Lumoshelm

lumos, helm, licht, veilig, ReflectiveSport

Winactie
Een paar weken geleden kreeg ik van Vincent van ReflectiveSport een berichtje. Ik heb gewonnen! Ik blij natuurlijk. Prompt was ik niet thuis toen de postbode kwam, maar gelukkig kreeg ik op zondagavond van de buurman het pakje in mijn handen gedrukt. Hij was ook wel nieuwsgierig en hielp met openmaken. En daar was ‘tie dan! Een knalgele fietshelm! Maar het zou meer doen dan alleen mijn hoofd beschermen, alleen dat deed ‘tie toen nog niet. In de doos zit een snoertje en achterop de helm zitten een paar puntjes, dus aan de stekker.

Dag 1
‘s Ochtends is het nog donker als ik op de fiets naar mijn werk stap, dus kan ik mooi mijn Lumos-helm met lichtjes op. Na een paar keer proberen krijg ik de rode driehoek achterop in de steady-modus, want anders knipper ik de hele weg! Als ik bij het pontje kom, valt het me tegen dat ik niet direct door de pontbaas gespot wordt, maar die moet dan wel net uit het raam kijken! Op weg naar Amsterdam wordt het steeds drukker en het valt me op dat vooral de racefietsers naar mijn helm kijken. In de stad zelf staren kinderen me nieuwsgierig aan en krijg ik van een automobilist zelfs een duimpje!

Dag 2
Vannacht heb ik ook de remote aan de lader gelegd en die probeer ik in de schuur op mijn stuur te bevestigen. De lampjes op mijn helm geven echt een bak licht, want ik hoef de lamp niet eens aan te doen. Toch lukt het me niet om de remote te monteren, totdat ik erachter kom dat ik de houder op zijn kop probeer te monteren…

Nu wordt het echt lachen, want met de remote kan ik het linker- en rechterknipperlicht op mijn helm aanzetten. Ik vraag me af hoe efficiënt dat is, want ik rij op een vrijliggend fietspad. Ook wordt ik een beetje gestoord van het piepje dat bij elke klik in mijn helm klinkt en volgens mij moet ik nog steeds mijn arm uitsteken, dus ik laat het al snel achterwege.

Dag 5
Op de brug wordt ik ingehaald door een wielrenner die me uitmaakt voor kerstboom. Het zal wel, maar het valt wel op! Mijn fietsmaatje vindt het wel handig dat ze mij al van verre herkent en haar collega vindt de helm zelfs ‘onwijs gaaf’.

Vlak bij mijn werk hoor ik opeens vijf piepjes snel achter elkaar. Batterij leeg! Oeps. Nu voel ik me wel een stuk minder veilig. Gelukkig fiets ik in de middag nog in het licht naar huis en daarna gaat de helm weer aan de lader.

Week 2
De voordelen van de lampjes op de helm beginnen zich te bewijzen. Als ik bij de pont kom, ligt deze al aan mijn kant op mij te wachten. De pontbaas zag me al ruim voor de bocht aankomen, dus is hij alvast aan komen varen. Scheelt toch weer een paar minuten!

Helm004
Lumoshelm op de pont

Conclusie
Na twee weken dagelijks gebruik kan ik zeggen dat het mij meevalt om met een helm op te rijden. Mijn voorhoofd heeft dan nog wel een uurtje een paar strepen, maar dat trekt wel weg. Op mijn fiets hoef ik geen helm op, maar ik merk wel dat deze helm doet waar die voor staat: opvallen. Zowel de rij witte lampjes voor als de rode driehoek achterop zijn heel goed zichtbaar. De batterij gaat bij mij ongeveer vijf uur mee. De remote heb ik nog niet hoeven herladen.

Er zit ook nog een functie op de helm die ik niet heb uitgeprobeerd. Als je die aanzet gaan er achter op de helm rode lampen knipperen als je hard remt of opeens van richting verandert. Handig als je tussen het snelverkeer rijdt.

 

Wijnroute

Één van de eerste bordjes die ik zie is ‘mini-camping’ met een pijl naar rechts. Dit lijkt mij een prachtige locatie op de stuwwal bij Nijmegen, maar voordat ik een blik kan werpen op de inrit, zoef ik al voorbij. De ijstijd heeft in dit landschap gezorgd voor een stuwwal en flinke opstropingen van de aarde, wat als voordeel heeft dat je soms lekker hard naar beneden kan fietsen, zonder dat je daar moeite voor hoeft te doen.

Al snel fiets ik Duitsland in, tenminste, dat denk ik. De boerderijen zien er Duits uit en de straatnaambordjes klinken buitenlands. In de verste verte zie ik geen mens, dus ik hoef mijn Duits niet uit te proberen. Een buizerd vliegt op van zijn hek aan mijn linkerkant en maakt een zwierige boog voor mij langs om aan de andere kant van de weg op een ander hek te gaan zitten. Maisvelden wuiven in de wind en de bordjes ‘Camping’ kom ik hier steeds vaker tegen!

