Ketelwaldtrail

Van veel georganiseerde trails zijn de routes te vinden op movescount of afstandmeten of weer een andere site. Ook de ketelwaldtrail kun je downloaden en daarom sta ik op een maandagochtend in Plasmolen!

Walhalla voor trailers
De wedstrijd heb ik nog nooit gelopen, maar op internet ziet de route er heel erg leuk uit. Veel klimmetjes door een bosrijk gebied, met een klein hapje Duitsland erbij. Direct naast  hotel restaurant Plasmolense hof loop ik het bos in en ik lijk wel in het Walhalla te zijn beland! Klaterende beekjes, steile paadjes naar alle kanten en daar mag ik overheen! Maar eerst moet ik de techniek nog aanzetten. Na lang proberen kom ik erachter dat het me niet lukt om én de navigatie én de registratie aan te krijgen op mijn Suunto. Ondertussen sta ik te stuiteren om te beginnen, dus dan maar zonder registratie!

Valpartij
De route loopt direct omhoog en al snel weer naar beneden. Het bos is hier flink vochtig, dus aan alle kanten groeien varens. Als ik weer op een vlak gedeelte loop, bedenk ik me dat ik looptijden op mijn telefoon kan aanzetten. Heb ik gelijk een ‘coach’ bij me! De eerste kilometer gaat langzaam, doordat ik mijn ritme nog even moet zien te vinden. Gelukkig gaat het al snel beter en net als ik me bedenk dat de eerste drie kilometer altijd het zwaarste zijn, klinkt er een stem uit mijn rugzak: ‘Goed bezig, je hebt al drie kilometer..’. Op dat moment struikel ik over een boomwortel en schuif een eind over de grond. Mijn knie heeft allemaal kleine kerfjes en mijn elleboog ziet zwart van het zand. Ik blijf even zitten en loop dan rustig verder naar beneden.

Deutschland
Onderaan de heuvel kom ik de enige twee wandelaars van vandaag tegen. Na een kort praatje vervolgen zij hun weg over het Pieterpad en sla ik rechtsaf. De route loopt hier langs een weiland dat me doet denken aan de stuwwal bij Nijmegen. Gelukkig gaat het goed met mijn knie en meer dan een beetje trekken doet hij niet. De route loopt met veel bochtjes, maar het navigeren gaat prima. Als ik na een paar kilometer door de velden loop, heb ik het idee dat ik richting Duitsland loop. Inderdaad kom ik vlak daarop een bord ‘Grafwegen’ tegen. Ben ik gewoon lopend de grens overgestoken! De route loopt hier door het Reichswald, wat in Nederland bekend staat als Ketelwald. De route gaat hier naar het hoogste punt van de route, brandtoren de Jan. Als ik hier voorbij ben, loop ik op afslagen met parallel lopende paadjes een paar keer verkeerd. Dat is wel een beetje frustrerend, maar ach, het hoort erbij.

De laatste loodjes
In Milsbeek kom ik bij de start van de wedstrijd. Hier sta ik voor een gesloten hek bij het voetbalveld, maar met een kleine doorsteek kom ik toch weer op de route. Na een prachtig stukje grasland gaat het weer steil omhoog de stuwwal op. In de laatste kilometers zitten nog een paar venijnige klimmetjes met trappetjes en het bergop blijven lopen, red ik niet meer. In de buurt van Plasmolen begin ik me zorgen te maken of ik het punt waar ik gestart ben wel zal herkennen. Voor mijn gevoel had ik er al moeten zijn! Gelukkig klopt de navigatie op de Suunto uitstekend en sta ik na 16 gemeten kilometers weer in het Walhalla waar ik begonnen ben!

Nighttrail Sy

Nighttrail Sy

Ik ben nog nooit in het donker gaan hardlopen. Ja, op de weg waar lantaarnpalen staan, maar nog nooit het bos in waar je zonder lampje geen hand voor ogen ziet! Een trailrunweekend in België leent zich hier natuurlijk uitstekend voor. Single tracks om de hoek en er wil vast wel iemand mee!

Markeringen
Samen met Branco en Mark vertrek ik even na tienen ’s avonds uit de Tukhut. De rest van de groep zit aan het bier en wij gaan een rondje rennen! We hebben bedacht om een gemarkeerde wandelroute te lopen die door een smal dalletje loopt met een klein beekje erin. Al snel merken we dat de bordjes met markering in het donker reflecteren. Waar je ze overdag nog wel eens mist door een overhangende tak, zien we ze nu al van verre!

