Plattigspitze Ostgipfel Ostgrat 3+

Ostgrat door Hans Wenzel

Vanuit de Hanuaerhütte kijken we al een paar dagen lonkend naar de Plattigspitze. Het weer is echter erg wisselvallig en toen gisteren weer onbestendige regen werd aangekondigd, zijn we afgedaald naar het dal. En wat denk je? De hele dag mooi weer!

 

Vandaag moet het echter na een eerste buitje strak blauw worden, dus pakken we deze laatste kans. Als we net iets na achten ons Gasthof verlaten, miezert het een klein beetje, maar dat zal die eerste buienlijn nog wel zijn. We lopen flink door naar het einde van het dal en omhoog naar de hut. Onderweg komen we een paar groepjes mensen tegen die we herkennen van ons verblijf in de hut. Eenmaal bij de hut vul ik snel mijn waterzak helemaal vol en lijkt de zon voorzichtig door te komen. Toch blijft de bewolking hangen en als we bij de Parzinhütte van het pad af moeten, kun je nog geen 50 meter ver kijken.

 

De oriëntatie is lastiger dan we dachten, want van de ‘Steigspuren’ naar het begin van de route is niet veel te vinden. Op goed geluk lopen we op kompas in noordelijke richting en traverseren over grashellingen met af en toe wat stenen. Als het steiler begint te worden, slaat de twijfel toe. Howard gaat even om de hoek van een rots kijken hoe we verder moeten, maar aan de andere kant van de rots zit een afgrond. Toch maar schuin links omhoog dan. Ik ben blij dat we al eerder op natte grashellingen hebben gelopen, want dat valt niet mee met zo’n zware rugzak! Inmiddels hebben we echt het idee dat we te laag zitten, maar dan hoor ik door de mist toch een vreugdekreet. Het begin van de route!

Een grote ring markeert het begin van de route. Geen dikke rode markering of zo. Je moet het maar net vinden. Hier trekken we de gordel en klimschoentjes aan en hangen al het ijzerwerk om. Omdat de route nergens boven de derde graad uitkomt, klimmen we aan lopende zekering. We hopen zo iets sneller op te kunnen schieten. Zodra ik de route instap, voel ik me een stuk veiliger dan op dat gladde gras. De rots is ruw en heeft grote dikke spleten waar je makkelijk een greep voor je handen of voeten kunt vinden. De tussenzekeringen bestaan vooral uit ‘Kopfschlingen’, want telkens zijn er wel rotspuntjes waar je iets omheen kunt leggen.

 

Na de eerste touwlengte wisselen we bij de standplaats van voorklimmer, wat vooral betekent dat je alle zekermateriaal omhangt en vooral de overgebleven schlinges niet vergeet. In elke touwlengte zit halverwege een haak, zodat je de bevestiging krijgt dat je goed zit. De route wordt echter nergens moeilijk en we klimmen aardig door. Heel af en toe trekken de wolken even open en krijgen we een glimp van het dal of de tegenovergelegen bergen te zien. Ondanks het beperkte zicht geniet ik met volle teugen. Wat is dit toch heerlijk!

Aan het einde van de zevende touwlengte staan we in dubio. Volgens het gidsje zou dit de laatste lengte zijn, maar we staan niet in een ‘Scharte’ (een kommetje in een bergrug). We besluiten nog een stuk door te klimmen en als ik op de volgende rotskop sta, zie ik onder mij inderdaad een ‘Scharte’ met aan de overkant het begin van de abseilroute. Net als ik een standplaats wil maken om een enorm rotsblok, zie ik naast mij de geboorde standplaats zitten. Het is af en toe net een zoekplaatje!

Nadat we de abseilpiste bereikt hebben, wordt het een natte bedoening. De helling waar we afdalen is volledig begroeid met gras en dat is door de mist nog steeds nat, waardoor het touw ook snel doorweekt is. Tijdens het abseilen druk je al dat water uit het touw, waardoor je zelf zeiknat wordt! Omdat we met dubbeltouw klimmen, kunnen we de eerste drie abseils in een keer doen. Daarna lopen en glijden we naar de volgende abseil waarna het pad een stuk duidelijker wordt. Bij de abseil die daarop volgt zie ik verderop een paar dieren staan. Volgens Howard zijn het geiten, maar als we dichterbij komen, blijken ze wel erg grote hoorns te hebben. Het is een grote groep steenbokken, waar we in een grote boog omheen lopen. De jongere dieren dagen elkaar uit, maken gekke bokkesprongen en stoten met de koppen tegen elkaar.

 

We kunnen de steenbokken nog lange tijd zien, totdat we op het pad stuiten dat vanaf Gramais naar de Hanauerhütte loopt. Hier dalen we af naar de hut en moeten er dan nog flink de pas inzetten om op tijd voor het avondeten te komen in ons Gasthof. Ook vandaag krijgen we weer schnitzel en dat smaakt prima na zo’n lange toer! De touwen drogen wonderlijk snel en als we de dag erna terug naar Nederland rijden, laten we een bewolkt Tirol achter ons.