De wijnroute voert langs verschillende wijngaarden, maar door mijn enorme snelheid ben ik de eerste niet tegen gekomen. Vlak na het dorpje De Horst ligt wijngaard de Plek en die kún je niet missen. Het erf is rustiek uitgerust met een Frans aandoend wijncafé met een prachtige pergola waar stoeltjes en tafeltjes uitnodigend op de gasten staan te wachten. Door de wijngaard loopt een gemarkeerde wijnroute die je kunt wandelen. Het weer is vandaag echter niet uitnodigend om hier langer te verpozen, maar op een mooie dag is dit zeker de moeite waard!

De route voert een heel stuk langs de grens met het Duitse Reichswald. Dit is een groot nationaal park waar je eindeloos in zou kunnen dwalen. De routebordjes zijn hier niet meer groen, maar rood en de weinige automobilisten die hier rijden, rijden hard.

De weg terug naar Nijmegen leidt omhoog, de stuwwal op. Net na Groesbeek sla ik rechtsaf om het bevrijdingsmuseum te bezoeken. Er is hier veel te zien over de tweede wereldoorlog in de vorm van een fototentoonstelling. Af en toe staan er andere voorwerpen tussen en kun je testjes doen over je vooroordelen over Duitsers. Duitsers die hier op een paar kilometer afstand wonen.

Als ik weer bij het begin terug kom, ben ik de tel kwijt hoeveel campingbordjes ik heb gezien, maar het waren er veel. Minicampings, kamperen bij de boer, een veld met tipi’s (grote wigwams) of kamperen bij een paardenmanege, het kan hier allemaal. ’s Avonds met een wijntje bij de tent. Ik zie mezelf al relaxen!

17 september 2015

Deze diashow vereist JavaScript.

Huizenroute

Vandaag ga ik huizen kijken. Nou ja, huizen. Het zijn erg grote huizen met erg grote tuinen en een enorm hek eromheen. Evenwijdig aan de IJssel liggen meerdere buitenplaatsen. Al deze buitenplaatsen zijn strategisch gelegen op de overgang van de hoge droge zandgronden van de Veluwezoom naar de lager gelegen natte zones langs de IJssel. Lees: alle huizen liggen tegen een heuvel. Flink doortrappen dus om de heuvels op te komen om me daarna als Vincenzo Nibali naar beneden te storten. Mijn toptijd ligt vandaag op 49,2 kilometer per uur!

Bij kasteel Rozendael heb ik mijn eerste bezichtiging. De meeste mensen zitten loom op het terras van de Oranjerie bij de rozentuin, maar ik wil graag een kijkje nemen in de achtertuin van het kasteel. We krijgen een rondleiding van Wies die ons alles kan vertellen over de aanleg van de tuin en over het kasteel. Dat het kasteel vier meter dikke muren heeft, lijkt me wel goed voor de isolatie, maar het blijkt eigenlijk voor de afweer van vijanden bedoelt te zijn.

Er liggen meerdere vijvers in de tuin die gevoed worden door een spreng hoger op de heuvel. Je hoeft maar een gat te graven op de Veluwe, of er komt water omhoog. Zo worden de vijvers, die op verschillende niveaus liggen, allemaal van vers water voorzien. Onder de bovenste vijver liggen de befaamde bedriegertjes. Oorspronkelijk is de tuin in Franse stijl aangelegd, maar dat is later veranderd naar een Engels ontwerp. De beelden zijn daardoor een allegaartje van oude en nieuwe rompen, hoofden en leeuwenkoppen. Ook de versiering met schelpen en koraal is later aangebracht.

Langs de lager gelegen vijver is een prachtige brede waterval gemaakt. Onder de waterval is een romantisch bankje waar vroeger, onzichtbaar vanuit het kasteel, de verliefden konden minnekozen. Ook is er een leuk theehuisje waar de bewoners zich konden terugtrekken. Bij de schelpengalerij stroomt water uit de vissenbekken boven de watertrap. De sfeer ademt romantiek en die wordt gecomplementeerd door de bruidsreportage die wordt geschoten op de veranda aan de voorkant van het kasteel.

Na kasteel Rozendael neem ik nog een kijkje bij huis Zypendaal, kasteel Biljoen en kasteel Middachten. Bronbeek kun je vanaf de weg net zien liggen en landhuis Valkenberg ligt prachtig op de glooiende heuvels van de Veluwezoom.

Alle huizen liggen prachtig en hebben de afwisseling van bos en open vlakte direct voor de deur. Toch ga ik weer lekker naar mijn eigen huis. Met mijn eigen postzegeltuintje. Daar heb ik geen tuinman voor nodig!

11 september 2015

Deze diashow vereist JavaScript.

De Achterhoek is zo gek nog niet!

De Arfgoodroute start ik bij boerderij Weenink. In het weiland slaan mensen met een klompje aan een stok tegen een bal aan. Het ziet er gek uit, maar ze lijken een hoop lol te hebben!

