Wiebertjes zoeken bij Bomal

Trailrunweekend Bomal

Na twee dagen sneeuw stampen, worden we vandaag wakker in een bijna groene wereld. Vannacht heeft het geregend en een groot deel van de sneeuw is gesmolten. De winterse betovering is verbroken, maar het loopt wel een stuk gemakkelijker!

Trailrunweekend Bomal
Trailrunweekend Bomal

We rijden naar Bomal om een bewegwijzerde route te gaan lopen. In het dorp is het op de plaatselijke markt even zoeken naar de groene wiebertjes die we vandaag gaan volgen. De kaart biedt uitkomst en eenmaal uit de drukte zien we de eerste wiebertjes op een paal. Over een asfaltweg verlaten we de bewoonde wereld en slaan af een landweg in naar het bos. We mogen gelijk aan de bak, want we moeten de heuvel op. Als we het bos uitkomen en op een open vlakte lopen, ziet Henri opeens een bekend kapelletje. Ik ben even gedesoriënteerd, maar inderdaad. Gisteren waren we hier ook. Weliswaar liepen we de andere kant op en in een stuk wittere wereld, maar het is toch echt hetzelfde kapelletje!


Langzaam maar zeker klimmen we steeds verder omhoog en mijn longen hebben het zwaar te verduren. Al twee weken dacht ik van de griep af te zijn, maar ik lijk volgens Jolanda wel een blaffende zeehond. En dan is Pieterburen nog ver weg! Gelukkig heeft Connie een heleboel dropjes bij zich en zo kom ik toch nog zwijgend boven. Als het pad verspert wordt door een enorme omgevallen boom, moet daar natuurlijk op geklommen worden. Daarna mogen we een blubberpad op dat langzaam richting het dorpje Ozo voert.


We zijn nu op het verste punt bij Bomal vandaan en mogen nu een stuk volle bak naar beneden. In dit gedeelte liggen opeens weer ijsplaten op het pad, dus is het opletten waar je loopt. Beneden komen we uit in het dal bij De L’Aisne waar het pad afslaat en steil omhoog loopt naar de grot van Coléoptère. Hierna volgt een korte klim over single tracks door een prachtig stuk bos. Het pad loopt daarna parallel hoog boven de Ourthe en ik ontdek een klimgebied langs de route. Op een vooruitstekende rots staat een vervallen uitzichtpunt waar je prachtig over het dal kunt uitkijken. We gebruiken de rotspartij ernaast om een fotoshoot-met-dieptewerking te maken. Best spannend voor degenen met hoogtevrees!

Nu is het niet ver meer naar Bomal. We zien de kerk al liggen en zetten nog even aan naar de hoek van de straat. Oversteken is hier vanwege het slechte zicht erg gevaarlijk, dus lopen we terug naar het zebrapad. Even een ‘Abbey Road’ momentje voor de foto. We zijn dan wel niet beroemd, maar de auto’s stoppen toch mooi wel voor ons! Het laatste stukje hobbelen we over de markt waar van alles te krijgen is. We krijgen verbaasde blikken en high fives en staan na dik elf kilometer lopen weer bij de auto. Terug in Bohon lukt het mij met mijn middelbare-school-Frans om bij het zwembad te regelen dat we er mogen douchen. Zo rijden we schoon en voldaan door een groene wereld terug naar Nederland.

Trailrunrondje Durbuy-Sy-Durbuy!

Trailweekend Durbuy

Na een middagje in de sneeuw spelen op de ExtraTrails bij Spa ga ik vandaag met Henri een langere trail lopen richting Sy. Dit keer slapen we niet in Sy, maar in Durbuy, omdat de Tukhut schade heeft opgelopen door de vorst. Een kijkje nemen in het dorp kan natuurlijk wel!

Na een paar kilometer asfalt en betonplaten mogen we de Ourthe verlaten en de paadjes op. Steil omhoog. Mijn hartslag schiet even hard mee. Daarna lopen we over kleine en grotere paadjes steeds hoger naar de hoogvlakte bij Tohogne. Hier liggen volledige ijsplaten op de landweggetjes en is het oppassen en lopen als een pinguïn! Op gedeeltes onder de bomen is alle sneeuw weg en kunnen we wat meer doorlopen, tenzij je klonten modder onder je schoenen krijgt.

Bij Verlaine sur Ourthe dalen we door het bos af naar Sy. Opeens zijn we van het pad op de gps af, maar lopen we nog wel op een leuk graatje dat steeds verder afzakt door het bos. De snelheid is er inmiddels uit en het is zoeken naar vlakkere gedeeltes waar we kunnen afdalen. Opeens sta ik helemaal vast. De helling is steil en ik kan niet meer voor- of achteruit, laat staan dat ik naar beneden durf. Dan maar omhoog! Op dat moment zien we dertig meter verder langs de helling een aantal touwen gespannen. Met enige moeite bereiken we de statische goed bevestigde touwen en laten we ons zakken naar het dal. Na zo’n 50 meter afdalen staan we bij een huis in de achtertuin, waar we met wat klauterwerk weer uitkomen. Helemaal uitgelaten lopen we over de spoorbrug Sy binnen en eten even een meegenomen broodje op de stoep van de Tukhut.


Vanaf Sy gaat het weer even steil omhoog naar de Route des Crètes boven de rotsen van de Ourthe. Doordat we iets te ver doorlopen zien we de schaapjes nog even, maar dan dalen we weer af naar het dal. Nu is het een paar keer op en weer af over goed begaanbare paadjes. Bij een vervallen hotel in De L’ Aisne waar de bediening bijna even oud is als de inventaris drinken we een paar koppen thee. Opgewarmd en uitgerust lopen we na de volgende klim kilometers lang over een bospad dat geleidelijk daalt. Waarschijnlijk het enige gedeelte vandaag waar we een beetje vaart maken! Eenmaal terug in de bewoonde wereld van Barvaux zijn we blij dat we bijna terug zijn. Als we echter het einde van het dorp bereiken zakt de moed me in de schoenen. ‘Wat heb ik nu weer bedacht’ flap ik eruit. Het weggetje gaat over in een giga steil bospad dat recht de helling op loopt. Nog even op de tanden bijten dus en dan zien we het huisje weer liggen.


Na een heerlijk warme douche krijgen we ’s avonds een massage die niet geheel zonder piepgeluiden verloopt. Dat het wel degelijk helpt blijkt de dag erna als we toch redelijk soepel een rondje kunnen hardlopen bij Bomal.