Oriëntatietrail Baarn

Orientatietrail Baarn

Kaart geprint? Check. Waypoints in het gps-horloge gezet? Check! Trailschoenen aan? Check! Ik ben er klaar voor. Klaar voor de allereerste Baarnse oriëntatietrail. Samen met bedenker Adriaan ga ik op pad om tien markante plekken in het Baarnsche bos te zoeken. Deze tien waypoints staan vast, maar de route ernaartoe mag je zelf bedenken. De plaatsen zijn cryptisch omschreven met woorden als ‘allemansrecht’, ‘de andere oever’ en ‘pannenkoek’.

Ik sta te springen om op pad te gaan en al snel lopen we Baarn uit en het bos in. Ik heb de locaties in mijn horloge staan en probeer zo te navigeren naar punt A. We rennen bospaadje in en bospaadje uit en ondertussen ben ik de omschrijving van het eerste punt alweer vergeten. Opeens zie ik tussen de bomen een grote frisgroene bult opduiken en sta ik voor een eeuwenoude grafheuvel vol met bosbessenstruiken! Grafheuvel, dat was het! Gelukkig is het nog geen seizoen voor de bosbessen, want anders was ik wel even bezig met plukken!

Op weg naar het tweede waypoint kunnen we allemaal kleine paadjes kiezen en uiteraard doen we dat. We sjezen gewoon door het bos en zo komen we al snel bij een enorm open veld, waar een bankje staat met een tekst erop. Even zitten op het bankje en kijken waar het volgende punt ligt en weer verder. De keuze in paadjes is reuze groot en dat maakt het extra leuk. Bij het volgende waypoint komen we erachter dat ik toch iets niet goed heb gedaan met inladen van de waypoints. Blijkbaar had ik de POI’s moeten importeren, zodat alle waypoints apart in mijn horloge zouden komen te staan. Nu zie ik alleen een flauwe knik in de rechte lijn en dat is dan de plek van een waypoint. Gelukkig hebben we de kaart nog, dus ik kom er wel uit.

Zo rennen we van waypoint naar waypoint en zie ik allemaal speciale plekjes in het bos. Ik had geen enkel idee wat de pannenkoek moest zijn, of wat de hint met de telefoon was, maar ze zijn allemaal goed te herkennen! Eenmaal terug bij het begin hebben we alle tien de waypoints gevonden en heb ik een ontzettend leuke trailroute gelopen. Hoeveel kilometer het was weet ik niet, want ik moet nog een beetje beter leren hoe mijn horloge werkt, maar dat maakt ook niet zoveel uit. Hoofdzaak is dat het enorm leuk is om op deze manier een trail te lopen en een bos te leren kennen.

Wil je zelf een keer de oriëntatietrail lopen, of wandelen, want dat kan ook, kijk dan op de site van GaanEnBeleven! Ik ben heel benieuwd wat jij ervan vindt!

Oriëntatietrail Baarn

Fontaine Bleau

Fontaine Bleau

Voor de slimmeriken onder ons is de stad Fontaine Bleau verbonden aan het prestigieuze Business School INSEAD, voor de cultuurliefhebbers is het bekend om het middeleeuwse Chateau de Fontainebleau, maar wij klimliefhebbers associëren ‘Bleau’ zoals het liefkozend genoemd wordt met boulderen. Toen ik 14 was kwam ik al in Bleau. Toen nog op camping ‘Petit Barbeau’, waar we hutje mutje met de tentjes op elkaar stonden, de scheerlijnen bij de buren in de voortent, van die Franse hangtoiletten in het washok en of er douches waren, weet ik niet eens meer. Inmiddels staan we al weer jaren op camping La belle etoille in Melun. Deze camping is uitgerust met volledig ingerichte stacaravans en alle faciliteiten voor kinderen. Niet dat ik er gebruik van maak, maar voor anderen erg handig!

Voor waarschijnlijk meer dan de twintigste keer ga ik dit jaar naar Bleau. Dit keer met een allegaartje aan groepjes van mensen die elkaar deels kennen, deels familie zijn en deels niet eens klimmen. Ik beschrijf Bleau altijd als een grote zandwoestijn met wat bomen, waar een paar reuzen een heleboel rotsblokken hebben uitgestrooid. Op die rotsblokken staan gekleurde nummertjes en een kleur vormt een circuit. Elke kleur staat voor een moeilijkheidsgraad. Van wit voor de kids tot zwart voor de cracks. Je kunt een kleur helemaal volgen of je kiest uit de topo een boulderblok met een interessant probleem en gaat je daarop uitleven. Het klimmen in Bleau verveelt nooit. Er zijn zoveel verschillende gebiedjes met elk meerdere circuitjes, dat we elk jaar wel weer op een nieuwe spot uitkomen.

