondagochtend naar de bakker 9,46 km met 269 hoogtemeters

zondagmiddag rondje via Aux-Croix en Logne 11,6 km met 305 hoogtemeters

Totaal 46,6 km met 1.084 hoogtemeters!

Trailrunning vanuit de Tukhut Part 1

De bergsportvereniging (NKBV) heeft in de Ardennen een bemande berghut, de Tukhut. Een ideale uitvalsbasis om te gaan wandelen, kanoën, mountainbiken en klimmen. Maar zou je daarvandaan ook kunnen trailrunnen?

De webmaster van de Tukhut reageert snel met de reactie ‘you can eat your heart out’. Dat klinkt goed, dus prikken we een datum: 8 tot 10 januari. Kans op sneeuw en kou, maar ach, dat maakt het alleen maar leuker!

Vrijdag

Op 8 januari reizen we met 6 trailrunners en 2 klimmers naar Sy. De patrons van het weekend maken dat we ons direct thuis voelen en in ‘no time’ zijn we geïnstalleerd. Niet iedereen kent elkaar, dus we kletsen wat af en voordat we het weten is het al twaalf uur. Tijd om het lager op te zoeken!

Zaterdag

’s Ochtends ga ik met Silvia en Patrick hardlopend naar de bakker in het volgende dorp. We krijgen direct een flinke kuitenbijter voor onze kiezen en het nodige vals plat, maar dan mogen we los in het weiland! Langs het symbolische graf van pastoor Deleau, het kerstbomenbos, nog meer weilanden en de belvédère komen we over een steile afdaling in het dorp. Pinnen met een Nederlandse pas lukt niet, maar gelukkig is Patrick Belg en werkt zijn pas wel! Via een vlakke route langs de Ourthe lopen we door weilanden en smalle paadjes weer terug naar de Tukhut.

Trailrunning België
Ellie, Patrick, Saskia, Ellen, Silvia en Ezra voor de Tukhut.

Na het ontbijt starten we met zijn zessen met de ‘route des crêtes’. Weer die fijne kuitenbijter langs de kapel en daarna over de graat boven de diep uitgesleten Ourthe langs. Boven Palogne dalen we via een steil zigzagpad af langs een grot en komen via een schattig bruggetje bij de uitspanning. Het is even zoeken naar de juiste richting, omdat we hier een andere markering willen gaan volgen. Na de burcht van Logne nemen we afscheid van Silvia en Patrick die verder gaan met groene wiebertjes, Rood-Wit-Rood en blauwe kruisjes. Wij komen een kilometer verder een terras tegen en houden een pauze, in de zon, in januari!

Trailrunning België
Zigzaggen naar beneden!

We besluiten er nog een lusje aan te plakken en lopen via een smal paadje naar de andere kant van Logne. Plotseling hoor ik Saskia gillen en komt Ellie spoorslags terug. Er lopen geiten op het pad, die net zo erg van ons schrikken als wij van hen! Na weer een flinke klim komen we uit tussen de weilanden en kunnen we kilometers ver kijken. De landweggetjes zijn flink modderig en we lijken alle vier grijze schoenen te dragen.

Trailrunning België
Trailschoenen in de modder. Welke kleur?

Via het bos komen we weer uit in Logne, waar we de graat boven de Ourthe weer opgaan. De klim is weer de moeite waard, want het uitzicht is geweldig. Al snel komen we bij een weiland met informatieve schapen. Die moeten we natuurlijk even knuffelen! Na de afslag bij de grot lopen we een gedeelte van de route weer terug. Bij de splitsing kiezen we ervoor om onderlangs verder te gaan langs de rivier. We klauteren onder omgevallen bomen door en steken een klein stroompje over dat uit de helling komt. Dan staan we opeens voor een enorme rots die doorloopt tot in het water. Ik herken dit uit een routebeschrijving en begrijp dat we hier omhoog moeten. De rest kijkt me onthutst aan. Moeten we hier omhoog?

Trailrunning België
Saskia en Ellen op het steile stuk naar boven

Na het nodige klauterwerk komen we uiteindelijk alle vier boven. We staan weer op het eerste gedeelte van de route en moeten alleen de steile helling door het bos nog naar beneden. De bovenbenen krijgen het nog even flink te verduren, maar dan staan we weer op de weg en zijn we snel bij de hut terug. Een beetje viezer, maar een ervaring rijker!

Trailrunning België
Happy trailrunning!

Anderhalf uur later stopt er een auto voor de hut en stappen Silvia en Patrick uit. Zij zijn de route kwijtgeraakt, van de kaart afgelopen en toen ze weer bekende markeringen zagen, zijn ze die in de verkeerde richting gaan volgen. Gelukkig kregen ze spontaan een lift aangeboden, zodat ze niet in het donker de weg terug moesten zoeken.

Het is laat als we na de nodige Belgische biertjes en een heerlijke maaltijd het lager opzoeken.

Hoe het trailen zondag ging, lees je hier!

Trailrunning België
Saskia, Patrick, Ellen, Ellie, Howard, Marieke, Ezra en Silvia
Trailrunning België
Zaterdag Sy-Palogne-Logne-Sy
Trailrunning België
Patje ervaart een deftig weekend!
Trailrunning België
Bruggetje naar Palogne
Trailrunning België
Blijven staan in de modder!

 

Trailrunning Ardennen
Ellie knuffelt een informatief schaap. Op de rug van het schaap staan weetjes over de omgeving.
Trailrunning België
Ellen komt boven!
Trailrunning België
No comment..

Saskia maakte van onze run op zaterdag een leuk filmpje!