Petzl Tikka RXP
Als we afslaan het smalle dal met de beek in wordt het heel donker om ons heen. Er hangt veel vocht in de lucht en als je uitblaast, zie je wolkjes in je hoofdlampje dwarrelen. Ik loop met de Petzl Tikka RXP en voor het eerst merk ik nu goed wat de Reactive-Lightningfunctie doet. Zodra mijn lichtbundel niet samenvalt met die van Mark, die achter mij loopt, versterkt de Petzl zich in een fractie van een seconde en houd ik toch hetzelfde zicht. Als ik mijn lampje even uitdoe, is het stikkedonker om me heen en kan ik echt niet zien waar ik mijn voeten neerzet.

Nighttrail Sy

Sy by night
We lopen over een smal pad met veel boomwortels omhoog. Onderweg proberen we nog wat foto’s te maken, maar dat is in de duisternis met een simpele camera op de telefoon niet te doen. Alles wordt zwart en wazig. Als je stil bent, hoor je alleen onze ademhaling en verder helemaal niets. Alle vogeltjes slapen en het is echt muisstil in het bos. Het laatste gedeelte gaat steil omhoog over een helling met traptreden. Ik probeer te blijven rennen, maar de koek is op voor vandaag. Eenmaal boven zien we de lichtjes van Sy onder ons schijnen. Via een alternatieve route met kleine en soms steile paadjes komen we weer terug bij de hut. De bierdrinkers zijn al naar bed en wij doen ons tegoed aan de overgebleven appeltaart. Ik weet nu hoe het is zo’n nighttrail, donker en enorm leuk! Zeker voor herhaling vatbaar!

Trailrunclinic Rheden

Trailrunclinic Bever MudSweatTrails
Trailrunclinic Bever MudSweatTrails
Uitzoeken maar!

Nee, dit is niet de jaarlijkse uitverkoop in stadshart Rheden. Dit zijn zo’n twintig trailrunners die trailschoenen, rugzakken en zonnebrillen passen, inpakken en uitzoeken om die uit testen op de Veluwezoom bij Rheden!

Organisatie
Outdoorspecialist Bever en trailrunplatform MudSweatTrails organiseren al een tijdje trailrunclinics voor beginnende en gevorderde trailrunners. Op Facebook zie ik steeds meer enthousiaste verhalen hierover en wordt het door veel lopers aangeraden om eens zo’n clinic te volgen. Op naar Rheden dus, voor een wat ze noemen ‘inspiratieclinic’.

Test, test
Aangekomen bij het bezoekerscentrum van natuurmonumenten zie ik een snelle meneer in een MudSweatTrails-shirt. Nee, hij is niet van MudSweatTrails, maar wijst mij wel de weg naar de vergaderzaal waar we starten. Langzaam maar zeker komt iedereen binnen en beginnen Mark en Adriaan van MudSweatTrails en Kaj van Bever over wat ons te wachten staat. Als eerste mogen we testmateriaal uitzoeken. Ik vul een rugzakje van Nathan met mijn eigen spullen en vind een prima zittende zonnebril van Julbo met meekleurende glazen. Voor schoenen slaag ik helaas niet, omdat mijn maat iets te populair is!

Veldwerk
Lekker op mijn Asics Fuji Attack dus achter de groep aan de bult op. Dit is de langzame groep van vandaag, maar ik moet flink mijn best doen om een beetje bij te blijven. Gelukkig stopt Mark heel vaak om iets te vertellen. Over rennen over boomstammen, zwieren met je armen als je afdaalt en het gebruik van stokken tijdens het rennen. Bij de prachtige vijver bij de Herikhuizerweg mogen we proberen om met boxjumps naar boven te springen. Mijn benen protesteren al, maar het lukt me toch!

Genieten met een grote G
Achter de vijver langs lopen we kruip-door-sluip-door richting de hei. We mogen een paar keer keihard een heuvel af en joehoe, wat is dat lekker. Als we op de hei aankomen hebben we een prachtig uitzicht over de heidevelden. Inmiddels is mijn twee liter water schoon op, want warm dat het is! We mogen nog één keer via het trappenpad naar beneden. Ik geniet er met volle teugen van en probeer naar beneden te vliegen. Na een kleine doorsteek staan we alweer bij het bezoekerscentrum en mogen we al die mooie spulletjes weer inleveren. Over de rugzak twijfel ik nog, omdat deze mij net iets te groot is, maar die zonnebril ga ik zeker bestellen!

