Spa ExtraTrail 20km

Op vrijdag starten we het trailrunweekend met de ExtraTrails in Spa. Samen met Silvia en Hans ga ik voor de 20 kilometer. Na even zoeken bij de start hebben we al snel de route te pakken en kunnen we kilometers gaan maken.

In het bos ligt nog een laagje sneeuw, waardoor we op steile stukken niet te snel kunnen lopen. Sowieso gaat het in het begin steil omhoog, zodat er van enig tempo absoluut geen sprake is. Als we net een beetje gewend zijn aan het op en neer in het bos, komen we uit op de asfaltweg die we een stuk volgen over een industrieterrein. Dit is niet helemaal wat ik me van een trail had voorgesteld. Gelukkig komt hier een eind aan en gaan we het bos weer in. We slingeren nu langs weilanden en geraken steeds hogerop. Tot onze verbijstering staan we opeens op een in gebruik zijnde skipiste die we omhoog moeten lopen. Er lijkt geen eind te komen aan deze helling!


Mijn hartslag krijg ik al een tijdje niet meer onder de 170 slagen per minuut en echt fit voel ik me niet. Dan krijgen we een onverwachte pauze als er een auto vast blijkt te zitten in de sneeuw. De bestuurder is blij met een handje hulp en zijn vrouw stapt doodgemoederd naast hem in als wij beginnen met duwen! De auto komt echter niet van zijn plek en ook zij komt op hakken helpen op de gladde ondergrond. Na een half uur proberen de auto met planken, latten en matten eruit te krijgen, staat de Golf alleen maar verder naar beneden en geven we het duwen op. We moeten nu gaan voortmaken, anders zijn we niet voor donker terug!


We volgen een heel leuk gedeelte met smalle paadjes langs een beekje en ergens bij een oversteek zak ik met een voet door het ijs. Koud! Daarna volgen kilometers lange rechte brede wegen. Er lopen langlaufsporen, wat net niet handig loopt, maar ga je ernaast lopen dan is de sneeuw erg ongelijk. Silvia en Hans zetten er goed de sokken in en ik zie ze steeds verder weg verdwijnen. Mijn hartslag is weer skyhigh en ik ben die sneeuw goed beu. Gelukkig komt er een einde aan deze saaie paden, want als het al een beetje begint te schemeren komen we weer in dichter begroeid bos en mogen we weer smalle slingerpaadjes volgen. Hier ben ik weer vol in mijn element en hou ik de anderen gemakkelijk bij. Na een kort klimmetje staan we opeens op een asfaltweg. We volgen die terug naar beneden naar het centrum. De straatlantaarns branden al en als we in de afgesproken brasserie aankomen, worden we luid onthaald door de rest van de groep en de overige, deels aangeschoten, cafébezoekers. Het trailrunweekend is begonnen!

Trailrunweekend Spa