Bivak in de polder

Bivak microadventure Campanula

Op vrijdag krijg ik een berichtje. Of ik zin heb om zaterdag naar de bivak in Flevoland te gaan. Daar hoef ik niet lang over na te denken. De agenda is leeg en het weer wordt eindelijk zoals een lente hoort te zijn, dus ja, graag!

We zijn niet de enigen die door het prachtige weer naar het bivakveld zijn gelokt. Naast ons vieren plus hond zijn er nog zo’n 20 mensen en nog een hond. De honden kunnen het goed met elkaar vinden en al snel vliegt het zand je om de oren als er eentje voorbij sprint. Het kampvuur knettert en rookt vooral. Het hout is vochtig en dat geeft een flinke mist.

Na de marshmallows, het bier en voor mij de thee, vind ik het wel tijd om mijn slaapzak op te zoeken. Eerst nog even naar het toilet. Dat toilet is een kist waar een gat in zit. Als het licht is, ziet iedereen je zitten. Best raar eigenlijk in deze geciviliseerde wereld. Ik kom er achter dat ik geen lenzenspullen meegenomen heb. Fijn, na zo’n walmend kampvuur met je lenzen in gaan slapen!

Bivak microadventure Campanula
Bostoilet

’s nachts moet ik er verdorie nog twee keer uit om te plassen. De tweede keer regent het een beetje, maar echt nat word ik er niet van. Ik kan niet echt meer slapen en zie dat ik niet de enige ben. Fido scharrelt wat rond het kampvuur en is helemaal blij als hij iemand op ziet staan en weg ziet lopen. Helaas voor hem is dat de buurman en komt hij al snel met hangende pootjes terug. In de miezerige regen ontbijten we met van te voren gesmeerde broodjes en thee.
Ondertussen zie ik weinig meer door mijn vieze lenzen, dus besluiten we in te pakken en terug te lopen naar de auto. We nemen een detour door het speelbos dat vlakbij de weg ligt en het is nog best lastig om met je ogen dicht een parcourtje in het bos te volgen!

Bivak microadventure Campanula
Goedemorgen!

Eenmaal thuis ruikt echt alles dat mee was naar de rook. De zolder hangt vol met dons en rugzakken en de ramen staan tegen elkaar open. Ik doe maar snel mijn lenzen uit en merk dat ik gesloopt ben. Ondanks dat mijn activitytracker aangeeft dat ik vannacht voldoende heb geslapen, duik ik mijn bed in. Even bijslapen van dit microadventure!

 

Micro-adventure Hilversum

Rond Hilversum loopt het voetstappenpad. Een wandeling die bijna volledig door het bos en over de heide voert. Het pad is in de jaren 30 van de vorige eeuw uitgezet als werklozenproject en te herkennen aan de driehoekige betonnen paaltjes. De wandeling voert langs de paalkampeerplaats bij de Kaapweg en ik ben daar al meerdere keren langs gelopen. Tijd voor een bezoekje dus!

Op woensdag tegen de middag heb ik mijn spullen bij elkaar gezocht voor mijn micro-adventure. Het miezert licht en onderweg naar de start heb ik de ruitenwissers nodig. Op de parkeerplaats bij het Spanderswoud trek ik dus mijn regenpak aan en zet een petje op tegen de regen. Het eerste gedeelte van de route ken ik heel goed, maar toch gaat het weggetje meer op en neer dan ik me herinner. Dat komt vast door de zware rugzak!

 

Regen Voetstappenpad Hilversum
Miezerregen

De route is gemarkeerd met betonnen paaltjes, die je soms al van verre ziet staan. Zeker nu het winter is, kun je ze niet missen. De vegetatie is nu minimaal, maar de temperatuur is extreem hoog. Zowel mijn regenjas als mijn regenbroek draag ik opengeritst om toch maar wat warmte kwijt te raken. Al snel sta ik op de Westerheide en is het gestopt met regenen. Regenpak uit en gáán nu! Al snel wordt de weg echter geblokkeerd door een aantal Schotse hooglanders. Houd 25 meter afstand staat er op de bordjes, maar dat is lastig als ze midden op het pad staan!