Meestal bedenken we ’s avonds waar we de dag erna heen rijden. Eenmaal aangekomen vindt er een volksverhuizing plaats naar een zonnige plek die we basiskamp dopen. Hier worden alle tassen en schoenen gedropt en verdwijnt iedereen alle kanten het bos in. Het voordeel van boulderen is dat je niet gezekerd hoeft te worden. Echter zonder maatje klimmen is niet geheel risicoloos, want iemand die jou ‘spot’ is wel erg fijn. Spotten wil zeggen dat je ervoor zorgt dat degene die klimt bij een val op zijn voeten terecht komt en niet zijn rug breekt. Het leuke van boulderen is wel de onderlinge saamhorigheid. Iedereen helpt elkaar, spot elkaar en behoedt ergens een schoen tegen het uitglijden.

Het klimmen op de soms afgesleten rotsen valt niet mee als je verder alleen in de hal klimt. Je hebt veel tricepsspieren nodig om jezelf uit te drukken op een rots en ook het op wrijving staan, oefen je toch niet zo intensief in de hal. Het voordeel hier is dat je makkelijk om een blok heenloopt als het te moeilijk lijkt. Lang leve de lol! Eigenlijk bevalt dat klimmen in de buitenlucht me wel. Het is dat mijn schoentjes zo strak zitten, maar anders kon ik het lang volhouden. Aan het einde van de dag rijden we via de supermarkt terug naar de camping. En laat er nou naast die supermarkt een groot filiaal van de Decathlon zitten! De prijs-kwaliteitverhouding is hier top, dus slimmeriken doen hier hun sportinkopen!

Fontaine Bleau

Trailrunning bij Melun

Als ik op vakantie ga, gaan mijn hardloopschoenen mee. Soms is het echter wel een beetje puzzelen wanneer het uitkomt om te gaan lopen, vooral als je met een grote groep weg bent en alles langzamer lijkt te gaan, zoals nu. Als er plannen worden gemaakt om ’s avonds na het eten te gaan klimmen, komt iemand met het lumineuze idee dat ik wel mee kan rijden en terug kan hardlopen. Een van de jongens verzekerd me dat het maar vier kilometer is, dus ik ben al snel om.

Het gebied tussen de rotsen en de camping bestaat uit uitgestrekte bossen met een paar N-wegen erdoorheen. Op de kaart heb ik al snel een interessante route gevonden, langs een waterpartij in het bos en een doorsteek naar de Seine waar de camping aan ligt. Veel te snel naar mijn zin zijn we al bij de parkeerplaats en mag ik het bos in. Ik vind het wel een beetje spannend, want ik kan wel redelijk navigeren, maar spreek geen woord Frans. Wel heb ik mijn telefoon mee en weten de anderen op de camping dat ik in maximaal anderhalf uur wel terug moet zijn. Niet dat ik anderhalf uur doe over vier kilometer, maar ik heb het vermoeden dat het wat langer gaat worden.

Ik volg een breed pad door het bos en kan het niet laten een smaller zijpaadje te nemen in plaats van de geplande afslag. Met een beetje richtingsgevoel neem ik na het slingerende paadje het eerste karrenspoor naar rechts en door een door ondergaande zon verlicht bos, loop ik richting het Noorden. Opeens zie ik aan mijn rechterhand een aantal informatieborden en een jaknikker naast het pad staan. Uit de plaatjes begrijp ik dat hier vroeger is geboord. Naar olie? Geen idee. Zo ver reikt mijn kennis van het Frans niet.

De waterpartij in het bos heeft de vorm van een groot karrenwiel. Deze is inmiddels zo overwoekerd door bomen, dat er van de oorspronkelijke vorm niets meer te zien is. Wel loop ik langs allemaal slootjes, wat op deze hoge zandgronden erg apart is. Als ik de doorgaande weg oversteek, blijkt dat ik toch niet op het pad zit dat ik wilde hebben, maar ik weet in ieder geval weer waar ik ben. In de verte zie ik een groot wit kruis midden op het pad opdoemen. Voordat ik daar ben, sla ik echter af om een pad in te gaan dat naar de volgende N-weg leidt. Op de kaart loopt dit pad niet helemaal door tot aan de weg en in het echt dus ook niet. Ik moet wat struinen door de bosjes en weet dan met gevaar voor eigen leven over te steken.