Trailrunclinic Bever MudSweatTrails

Bever en MudSweatTrails bedankt voor deze leerzame ochtend en de leuke foto’s!

 

Schuiteman Valleyrun

Valleyrun

Als ik Astrid vertel dat ik een kaartje heb gewonnen van looptijden.nl om mee te doen met een hardloopwedstrijd kijkt ze me verbijsterd aan. ‘Gewonnen? En dan moet je hardlopen? Dat klinkt als een straf!’. Toch komt ze de dag erop naar me kijken als ik ga lopen.

De wedstrijd
De Schuiteman valleyrun is gedeeltelijk verhard en, joepie, gedeeltelijk onverhard en door het bos. Vlak na de start worden we eerst door een woonwijk geleid en al snel slaat de 5 kilometer af en mogen wij een lange asfaltweg langs het spoor op. Het tempo ligt enorm hoog en ik probeer me een beetje op mijn hartslag te concentreren, zodat ik me niet in het eerste gedeelte opblaas. Als we eenmaal in het bos lopen en er naast het asfalt een onverhard pad loopt, ben ik niet meer te houden. Ik krijg hier echt energie van en loop opeens lichter en soepeler. Op elke kruising staan vrijwilligers om te zorgen dat niemand afdwaalt en ook staat er na elke kilometer een bordje met de afgelegde afstand. Prima geregeld dus!

Valleyrun
Met dank aan fotograaf Mike Kraan

De bult

We lopen op een breed karrenspoor dat in de verte omhoog loopt. Ik verheug me al op de bult, maar tot mijn teleurstelling slaan we vlak voor het steilere stuk linksaf. Wel komt hier de enige dertig meter mul zand in het parcours voor. Ik ben helemaal blij. Als we vlak daarna rechtsaf slaan, mogen we over een smaller pad omhoog, de bult op. Om me heen gaan steeds meer mensen wandelen, maar ik vind dit super en blijf heerlijk in cadans naar boven buffelen. Ik was door een paar locals gewaarschuwd dat er twee keer een stijging in het parcours zou zitten, maar helaas ben ik als ik op de bult aankom toch echt op het hoogste punt. Nu komen we weer op een breed pad waar we al snel langs de waterpost komen.

Supporters

Valleyrun

Na de waterpost gaat het glooiend naar beneden. Het loopt hier heerlijk door, al is het op open stukken aan de warme kant. Steeds meer mensen zie ik wandelen, maar ik blijf gestaag drinken en heb niet heel veel last van de warmte. Na een open veld, waar we gevolgd worden door een drone komen we weer in de buurt van de bewoonde wereld. In een bocht zie ik opeens een bekend gezicht: Astrid! Ik ben helemaal blij dat ik support heb langs de route en trek een grijns van oor tot oor. Het is nu nog dik twee kilometer en op de snelheid die ik nu loop is het de vraag of ik net onder het uur finish of niet. Ik kom in een groepje vrouwen te lopen die redelijk aan elkaar gewaagd is en we zetten er met zijn vieren flink de pas in. Volgens de gegevens op mijn horloge ga ik het niet binnen een uur halen, maar ik zet alles op alles om het laatste stuk te versnellen. Heel gemeen moeten we finishen na een tunneltje, dus nog even een sprintje volle bak naar boven. Met een dikke grijns kom ik over de finish in 1:00:05. En dat het parcours dan net geen 10 kilometer is, zal me worst wezen!

Valleyrun

Beloning
Direct over de finish word ik behangen met een medaille en krijg ik water aangereikt dat ik direct opdrink. Als ik een rondje heb uitgelopen rond het winkelcentrum word ik op mijn schouder getikt. Het is Astrid die vraagt of ik zin in ijs heb. Nou, dat wil er wel in met deze warmte! Na het ijsje krijg ik een heerlijke massage bij de masseuse van Massagepraktijk Bart Ros en kan ik uitgerust en gedoucht op bezoek bij Astrid thuis. Ik krijg de grootste tuinstoel die ze hebben en haar man en dochter komen met zelfgemaakte taart en ik krijg thee. Dat Astrid hardlopen als een straf ziet snap ik niet. Dit voelt allemaal als een beloning!

