UHT: Uiterst Happy Trailer

UHT trairunning

Sommige dingen staan zonder dat je het ergens hebt opgeschreven op je bucket list. De Utrechtse Heuvelrug Trail (UHT) is er eentje van mij. Toen er vanuit Social Trail NL-B een event werd aangekondigd om deze gezamenlijk te gaan lopen, bedacht ik me geen moment en meldde mij aan. Na mijn vorige afstandsbreak zou dit, een klein maandje later, prima in de planning passen!

En zo sta ik zondagochtend op een druilerig parkeerterrein in Driebergen. In een andere auto zie ik twee mensen hun spullen bij elkaar zoeken en ik ga er enthousiast op af. Vast medetrailers. Ik word meewarig aangekeken in mijn tight. Nee, de heren lopen wel de UHT, maar dat doen ze wandelend. Als ik daarna de hal op het station inloop ben ik wat achterdochtig als ik een groep sportief geklede heren zie staan, maar dit keer heb ik de juiste mensen gevonden. Even later komt de trein uit Rhenen binnenlopen en wordt de stationshal overspoelt met kleurige shirtjes, petjes, buffs en rugzakjes. Het is grappig om sommige mensen van Facebookfoto’s te herkennen en na de verplichte foto bij de stationsklok gaan we op pad.

UHT trairunning
Vlak voor de start in Driebergen

 

De eerste kilometers lopen over asfalt en de groep valt in kleinere groepjes uit elkaar. Ik loop samen met Henri achteraan en zo kunnen we allebei lekker ons eigen tempo lopen. Jeroen en Ferry wachten ons een stuk verder op om zich er van te verzekeren dat we de route kunnen vinden. Ik heb ontzettend mazzel dat Henri een horloge met navigatie heeft, want anders had ik de uitgeschreven route moeten volgen.

De route loopt grote delen kaarsrecht door het bos, waarbij het pad dan weer smal en dan weer breed is. We steken een grote zandvlakte over, komen langs een prachtige heide en als we over de helft zijn, begint de route iets te glooien. Geen pittige klimmetjes, maar lange langzame heuvels langs de Top en de eenzame eik. Ik begin mijn hamstrings te voelen, maar desondanks krijg ik van naar boven lopen steeds weer energie! Het is bijna overal best druk in het bos. Mensen die hun hond uitlaten, wandelaars met routebeschrijvingen, andere UHT-trailers die ons inhalen of lopers die gewoon lekker door het bos zwerven en mountainbikers, heel veel mountainbikers. Ook de twee wandelaars die ik bij de start trof halen we in en we wensen elkaar nog veel plezier. Had ik al gezegd dat er ook modder lag? Nou ja, water en modder. Soms waren het een soort van overstroomde paden, waar je kon proberen langs te lopen, maar dan telkens weer naar beneden gleed in de pratsch.

UHT trairunning
Uitzicht richting Veenendaal bij Kwintelooijen

Mijn looptijden-app geeft elke kilometer aan hoe ver we zijn en hoe hard we gingen. Als het een tijdje stil blijft, blijkt de batterij leeg. Ook mijn batterij is leeg of in de war, want ik krijg kramp in een orgaan, ergens links in mijn zij. Dit duurt een paar kilometer en dan is het gelukkig over. Wij zijn dan echter nog steeds in het bos. Ik begin mijn rechterbeen steeds anders op te tillen en neer te zetten, maar die hamstrings blijven snijden. Tanden op elkaar en nog een klein stukje. Als we in Rhenen zijn, krijgen we een laatste heuvel over een enorm grasveld. Helaas geen heuvelop-energie meer voor mij. De pijp is leeg. Gelukkig lopen we daarna een heel eind over de weg naar beneden naar de rivier. Al snel zien we de brug over de Rijn en met de wind in de rug is dit geen vervelend stuk meer. Onder de brug moeten we nog een klein stukje omhoog en struikelen we zo ongeveer het stationsterrein op. We zien andere trailers zich omkleden en horen gejuich. We willen nog maar één ding; naar die stationsklok. Het perron op loop je onder een poortje door en het is net een finishboog. Een heerlijk gevoel als we het stopknopje indrukken! We zijn binnen, we hebben het gehaald. Ik ben trots, blij en heel erg happy dat ik lekker in mijn eigen tempo heb kunnen lopen. Iedereen en vooral Henri bedankt voor deze mooie ervaring en wellicht tot trails!