Nu komt het allerleukste van de hele route! Heuvelaf met kleine paadjes en oké, stiekem toch nog een slingertje omhoog en weer naar beneden. Onderaan de heuvelrug volg ik het spoor en loop na het oversteken van een asfaltweggetje verkeerd. Het karrenspoor raakt steeds meer overwoekerd door brandnetels en ander groen en op een gegeven moment is er geen doorkomen meer aan. Ik keer om en neem een klein pad de heuvelrug weer op. Mijn hartslag jaag ik daarbij over de 200 slagen per minuut. Niet alleen door de inspanning, maar mede door het feit dat ik weet dat ik verkeerd moet zitten.

Eenmaal bovenop de heuvelrug kom ik weer op het asfaltweggetje uit dat ik eerder kruiste en ik besluit dit naar het Noorden te volgen. De ondergrond blijft asfalt en ik kom langs een groot terrein met een enorme watertoren. Langzaam begint het te schemeren en ik probeer aan de hand van mijn logica de weg richting de camping te vinden. Dit gedeelte staat niet meer op de kaart, dus ik ben blij als ik een bekende weg zie. Hier sla ik af richting de Seine en na de laatste paar honderd meter sta ik eindelijk op de camping. Het duurde iets langer dan gepland, maar het waren dan ook dik tien, in plaats van vier kilometer!

Ridder MTB Toertocht Nijkerk

Van Powerbar Nederland heb ik twee kaarten gekregen om mee te doen aan de Ridder MTB Toertocht in Nijkerk. Nu ben ik niet zo’n fietser, maar de kortste afstand is 35km en als ik 30 kilometer kan hardlopen, kan ik toch zeker wel 35 kilometer fietsen?! Ik heb afgesproken met Ellis van Stoere Vrouwen Sporten. Zij fietst op wedstrijdniveau, maar dan wel op een racefiets, dus dat durf ik wel aan.

Bij de start hoeven we alleen de geprinte deelnamekaarten in te leveren en dan zijn we direct weg. Gelijk laten we de bebouwde kom van Nijkerk achter ons en rijden door de velden. De omgeving is prachtig en zeker als de paden wat smaller worden, heb ik het helemaal naar mijn zin. We zijn niet heel snel, tenslotte ben ik een beginner, en regelmatig worden we ingehaald door andere mountainbikers. Ik moet er aan wennen dat als zij ‘links’ roepen, dat ik dan naar rechts moet gaan. Op de meest onmogelijke plaatsen proberen ze je voorbij te rijden, maar gelukkig gaat het overal goed.

Als we na ongeveer 18 kilometer bij de eerste verzorgingspost komen, worden we verwend met bananen, ontbijtkoek en uiteraard Powerbardrankjes. Ik ben hier hard aan toe en het smaakt allemaal prima. Niet veel verder komen we op een splitsing waar de 35 kilometer afslaat en de andere afstanden rechtdoor gaan. Ellis is er van overtuigd dat we de 55 kilometer wel aankunnen en  aangezien die zo mooi moet zijn, gaan we rechtdoor. We rijden nu veel over smalle single tracks en krijgen twee zandbulten voor onze kiezen die we net niet halen. Je kunt ook echt geen vaart maken als er mul zand onderaan de bult ligt!

Bij kilometer 30 zit ik er flink doorheen. Letterlijk zitten, want mijn zitvlak begint te zeuren. We rusten op een boomstronk en ik maak ondertussen foto’s van de passerende mountainbikers: ‘Smile!’. Ze zijn leuk geworden. Als we weer verder gaan rijden we een paar keer over smalle paadjes waar de brandnetels tot aan je knieën reiken. Ellis vindt het maar niks en zou het liefst haar korte broek voor een lange verruilen.