Groenlo, of Grolle, zoals de mensen hier zeggen, komt als snel in zicht. Je komt in de vesting over een van de bruggen over de vestinggracht. Direct waan je je terug in de tijd. Overal zie je oude geveltjes en mooie gevelstenen. De stadsboerderij waar nu een museum gevestigd is, stamt uit 1623. Na een grote brand binnen de vesting bleef deze boerderij behouden en kun je binnen bekijken hoe de mensen én hun dieren hier leefden. In de vroegere stal is nu een theeschenkerij. Dus waar ik nu zit, scharrelden de koeien en de geiten rond! De boerderij wordt gesplitst door een lange gang. Aan de andere kant van de gang woonde de boer met zijn gezin. De bedstee is opgemaakt en je ruikt bijna de koffie die de hele dag op het petroleumstelletje stond te pruttelen. Onze gids Henny weet echt álles van de vroegere bewoners en zo leer ik dat alleen de rijke boeren een wiegje voor de kleintjes hadden, maar dat de kleine kinderen bij de keuterboeren in de lade onder de bedstee gelegd werd. “Het ondergeschoven kindje” dus!

Bij het Zwillbrocker ven staat de tijd stil. Het ven ligt te schitteren in de zon en overal zwemmen watervogels. Ondanks de hoeveelheid vogels straalt het meer een serene rust uit. Als ik hier blijf zitten, val ik nog in slaap!

In het dorp Zwillbrock kom ik in de indrukwekkende St. Franziskuskirche. De oprijlaan naar de kerk is gigantisch en ik fiets er met enige gêne overheen. Het interieur in barokke stijl is prachtig. Overal zie ik bewerkt hout en grote beelden en als ik omkijk zie ik hoog boven mij een enorm kerkorgel. Uiteraard is het ook hier stil, maar dan anders dan bij het Zwillbrocker ven.

Onderweg geniet ik van de stilte en de afwisseling van de omgeving. Landerijen volgen op maisvelden en bosschages en boerderijen met keurig onderhouden gazons.

Na 45,5km zit de Arfgoodroute erop. Ik sluit de dag af bij restaurant Loco in Lievelde vlak naast het station. Dat station heet echter niet station Lievelde, maar station Varsseveld-Groenlo. Ik vind dat een beetje gek, maar daar zijn ze hier in de Achterhoek wel aan gewend!

19 augustus 2015

Deze diashow vereist JavaScript.

Van veerpont tot Veluwezoom

‘Een beetje zon’ is de titel van een van de boeken van Simon Carmiggelt. En laat dat nou net de weersvoorspelling voor vandaag zijn! Vandaag fiets ik het rondje Posbank en ik start in Ellecom.

De weg naar Doesburg leidt me van de Veluwezoom naar de Achterhoek. Heuvels maken plaats voor akkers en weilanden en eenmaal over de IJssel duikt de weg naar beneden. Doesburg lijkt nog te slapen. Het is er stil en ik zie bijna niemand op straat. Wel speelt er een orgel in de Martinikerk, maar na een rondje om de kerk moet ik constateren dat alleen de stilteruimte open is. Het centrum van Doesburg is prachtig met oude geveltjes en kinderkopjes op de straten. Het centrum is ook klein en al snel fiets ik de dijk op, de uiterwaarden in. Het fietspad loopt afwisselend op en onderaan de dijk en het uitzicht verandert mee.

Het beetje zon heeft zich nog steeds niet laten zien als ik bij de pont over de IJssel aankom. De pont brengt mij in een paar minuten naar Dieren. Dit is het laagste punt (700 cm) van de route.

Voorbij Dieren duik ik bij Laag-Soeren het bos in. Direct is het donker en stil, heel stil. De weg begint omhoog te lopen en het enige dat ik hoor is mijn eigen ademhaling. Na meerdere heuvels rijd ik het bos uit en zie ik de heide. Hij is al paars, maar nog net niet helemaal.

Na de bebouwde kom van Velp en landgoed Beekhuizen kom ik nog één keer op de hei en vanaf het uitzichtspunt kijk ik over de Posbank. Dit is het hoogste punt van vandaag (ongeveer 90 meter) en vanaf hier fiets ik omlaag naar het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten.

Hier kun je heerlijk lunchen. Ook de lekkernijen voor bij de koffie zien er overheerlijk uit: brownies, notenkoeken, gevulde koeken, appeltaart, vruchtentaart. Naast het bezoekerscentrum is een bloemen- en kruidentuin van het IVN. De zon komt net door als ik een kijkje neem. Er bloeien de meest exotische bloemen en midden in de zomer is het een kleurenpracht! Ook is er een groot insectenhotel, een rotstuintje en staan er fruitbomen.

Op weg naar Ellecom kan ik in De Steeg even bij Simon op het bankje gaan zitten en hem vertellen dat ik dat beetje zon toch nog gezien heb vandaag!

10 augustus 2015

Deze diashow vereist JavaScript.