Maasdaltrail

Maasdaltrail

Lost
Vertwijfeld staan we stil. Moeten we nu rechtdoor, over die omgevallen boom, of rechtsaf? We hebben onze voorloper al zeker tien minuten niet gezien en een beetje onzeker sla ik rechtsaf. Al snel zie ik rechts naar beneden een hele grote metalen trap die uitkomt bij een beekje die uit een tunnel komt. Deliana is niet zo zeker van het pad naar rechts, dus roepen we in het dichtbegroeide bos in de hoop dat Jean Paul en John ons horen. Tot onze verbazing krijgen we antwoord uit de richting waar we vandaan kwamen! Rechtsomkeert dus en al snel zien we John lopen.

Tunnel
Nog geen twee kilometer eerder zijn we bij kasteel Elsloo gestart met de social trail Maasdaltrail, die Jean Paul organiseert. We lopen een parkachtige omgeving door en komen al snel bij de eerste trappen. De eerste, omdat er nog vele volgen. Na het schampen van de uitlopers van Elsloo komen we in een dichtbegroeid bos, waar het pad op en neer slingert langs de helling. Totdat we dus bij die omgevallen boom staan. Wij blijken een afslag gemist te hebben, of eigenlijk had daar even op ons gewacht kunnen worden. Al snel zijn we weer met zijn vieren. Na een prachtig stukje bos komen we bovenaan een hele grote metalen trap. Dezelfde trap dus! Nu mogen we deze wel af en gaan zelfs door de tunnel! Links van ons stroomt de beek door dezelfde tunnel en je ziet geen hand voor ogen, maar dat wordt al snel beter als ik mijn zonnebril afzet.

Afstekertjes
We volgen een pad door het bos en komen op een groot veld, waar we een paadje volgen tot het volgende bos. We kunnen hier een short-cut maken, maar het is nog wat te snel voor afstekertjes, dus lopen we mee. Heuvel af en heuvel op. En die heuvel op is steil! Gelukkig volgt er weer een vlakker stuk en nu de heren regelmatig op ons wachten en ons af en toe een stukje korter laten lopen, kunnen we redelijk relaxt en kletsend lopen. Naar mijn idee zijn we al snel in Bunde, het dorpje waarvandaan de route weer terug slingert.

Heuveltjes!
Volgens Jean Paul begint hier de ellende. Ik heb geen idee wat hij bedoelt, maar al snel is duidelijk dat die ellende bestaat uit heuveltjes, veel heuveltjes. We komen nu op het Zevenheuvelenpad, wat inhoudt dat er heuvels inzitten, maar de afdalingen zijn telkens korter dan de klimmetjes. Deliana begint serieus last van haar knie te krijgen, waardoor de afdalingen niet zo snel gaan. Zo kan ik toch af en toe even rusten. Als we weer de kans krijgen voor een short-cut doen we dat. Ondanks de rust gaat het met Deliana’s knie niet beter. Op navigatie gaat zij de kortste en meest vlak route terug naar het kasteel.

Total loss
Wij lopen de route verder en telkens als ik denk dat we bijna terug moeten zijn bij het kasteel, herken ik een punt waar we net daarvoor zijn langsgelopen. We lopen dus allemaal lusjes! Ondanks dat ik aangeef dat ik aan het eind van mijn Latijn ben, nemen we niet de kortste route terug. Niet veel later verklaart John zichzelf total loss. Jean Paul bikkelt ondertussen ongehinderd verder en zelfs heuvelop is wandelen er voor hem niet bij. Als we opeens huizen aan de overkant van de beek zien, begrijp ik dat dit Elsloo moet zijn. Een klein stukje dus nog. Plotseling zie ik onder ons de vijver van de kasteeltuin liggen en na een korte bocht zie ik het kasteel. Bijna vier uur zijn we onderweg geweest en een groot glas cola gaat er bij mij prima in. Jean Paul bedankt voor deze geweldig mooie route en besef dat jullie in een prachtige omgeving wonen!