UHT trairunning
De stationsklok op station Rhenen

ps. De UHT is 30,88 kilometer lang en Henri en ik deden er vier uur minus 3 minuten over.

UHT trairunning
De eenzame eik

Trail2daagse Steenwijk-Havelte vv.

Trail2daagse Havelte

Eind 2014 las ik in de Toorts een aankondiging van een nieuwe activiteit: een trailrun2daagse. De ene dag van het station naar een NIVON-huis en de dag erna via een andere bosrijke route weer terug. Dat leek me helemaal te gek, behalve de afstand. Twee keer 21 kilometer met een rugzak op je rug rennen. Dat was wel erg ver en zwaar.

Nu, begin 2016 heb ik het meegemaakt. Twee dagen rennen door het bos, over de hei en door het zand van de tankbanen op het militaire terrein bij Havelte. En het viel niet mee. Maar dat lag niet aan de afstand en ook niet aan mijn rugzak.

Trail2daagse Havelte
Buffelen over de tankbaan bij Havelte

Deze winter wil maar geen winter worden en of het daar nou aan ligt of niet, ook ik loop te kwakkelen. In de week voor de trail2daagse kreeg ik scheermesjes in mijn keel en heb ik geprobeerd die met dropjes, honing en vitaminenpillen te bestrijden. Dat leek effect te hebben, dus ging ik mee naar Overijssel. Op station Steenwijk verzekeren andere deelnemers mij dat ik me niet druk hoef te maken. Toch doe ik dat wel. Ik loop niet echt snel, eigenlijk echt langzaam, en hou er niet van dat anderen op mij moeten wachten. Als we nog geen halve kilometer van het station zijn, wordt mijn angst al bewaarheid. Ik hang als een vlaggetje achteraan en ondanks de bemoedigende woorden van Adriaan die naast mij fietst, word ik onrustig. We lopen langs de spoorlijn, onder de snelweg door, door bosjes en over zand en ik zie maar de helft, omdat ik alleen op de grond let en op mijn tempo. Tegen de tijd dat we bij het Hunehuis komen, ben ik gesloopt. Niet van de afstand, maar van de energie die het me kost om bij te blijven. Na het heerlijke eten ben ik de eerste die naar bed gaat. Mijn hoofd bromt nog van alle druk.

Trail2daagse Havelte
Met zijn allen op de hei in Havelte

Zondag besluit ik het echt anders te doen. Niemand maakt zich druk om mij, behalve ikzelf, dus als ik daar ook mee stop, wordt het vast leuker en wat rustiger in mijn hoofd! De route is vandaag echt heel mooi en de zon komt door. Ik krijg zowaar weer zin om foto’s te maken en neem daar ook de tijd voor. Met mijn keel gaat het steeds minder goed en ik hoest regelmatig, maar ik voel me veel beter dan gisteren. Ergens in een rupsbaan hapt mijn schoen enorm veel zand en dat kieper ik er aan de rand van de bewoonde wereld maar even uit. We drinken nog wat bij de zorgboerderij in Kallenkote en ik ben op slag verliefd op de ex-kater die er rondloopt. Het laatste gedeelte langs het spoor loopt langs een speeltuin. Samen met Jan moet ik daar even doorheen. De lange glijbaan glijdt helaas niet zo snel, maar onze détour is de moeite waard.

Trail2daagse Havelte
De ex-kater bij de zorgboerderij in Kallenkote

Terug bij het station kan ik zeggen dat ik vandaag genoten heb. De heide, de bossen en ook het menig maal vervloekte zand waren prachtig. De trail2daagse is te gek, alleen moet je niet jezelf gek maken!

Adriaan van GaanenBeleven.nl maakte een mooi filmpje van de beelden:

Trail2daagse Havelte
De route die we ongeveer hebben gelopen