Valleyrun

Milan maakte dit filmpje toen ik bij hem en Astrid langs liep!

Zeilen op de Wijde blik

Ten noorden van de bekende Loosdrechtse Plassen ligt de Wijde blik. Een kleinere en overzichtelijke plas, waar je heerlijk kunt zeilen. Vanuit zeilschool Ottenhome regelt Sportservice ’t Gooi dat we vandaag met alle leerlingen uit groep 7 uit de gemeente Wijdemeren gaan zeilen. Nou ja, zeilen.

Als we aankomen is er weinig wind. De haven mogen we alleen peddelend uit en ook daarna is het dobberen. Het is altijd weer een verrassing wat voor kinderen je mee krijgt. Ik heb vier meiden in de boot die meer bezig zijn met zonnebaden en de nieuwste roddels doornemen, dan het op koers houden van de boot. Al snel willen ze nog maar één ding en dat is zwemmen. Dat was nu net niet de bedoeling, dus worden er ter compensatie voetjes in het water gehangen. Als de wind aantrekt levert dat wat gillende meiden op, maar gelukkig wordt het geen man-overboord-manouvre. Terug in de haven liggen er al kinderen in het water en mogen ook ‘mijn’ meiden eindelijk gaan zwemmen.

De tweede groep die ik mee heb is wat fanatieker. We gaan zelfs een paar keer gijpen en van overstag kunnen ze geen genoeg krijgen. Dat dat dan ‘overstag gaan’ heet en geen ‘ree’, ach een kniesoor die daar op let. We gaan op zoek naar de andere boten van hun school, maar vermoeden dat die op een eiland hebben aangelegd, want we vinden ze niet! Terug bij Ottenhome is iedereen heel tevreden en verzucht één van de leerlingen dat zeilen veel leuker is dan ze had verwacht. Wellicht een toekomstige cursist!

Kriebels

Tapen tegen hooikoorts

Al een paar dagen heb ik de kriebels. Niet van die sportkriebels, maar van die vervelende kriebels in mijn neus, waar mijn ogen van gaan tranen en waardoor het snot uit mijn neus loopt! Ik slik braaf mijn pillen en blijf binnen en van buiten sporten komt niets. Hooikoorts is niets voor buitenmensen!

Snif, snuf
Na twee dagen ziek op bed vanwege de hooikoorts ben ik het helemaal zat. Als iemand dan een berichtje post van een artikel in de Stentor over tapen tegen hooikoorts, ga ik direct op zoek naar een fysio die daar ervaring mee heeft. Via Facebook krijg ik meerdere reacties en uiteindelijk kom ik bij mijn eigen fysio uit! Mijn fysio Rosalie heeft me onlangs van een vervelende heupblessure afgeholpen en wil mij wel tapen tegen hooikoorts.

Knippen en plakken
Ik voel me wel een beetje een proefkonijn, omdat zij dit nog niet eerder gedaan heeft. Zelfs de eigenaresse van de sportschool komt kijken wat we gaan doen! Aan de hand van een uitgebreide handleiding met allemaal Latijnse termen, plakt Rosalie blauwe kinesiologietape op mijn rug. Knippen aan de bovenkant en aan de onderkant en dan moet dat precies langs die schouderbotjes geplakt worden. Het is kleuterschool plakwerk voor gevorderden! Ik voel helemaal niets van het tape en ben benieuwd of dit gaat werken.

Werking
Ik snap niet helemaal hoe het tape ervoor moet zorgen dat mijn lichaam niet meer extreem reageert op ‘vijandelijke’ stoffen. Op internet valt te lezen dat het tape effect heeft op de segmentale structuren in de huid. Dit brengt me niet veel verder en ook de rest van de dag merk ik er helemaal niets van, want ik proest er een end op los!De dag erna hoef ik geen één keer te niezen, maar het heeft dan ook flink geregend, waardoor de pollen niet door de lucht dwarrelen. Toch nog een beetje sceptisch begin ik aan het weekend. Veel hardlopen, dus veel buiten. En, nergens last van! Zondagavond en maandag krijg ik wel kriebels in mijn ogen, maar niets extreems. Ondertussen begrijp ik van andere hooikoortspatiënten dat het hen niet zo goed vergaat, dus ik heb maar één conclusie: Bij mij werkt het!