Lumoshelm

lumos, helm, licht, veilig, ReflectiveSport

Winactie
Een paar weken geleden kreeg ik van Vincent van ReflectiveSport een berichtje. Ik heb gewonnen! Ik blij natuurlijk. Prompt was ik niet thuis toen de postbode kwam, maar gelukkig kreeg ik op zondagavond van de buurman het pakje in mijn handen gedrukt. Hij was ook wel nieuwsgierig en hielp met openmaken. En daar was ‘tie dan! Een knalgele fietshelm! Maar het zou meer doen dan alleen mijn hoofd beschermen, alleen dat deed ‘tie toen nog niet. In de doos zit een snoertje en achterop de helm zitten een paar puntjes, dus aan de stekker.

Dag 1
‘s Ochtends is het nog donker als ik op de fiets naar mijn werk stap, dus kan ik mooi mijn Lumos-helm met lichtjes op. Na een paar keer proberen krijg ik de rode driehoek achterop in de steady-modus, want anders knipper ik de hele weg! Als ik bij het pontje kom, valt het me tegen dat ik niet direct door de pontbaas gespot wordt, maar die moet dan wel net uit het raam kijken! Op weg naar Amsterdam wordt het steeds drukker en het valt me op dat vooral de racefietsers naar mijn helm kijken. In de stad zelf staren kinderen me nieuwsgierig aan en krijg ik van een automobilist zelfs een duimpje!

Dag 2
Vannacht heb ik ook de remote aan de lader gelegd en die probeer ik in de schuur op mijn stuur te bevestigen. De lampjes op mijn helm geven echt een bak licht, want ik hoef de lamp niet eens aan te doen. Toch lukt het me niet om de remote te monteren, totdat ik erachter kom dat ik de houder op zijn kop probeer te monteren…

Nu wordt het echt lachen, want met de remote kan ik het linker- en rechterknipperlicht op mijn helm aanzetten. Ik vraag me af hoe efficiënt dat is, want ik rij op een vrijliggend fietspad. Ook wordt ik een beetje gestoord van het piepje dat bij elke klik in mijn helm klinkt en volgens mij moet ik nog steeds mijn arm uitsteken, dus ik laat het al snel achterwege.

Dag 5
Op de brug wordt ik ingehaald door een wielrenner die me uitmaakt voor kerstboom. Het zal wel, maar het valt wel op! Mijn fietsmaatje vindt het wel handig dat ze mij al van verre herkent en haar collega vindt de helm zelfs ‘onwijs gaaf’.

Vlak bij mijn werk hoor ik opeens vijf piepjes snel achter elkaar. Batterij leeg! Oeps. Nu voel ik me wel een stuk minder veilig. Gelukkig fiets ik in de middag nog in het licht naar huis en daarna gaat de helm weer aan de lader.

Week 2
De voordelen van de lampjes op de helm beginnen zich te bewijzen. Als ik bij de pont kom, ligt deze al aan mijn kant op mij te wachten. De pontbaas zag me al ruim voor de bocht aankomen, dus is hij alvast aan komen varen. Scheelt toch weer een paar minuten!

Helm004
Lumoshelm op de pont

Conclusie
Na twee weken dagelijks gebruik kan ik zeggen dat het mij meevalt om met een helm op te rijden. Mijn voorhoofd heeft dan nog wel een uurtje een paar strepen, maar dat trekt wel weg. Op mijn fiets hoef ik geen helm op, maar ik merk wel dat deze helm doet waar die voor staat: opvallen. Zowel de rij witte lampjes voor als de rode driehoek achterop zijn heel goed zichtbaar. De batterij gaat bij mij ongeveer vijf uur mee. De remote heb ik nog niet hoeven herladen.

Er zit ook nog een functie op de helm die ik niet heb uitgeprobeerd. Als je die aanzet gaan er achter op de helm rode lampen knipperen als je hard remt of opeens van richting verandert. Handig als je tussen het snelverkeer rijdt.