We tellen nu de kilometers af en ik kom er bij 40 kilometer achter dat ik al mijn water heb opgedronken. Ik had twee liter mee! En dan zeggen dat fietsers te weinig drinken onderweg! Tot onze verrassing komen we een klein stuk verder nog een verzorgingspost tegen. Gretig drink ik meerdere bekers met powerbardrink en ook de ontbijtkoek gaat erin als koek. Vanaf hier tellen we bijna elke kilometer af. Normaal ben ik niet zo dol op asfalt, maar dat schiet wel lekker op. Toch krijgen we nog een zandpad met heel mul zand: ‘mopper, mopper’ en dan zien we in de verte de kerktoren van Nijkerk!

Het bordje ‘Nog vijf kilometer’ staat net ietsje te vroeg, maar desondanks halen we op karakter de eindstreep. Na een broodje hamburger, een frisdrank en een praatje met een paar andere mountainbikers gaan we zeer voldaan naar huis. Powerbar bedankt! Ik stap niet over van trailrunnen naar mountainbiken, maar het is het uitstapje zeker waard!

 

MTB 55KM

Voor degenen die weten dat ik hen in actie gefotografeerd heb: Als je mij mailt op ezranoor@hotmail.com, stuur ik de foto’s toe! Dit geldt ook voor de proffietser die over de boomstam heensprong en met mij op de foto staat!

MTB Lage Vuursche

Daar sta ik dan in het bos. Ik krijg nog wat laatste tips: ‘Zorg dat je op een klein blad rijdt’, ‘Houdt je kont achter je zadel als je omhoog fietst’ en ‘Kijk altijd een stuk voor je op het parcours, niet naar je voorband’. Ondertussen probeer ik mijn horloge op navigatie te zetten, zodat ik de weg niet kwijt kan raken. Oké, we kunnen gaan.

Ik heb nog nooit eerder op een mountainbikeparcours gereden en heb geen idee wat me te wachten staat. De eerste paar honderd meter heb ik het idee dat ik op een wasbord rijd! Het is dat ik geen vullingen in mijn kiezen heb, maar anders waren die eruit getrild! Na het wasbord wordt het pad smaller en smaller en word ik omsloten door hoge bomen. We hebben afgesproken niet te dicht op elkaar te fietsen en met al die bochten kun je niet ver kijken, dus ik voel me helemaal alleen in het bos.

De ondergrond is een soort bobsleebaan van zand en het fietsen gaat best leuk. Leuk, totdat ik opeens een bult op moet die ik niet haal. Ik heb veel te weinig vaart en schakelen naar een lagere versnelling gaat niet meer. Halverwege afstappen dus en met de fiets naar boven lopen. Het volgende heuveltje haal ik wel en ik ben helemaal in mijn nopjes. Na die heuveltjes volgen uiteraard afdalingen, waar ik voor mijn gevoel veel te hard ga. Op een van die afdelingen moet ik kiezen of ik links of rechts om een uitstekende boomstronk rijd. Uiteindelijk kies ik niets en rij ik pardoes de bosjes in. Ik heb gelukkig niets en lig helemaal in een deuk van het lachen.

Af en toe wachten we en maken we actiefoto’s van elkaar. Vaak op een wat lastige plek en zo beland ik in de enige modderplas op het parcours. Als ik weg wil rijden slurpt de modder aan mijn banden en moet ik afstappen, waardoor ik tot mijn enkels in de drek zak. Dit is lachen! Onderweg worden we een paar keer ingehaald door snelle mannen in strakke pakjes. Doordat het zo smal is, moeten we dan echt in de bosjes gaan staan. We schieten zo niet echt op, maar de zon schijnt en we hebben de grootste lol.

Na nog een aantal slingertjes wordt het pad weer breder en vlakker en rijden we in een lekker gangetje weer terug naar het begin van het parcours. We twijfelen aan nog een rondje, maar voor een eerste keer, vind ik het wel genoeg vandaag! De tips moet ik volgende keer maar weer herhalen en verdwalen kun je niet op zo’n parcours, maar dat er een volgende keer komt, staat voor mij vast!

Boelekeerlspad

“De Boelekeerl zit onder ’t vlonder, doarumme meug i-j nooit dichte bi-j ’t water of bi-j de kolk kommen.”
Met dit rijmpje werden kinderen ervan weerhouden om in de buurt van water te komen, omdat ze door de boeman het water ingetrokken zouden worden. We zullen eens zien of we deze kerel vandaag tegenkomen!

Bij boerderij Boldiek starten we onze route. Na een klein stukje langs een weiland staan we tot onze verbazing opeens in het bos. Er groeien loofbomen en dennenbomen en het paadje slingert door het bos. Na het bos lopen we langs een sloot die vol staat met bloeiende zuring en zo wisselen bos en weide elkaar af. Langs de weilanden is het pad netjes gemaaid, zodat je de routemarkeringen bijna niet nodig hebt.