Schotse hooglander Rondje Hilversum Westerheide
Schotse hooglander op de Westerheide

Mijn doel is om tegen zonsondergang bij de paalkampeerplaats te zijn, wat vandaag rond half vier, vijf uur is. Ik heb daarom nog tijd genoeg om op een bankje de fietsers op de Zuiderheide te bewonderen die rondjes lijken te rijden. Na het Laarder Wasmeer kom ik steeds dichter bij de snelweg, waar ik onderdoor loop naar de oostkant van Anna’s Hoeve. Hiervandaan is het niet ver meer naar de paalkampeerplaats. Om kwart voor vijf kom ik hier aan en er blijkt iemand vlak voor mij hier te zijn geweest. Er is keurig een plek vrij gemaakt van bladeren en takjes, waar ik zo mijn bivak kan maken. Net als ik klaar ben, gaat het weer regenen, dus van mijn rondje uitwandelen komt niets terecht. In plaats daarvan maak ik noedels en kruip ik vroeg in mijn slaapzak.

De regen wordt steeds heftiger en ik ben bang dat mijn slaapzak aan het voeteneinde nat regent, dus ik ga toch maar ín de bivakzak liggen. Binnen de kortste tijd heb ik het warm, erg warm. Zodra het stopt met regenen ga ik toch maar weer óp de bivakzak liggen. Niet dat dat veel helpt, want het is veels te warm voor de tijd van het jaar. Dan maar mijn slaapzak half open ritsen. Uiteindelijk moet ik er ’s nachts nog een keertje uit, maar slaap ik door tot de volgende ochtend. Ik had verwacht met vrolijke vogelgeluidjes wakker te worden, maar het enige dat ik hoor is de alarmroep van een merel. Het lijkt de wekker wel!

Paalkampeerplaats Paalkamperen Rondje Hilversum
Paalkampeerplaats Kaapweg

De tweede dag wordt toch iets langer dan ik dacht, want ik blijk niet op de helft van de route gestart te zijn. Gelukkig schiet het nu lekker op en kan ik genieten van het zonnetje. De wandelstokken die ik in eerste instantie heb meegenomen voor het opzetten van de tarp gebruik ik nu voor het wandelen, want ik voel de nodige stramheid door het gebrek aan cooling down gisteren.

Bij het Hilversums Wasmeer kom ik een man tegen die vertelt hier vroeger nog geschaatst te hebben. Toen waren er nog echte winters en stonden er geen hekken om de mooiste plekjes van het Gooi! Verder zie ik kilometerslang geen mens, totdat ik op de brug over de snelweg kom. Alle auto’s die ik de hele nacht gehoord heb (of andere auto’s, dat kan ook), schieten onder mij door. Goedemorgen Nederland!

Voetstappenpad Hilversum Hilversums Wasmeer
Hilversums Wasmeer

Mijn favoriete stuk van het voetstappenpad is toch wel De zwarte berg waar ik nu kom. Heuvelachtig, dwars door het bos en altijd rustig. Groot is het contrast met de Hoorneboegseheide waar ik daarna kom. Zittend op een bankje zie ik hordes mensen hun hond uitlaten en hardlopers die zich het zweet voor de ogen trainen. Door de bouwwoede in Hilversum volgt er nu een stuk bebouwing. Hier wordt druk gewerkt aan een nieuw winkelcentrum en de paaltjes en stickers zijn niet overal meer aanwezig. Gelukkig ken ik de weg hier uit mijn hoofd en loop ik tussen het winkelende publiek door richting het laatste stukje verharde weg. De bijrijder van een passerend busje vraagt waar mijn skilatten zijn. Ik loop nog even lachend door.

Nu alleen nog door het Corversbos, wat weer heerlijk onverhard lopen betekent, voordat ik bij de auto ben. Ik ben blij dat het er bijna opzit. Niet dat ik het zat ben, maar mijn benen hebben er wel genoeg van. Vlak voor de parkeerplaats loop ik symbolisch langs het bord einde Hilversum. Terug bij de auto kijk ik op mijn horloge. Ik ging gisteren om kwart voor twee weg en het is nu tien over een, dus mijn 24-uursavontuur zit erop. Dag rondje Hilversum, tot de volgende keer!

16-17 december 2015

Voetstappenpad Rondje Hilversum
Einde Voetstappenpad
IMG_1832
Voetstappenpad
IMG_1818
Cronebos
Voetstappenpad Hilversum De zwarte Berg
De zwarte Berg
IMG_1842
Hoorneboegseheide
IMG_1277
Rondje Hilversum (28,5km)