 

In het bos, daar zijn de …

Trailrunning, Sy, Trailrunweekend

Ik ben nu al een paar keer met een groep naar Sy geweest. We hadden dat weekend met enorm veel blubber. We waren er een weekend met heel lekker weer. Er was een weekend dat we niet in de Tukhut terecht konden, omdat de waterleiding gesprongen was. En dan dat weekend waarbij Mathieu naar later bleek zijn vinger brak. Ik ben benieuwd hoe we dit weekend gaan herinneren.

Naar de bakker
Normaal gesproken starten we zaterdag met een rondje naar de bakker in Hamoir. Het bosgebied tussen Sy en Hamoir schijnt echter vanwege de jacht gesloten te zijn, dus dan maar met de auto. Onderweg heb ik al spijt dat we niet zijn gaan lopen, want ik zie nergens bordjes op de paden die we kruisen en het landschap nodigt uit tot hardlopen!

Acces interdit
Na het ontbijt maakt de patron een groepsfoto van ons en splitsen we op. De ene groep gaat richting Comblain in het Noorden en ik neem een groepje mee naar Heyd in het Zuiden. We starten vanuit Sy steil omhoog langs de kapel en lopen dan de ‘Route de crètes’ boven de rotsen langs. Dit is een smal pad met af en toe een steiler stukje erin over een langgerekte heuvelrug. In de verte horen we af en toe schoten. Dat zal wel bij Hamoir zijn. Na Palogne steken we de weg over en eenmaal op de hoogvlakte lopen we afwisselend langs weilanden en door stukken bos. De hoogteverschillen worden hier minder en de snellen moeten regelmatig even bij een kruising wachten. Als we weer een weg moeten oversteken, staat daar opeens het gevreesde bord: ‘Chasse passage interdit’. Mijn Frans is niet zo goed, maar het plaatje onder de tekst van de man met het geweer zegt genoeg.

Navigatiekunst
Niemand wil het risico lopen om neergeschoten te worden, dus volgen we de weg, totdat er een pad de juiste richting inslaat. Dit pad is nogal een zompige bedoening en binnen de kortste keren heb ik natte voeten. We doorkruisen weilanden, stappen over prikkeldraad en komen via de achtertuin van een huis in het dorpje Villers Saint Gertrude. Nog steeds moeten we navigeren op de kaart, waarmee we proberen weer op de gps-route te komen. Na een steile doorsteek boven Heyd lukt dat en kan de kaart weggeborgen worden. We volgen nu een brede heuvelrug met dichte bossen. Zonder dat we het weten, lopen we toch in jachtgebied, want als we achterom kijken, zien we weer dat bekende bord staan. Nu lopen we dus weer ‘veilig’ of toch niet? Een jeep rijdt ons achterop en de bestuurder sommeert ons om rechtsomkeert te maken. Hij wijst ons weer terug de heuvelrug op, maar wij moeten juist naar het puntje van de uitloper om weer af te dalen naar het dal!

De witte menhir
Verwarring alom. Niemand wil neergeschoten worden, maar teruglopen zien we ook niet zitten en het is koud, want het waait hier. We moeten iets doen, dus steken we snel door op een klein paadje. Hier komen we bij de befaamde Pierre Haina. We maken snel een groepsselfie en na nog wat slingers en een lange afdaling, staan we weer op een asfaltweg. Vanaf hier lopen we dwars over meerdere heuvelruggen naar Bomal. Soms over asfalt, maar meestal over onverharde paden die op verrassende plaatsen langs de huizen lopen.

Doorharken
In Bomal hebben we ongeveer 24 kilometer in de benen. We drinken wat in café Carré en splitsen dan op. Een deel gaat wandelend langs de Ourthe terug naar Sy en het andere deel gaat hardlopend over de westelijke hellingen terug. Ik heb me vergist in het uitzetten van de route, want die stuurt ons door een spoortunnel. Dan toch maar het laatste gedeelte doorharken langs de Ourthe terug. Hoeveel kilometer ik vandaag heb gelopen weet ik niet, want ik vergat in Bomal mijn registratie weer aan te zetten. Wat ik niet zal vergeten is dat het in oktober jachtseizoen is in de Ardennen en dat je dan niet overal mag lopen!

Met dank aan Corine Breeuwsma en Pieter Visscher voor de fotobijdragen!