Bij een boerderij staan twee ezeltjes, die direct op ons afkomen om geknuffeld te worden. Waarschijnlijk hopen ze ook op wat eten, maar onze boterhammen hebben we dan al bij een bankje opgegeten. Ik verbaas me erover hoe zacht het haar van het ezeltje is en hij (of zij) loopt me zo ver mogelijk achterna als we weer verder gaan.

Boelekeerlspad

Het zonnetje komt af en toe door en als we oversteken naar de Heidenhoeksche Vloed kunnen de jassen uit. Hier komen we in een moerasachtig landschap met leuke doorkijkjes en veel bloeiende bloemen. Tot onze verrassing staan we opeens in een heideveld. Er staat een bordje bij, met de tekst om even tijd te nemen om het jonge opschot tussen de heidestruikjes uit te trekken. Uiteraard doen we dat, al is het een druppel op de gloeiende plaat!

We steken de weg weer over en lopen langs natuurtuin de Hondemassen. Er groeit nu niet veel en als we dichterbij komen springen de aanwezige kikkers een voor een het water in. Het pad voert ons met een lus om een ander heideveld en nu mogen we kiezen of we een natte of een droge variant nemen. We kiezen voor de droge variant en komen weer een stukje langs de heide en staan opeens bij de poel van de boelekeerl. Zijn hand steekt boven het water uit om ons te waarschuwen niet te dichtbij te komen. We laten het wel uit ons hoofd! Na een klein stukje wandelen staan we weer bij boerderij Boldiek en kunnen we met een gerust hart weer naar huis. We zijn niet de sloot ingetrokken!

Trailrunweekend Sy

Trailrunweekend Sy

In mei mogen we genieten van vakanties en lange weekenden, dus weer tijd om er op uit te trekken! Na januari gaan we ook dit keer weer trailrunnen in Sy en omgeving. We overnachten weer in de Tukhut van de NKBV, waar het dit keer een stuk drukker is.

Trailrunweekend Sy

Sommigen zijn al op vrijdagochtend naar België gereden en hebben er al een dikke twintig trailkilometers opzitten. Wij mogen zaterdag de schoenen aantrekken en herhalen de route van vrijdag met de nodige variaties. Net over de spoorbrug begint een dikke klim door het bos naar boven naar het dorpje Verlaine sur Ourthe. Dorpje is eigenlijk een groot woord, maar je kunt er nog wel verkeerd lopen. Nadat we de juiste route hebben gevonden, zoeken we naar de groene streepje die we ergens moeten kruisen. Gelukkig kijk ik bij een kruising in het bos even achterom en zie de markering op een boom bevestigd. Nu is het navigeren iets makkelijker, omdat we alleen de markering moeten volgen. Deze is echter niet overal even duidelijk, want via een weiland zonder pad, maar met een mestvaalt komen we uit in Bomal, waar we aan de koffie gaan.

Het weer slaat om en het waait heel hard. Gelukkig mogen we direct weer heuvelop, zodat we het snel warmer krijgen. We volgen nu de duidelijk aangegeven rood-witte GRroute. Toch speelt de voorste groep het klaar om een afslag naar boven te missen. Via een ander pad komen ze alsnog op de top van de heuvel en kunnen we genieten van het uitzicht. Wat nu volgt is een geweldig pad over een langgerekte heuvelrug. Het loopt een klein beetje naar beneden, zodat je lekker vaart kunt maken en bij de afslag mogen we volle bak het dal in. Nadat we een door klimop overwoekerde markering missen en eerst verkeerd lopen, komen we weer in de bewoonde wereld. Bij het eerste heuveltje maken we een groepsfoto en als ik mij omdraai, ga ik door mijn enkel. Ik foeter, want het doet enorm zeer, maar na een korte drukpuntmassage durf ik het weer voorzichtig aan.

Eenmaal in Vieuxville kiezen we de gemakkelijke en vlakke weg terug naar Sy langs de Ourthe. We doen nog een wedstrijdje met een paar kanoërs en zijn eerder dan hen bij de spoorbrug terug naar de hut. Voor mij waren dit weer vele nieuwe trailpaadjes en ik heb zo het idee dat er nog veel meer zijn!