Frankendorfer Felsen

De TomTom geeft aan dat ik 50 meter te vroeg gestopt ben. Inderdaad is er vlak na het bruggetje een strook asfalt waar je met enige fantasie een parkeerplaats in kunt zien. Daar de auto neergezet, rugzakken aangesnoerd en terug over het bruggetje en omhoog door het weiland. Ik vind het altijd weer een verrassing om naar een nieuw klimgebied te gaan. Dit keer klopt de summiere routebeschrijving precies. Na het weiland steken we door een smalle strook bos en achter het volgende weiland doemt een dicht dennenbos op, waar we vaag de contouren van de Bergwachthut ontwaren. Bij de hut is een groot grasveld waar kampvuur gemaakt kan worden en vanaf het terras heb je een prachtig uitzicht over het dal en de heuvels erachter. Het is er oorverdovend stil en er staan hele velden met bloemen in bloei. Je zou er zo je tentje willen neerzetten!

Fränkische Schweiz Klimmen

De klimrotsen ‘Annasteinseite’ liggen direct achter de hut. Eigenlijk is het één grote rots, waar aan alle kanten routes op lopen. De makkelijkste route is een erg botanische route die met een grote traverse de hoek omgaat. Ik vind het prima eerst een route na te klimmen, zodat ik wat kan opwarmen voordat ik me in deze bushbush stort! Howard klimt de route Südriss die in het gidsje staat vermeld als 5. Gezien de tijd die hij erover doet om de route uit te klimmen, denk ik dat die waardering niet helemaal klopt, maar ik waag het erop. Na twee meter sta ik met mijn benen in een spagaat en zoek ik koortsachtig naar een goede greep voordat mijn spieren in de kramp schieten. Op de een of andere manier kom ik op het rotsbandje erboven en merk daar dat ik totaal geen gevoel meer in mijn vingertoppen heb. Het is vandaag een graad of 4, maar de kou van de rotsen trekt alle warmte uit je vingers weg. Ik ga op de rotsband zitten en probeer met knijpen en zwaaien het bloed en daarmee de warmte weer terug in mijn vingers te krijgen.

Fränkische Schweiz klimmen
In ‘Südriss’ met koude vingers

Na een paar minuten voelen mijn handen weer normaal en klim ik verder. Er volgt een kleine traverse en dan sta ik voor de eigenlijke Südriss. Een soort versnijding, waar heel veel grepen lijken te zitten, maar dan allemaal net op zijn kop! Ik moet flink kracht zetten en hoog doorpakken om door de scheur te komen. Koud heb ik het dan niet meer met een donsjas plus een windstopper aan! Mijn vingers lijken te wennen aan de kou en met af en toe even schudden van mijn armen hou ik voldoende gevoel om boven te komen. De bovenkant van de rots is één groot plateau waar wat boompjes en struiken groeien. Je kunt er gemakkelijk zitten en net als ik kijk waar ik terecht ben gekomen, komt zelfs de zon door! Er zit op het plateau geen echte stand. Iemand heeft twee schlinges aan elkaar geknoopt en die om een boompje en een struik heen gelegd. In het uiteinde van de schlinges zit een schroefkarabiner, die maar net het ene einde bij het andere einde van de schlinge kan houden. Omdat ik echter bij het abseilen geen risico wil lopen op een dwarsbelaste karabiner, verleg ik de schlinge door het bosje, zodat de karabiner vrij in het einde van de schlinge kan hangen. Zowel de schlinges als de karabiner zien er redelijk nieuw uit, maar toch kijk ik de eerste meters angstvallig naar de abseilconstructie. Eenmaal beneden is alle stress en de kou uit mijn lijf verdwenen. Dit was best lekker! Al kies ik liever een route met een tophaak!

De Frankendorfer Klettergarten ligt ten Noorden van het dorpje Frankendorf in Oberfranken in Zuid-Duitsland. De geklommen route staat onder andere vermeld in de klimgids ‘Frankenjura’, Band 1 van Panico Verlag.