Hertjes in de Schoorlse duinen

Trailrunning Schoorl

Hertjes
Waar je in de Amsterdamse Waterleidingduinen zo’n beetje struikelt over de hertjes, kom je in de Schoorlse duinen geen hert tegen volgens onze voorloper Marcel. Met een groep van een man of twintig lopen we achter Marcel aan over de nog niet vergunningvrije mountainbikeroutes, maar voordat we zover zijn, hebben we al wat hoogtemeters voor de kiezen gehad!
Brrr

trailrunning-schoorl-klein4

Een paar weken geleden las ik ‘Het blauwe uur‘ van Hans Koeleman. Een trailverhaal dat zich afspeelt in de nachtelijke Schoorlse duinen met een groepje hardlopers dat midden in de winter een paar uur gaat rennen. Deze magische sfeer wilde ik ook wel proeven en zo sta ik op een koude zondagochtend op de parking in Schoorl. Het is de eerste nacht dat het officieel gevroren heeft en iedereen twijfelt wat hij aan moet doen. Zo vertrek ik met armstukken, jack aan en een buff op mijn hoofd.

Klimduin
Na nog geen tien minuten stuiteren we de eerste trap op. Al mijn spieren kraken nog van de kou en mijn vingers voel ik niet eens! Ik verwonder mij over het uitgestrekte bosgebied waar we doorheen lopen. Ik had veel meer kale vlaktes verwacht. We lopen met tussenpauzes en slingeren door het bos heen als een lang gekleurd lint. De zon komt door en ik trek een laagje kleding uit. Opeens zien we het beroemde klimduin, de steile zandhelling waar aan de voet de lopers van ‘Het blauwe uur’ beginnen. Gelukkig staan wij bovenaan de helling en we rennen als hertjes naar beneden. Twintig gekleurde naar links en rechts vliegende lopers. De een nog meer uitgelaten dan de ander. Vlak daarna mogen we weer omhoog. Gelukkig via een bospad, maar man wat is dat steil!

Trailrunning Schoorl
Trailrunning Schoorl door Marcel Konings

De trap
Bovenop een uitzichtpunt zien we het bezoekerscentrum liggen waar we gestart zijn. We denderen aan de ene kant van het duin over een ongelijke trap naar beneden en mogen dan via een rechte steile trap weer omhoog. Nog niet eens halverwege branden mijn bovenbenen. Ergens achter mij hoor ik iemand over zijn kuiten. Ik wil echt wel verder, maar waar haal ik nog vaart vandaan? Bijna boven worden we aangemoedigd door de rest van de groep en hakkelend en harkend kom ik de laatste tredes op. Ik stort nog net niet ter aarde, maar de grootste fut is er nu wel uit.

Magisch
Als ik op mijn horloge kijk zie ik dat we nog niet eens 7 kilometer hebben gelopen en ik ben stuk! Gelukkig mogen we het nu even rustiger aan doen. We vliegen met zijn allen nog een keer een hoge helling af en proberen zo goed mogelijk de ontbrekende hertjes na te doen. Met een klein groepje nemen we een afsteker terug naar de start. Ook daar weer een supergave afdaling over een zandduin met een touw om jezelf aan omhoog te trekken. Ik waarschuw de wandelaars op het smalle stuk met een luide ‘jihaa’ en iedereen heeft er schik in. Gesloopt, maar tevreden kan ik zeggen dat ik de magische sfeer van Schoorl heb geproefd. En voor die hertjes zorgen we zelf wel!

Trailrunning Schoorl
Trailrunning Schoorl door Marcel Konings