Gebruikte literatuur:
DAV Gebietsführer Hanuaerhütte (verkrijgbaar in de hut)
Kletterführer Lechtaler Alpen
Wanderkarte Tiroler Lechtal (1:25.000)

Müllerthaltrail 2

Rotsen en bossen
Vol verwondering kijken we naar de enorme rotsmassieven die aan weerszijden van het pad omhoog torenen. We kunnen via een aangelegde trap omhoog en klauteren naar het uitzichtpunt. We kijken neer op de bomen onder ons en zien een glooiend landschap van boomtoppen richting de horizon.

Indiana Jones
Al snel lopen we weer verder op de route, die overigens prima is aangegeven. We lopen continu in het bos en na elk heuveltje en na elk rotsmassief is het weer een verrassing wat we zien. Het valt me op dat er telkens weer andere structuren in de rotsen te zien zijn en ik krijg de filmtune van Indiana Jones niet meer uit mijn hoofd. Als we bijna op de tien kilometer zijn, begint het wel warmer te worden, maar gelukkig brengt het schaduwdek van de bomen veel verkoeling. We besluiten even een pauze te houden en prompt staat er op 10 kilometer een bankje, waar we even wat eten en een groepsfoto maken.

Bankje klein

Heuveltjes en vlaggetjes
Ik loop vandaag met stokken, wat ik buiten de Alpen nog nooit gedaan heb. Het gaat prima en gezien de constante heuveltjes ben ik blij dat ik ze mee heb. We krijgen de kilometers niet cadeau en ook door de vele foto’s die we maken, lijken de kilometers erg langzaam te gaan. Als we het dorpje Scheidgen kruisen, besluit Henri om een shortcut terug naar de camping te nemen. Wij lopen met zijn drieën verder en omdat er nu een redelijk lang vlak stuk volgt, ben ik al snel het vlaggetje. Ik blijf rustig mijn eigen tempo lopen, want we moeten nog een eindje. Helemaal in het zuidelijke puntje van de route lopen we opeens een stukje door een weiland en kunnen we genieten van de vergezichten. Toch ben ik blij als we weer in de rotsen zijn, dat is meer mijn terrein.

Donker
Na een korte pitstop hoor ik enthousiaste kreten aan de andere kant van het dal. Als ik daar aankom, blijkt de route verder te lopen door een smalle donkere spleet die gevormd wordt door enorme rotsen die tegen elkaar aan leunen. Hoofdlampjes op en schuifelen maar! Na enkele tientallen meters staan we weer in het zonovergoten bos en slaat de warmte weer om ons heen. We volgen de rode M die de route aangeeft en beginnen ons af te vragen hoe ver het nog is naar Müllerthal. Daar moeten we rechtsaf een ander dal in richting het Noorden waar de camping ligt.

Oreokoekjes
Als we weer even pauze houden blijkt iedereen inmiddels door zijn eten heen te zijn en Silvia heeft ook geen water meer. Gelukkig heb ik mijn waterzak bijgevuld in Scheidgen en hopen we dat het niet al te ver meer is. Als we een hele lange glooiende afdaling achter de rug hebben, komen we bij de Schiessentumpelwatervallen. Duidelijk een toeristische trekpleister, want het is er heel erg druk. Wij maken even snel een selfie en als we doorlopen, zie ik een paar mensen chips eten. “Oh, iets zouts. Dat zou nu lekker zijn”. Dacht ik dat, of zei ik dat hardop? Dat laatste dus, want prompt krijgen we een handje chips. Als we daarvan lopen te genieten, komt er een vrouw die ons elk een pakje Oreokoejes geeft. Onder vele dankzeggingen schuiven we die in een keer naar binnen.

Mullerthaltrail

Laatste loodjes
Na de watervallen komen we eindelijk door het dorpje Müllerthal. Hier steken we de weg over en gaat het pad een flink stuk omhoog. Als we eenmaal onder de rotsen lopen, krijgen we weer paadjes die constant op en neer gaan onder de rotsmassieven langs. De rotswanden worden steeds hoger en het is indrukwekkend om er tussendoor te lopen. Er lijkt geen eind te komen aan de heuveltjes en de rotsen die allemaal op elkaar beginnen te lijken. Toch zien we dan weer bekend terrein en komt er een einde aan deze geweldig mooie ronde. Gelukkig is er ook nog een Müllerthaltrail 1 en 3, dus komen we zeker een keer terug!

Routes
Meer info over de Müllerthaltrail vind je onder andere via deze site: http://www.mullerthal-trail.lu/nl/de-etappes