Oriëntatie met TROL

Orienteering

Terwijl we de kajak zo dicht mogelijk bij het logkastje varen, blijf ik met mijn haar in de laaghangende takken hangen. Toch lukt het me om de tag, die met een tiewrap om mijn pols zit, op het kastje te drukken. Als we allebei gelogd hebben, peddelen we weer verder De Mark op. Het riviertje is slechts 15 meter breed en zit vol met waterplanten. Regelmatig blijft mijn peddel erin hangen. Als we de slag te pakken hebben, begint het opeens keihard te regenen. Overal om ons heen zien we kleine putjes in het water ontstaan en weer dichttrekken. En wij peddelen er dwars doorheen.

Als we de vijf logkastjes op het water hebben gevonden, komen we weer terug bij de steiger. Het regent niet meer, maar we zijn drijfnat. Een uiterst behulpzame man van de organisatie helpt met aanleggen en zorgt ongewild voor een hilarische situatie. Als ik vanuit de kajak op de steiger wil gaan zitten, zegt hij ‘Ga de gij op uwe poep zitten?’. Ik krijg even een lesje Belgisch en klim gierend van het lachen het dijkje op.

Orienteering1 klein

Met een dikke glimlach begin ik als eerste met hardlopen. Judith rijdt naast me met de fiets en probeert tegelijkertijd de kaart te lezen. We denken flink de sokken erin te hebben, maar worden in vliegende vaart ingehaald door een mannenduo. Je kunt op elk gewenst moment starten, dus dit gebeurt ons nog regelmatig. Het kaartlezen en wisselen van lopen en fietsen gaat goed, totdat we in een bosgebied komen. Na drie logs moeten we weer terug naar de weg en ik neem een vlakkere omweg met de fiets. En dan ben ik Judith kwijt. Iets met richtingsgevoel zullen we maar zeggen.

Gelukkig vinden we elkaar weer terug en gaan we op weg naar logkastje 15. Hier lopen we strak voorbij en we belanden midden in een weiland! We hebben van de organisatie allebei een kaart meegekregen waar alle posten op staan. Je moet alleen nog zelf bedenken via welke weggetjes (geen doodlopende dus) je naar het volgende punt komt. Later begrijpen we dat de witte vlakken op de kaart bos zijn en geen grasland, dus dat verklaart een beetje onze desoriëntatie. Verder is het gewoon best lastig om vaart te houden en kaart te lezen zonder te vallen!

Nog een paar logs moeten we doen. We lopen nog een keer helemaal verkeerd, maar dat komt na diverse omwegen toch nog goed. De laatste kast vinden we pas na aanwijzingen van de organisatie en dan hebben we het gehaald! 25 posten, onze eerste duo-orienteeringwedstrijd! De route is keurig uitgezet door TROL orienteering club die als slogan heeft: ‘Trol Orienteering, the fun of getting lost’. Dat is ons op het lijf geschreven. Nu mogen we weer twee jaar wachten tot de volgende kajak-bike-run orienteeringwedstrijd, maar in de tussentijd worden er nog vele reguliere hardloop orienteeringwedstrijden georganiseerd en wie weet zijn we daar wel bij!

Orienteering
Laatste en ik ben nog Belg geworden ook!

Orienteering kaart

 

Ridder MTB Toertocht Nijkerk

Van Powerbar Nederland heb ik twee kaarten gekregen om mee te doen aan de Ridder MTB Toertocht in Nijkerk. Nu ben ik niet zo’n fietser, maar de kortste afstand is 35km en als ik 30 kilometer kan hardlopen, kan ik toch zeker wel 35 kilometer fietsen?! Ik heb afgesproken met Ellis van Stoere Vrouwen Sporten. Zij fietst op wedstrijdniveau, maar dan wel op een racefiets, dus dat durf ik wel aan.

Bij de start hoeven we alleen de geprinte deelnamekaarten in te leveren en dan zijn we direct weg. Gelijk laten we de bebouwde kom van Nijkerk achter ons en rijden door de velden. De omgeving is prachtig en zeker als de paden wat smaller worden, heb ik het helemaal naar mijn zin. We zijn niet heel snel, tenslotte ben ik een beginner, en regelmatig worden we ingehaald door andere mountainbikers. Ik moet er aan wennen dat als zij ‘links’ roepen, dat ik dan naar rechts moet gaan. Op de meest onmogelijke plaatsen proberen ze je voorbij te rijden, maar gelukkig gaat het overal goed.

Als we na ongeveer 18 kilometer bij de eerste verzorgingspost komen, worden we verwend met bananen, ontbijtkoek en uiteraard Powerbardrankjes. Ik ben hier hard aan toe en het smaakt allemaal prima. Niet veel verder komen we op een splitsing waar de 35 kilometer afslaat en de andere afstanden rechtdoor gaan. Ellis is er van overtuigd dat we de 55 kilometer wel aankunnen en  aangezien die zo mooi moet zijn, gaan we rechtdoor. We rijden nu veel over smalle single tracks en krijgen twee zandbulten voor onze kiezen die we net niet halen. Je kunt ook echt geen vaart maken als er mul zand onderaan de bult ligt!

Bij kilometer 30 zit ik er flink doorheen. Letterlijk zitten, want mijn zitvlak begint te zeuren. We rusten op een boomstronk en ik maak ondertussen foto’s van de passerende mountainbikers: ‘Smile!’. Ze zijn leuk geworden. Als we weer verder gaan rijden we een paar keer over smalle paadjes waar de brandnetels tot aan je knieën reiken. Ellis vindt het maar niks en zou het liefst haar korte broek voor een lange verruilen.

We tellen nu de kilometers af en ik kom er bij 40 kilometer achter dat ik al mijn water heb opgedronken. Ik had twee liter mee! En dan zeggen dat fietsers te weinig drinken onderweg! Tot onze verrassing komen we een klein stuk verder nog een verzorgingspost tegen. Gretig drink ik meerdere bekers met powerbardrink en ook de ontbijtkoek gaat erin als koek. Vanaf hier tellen we bijna elke kilometer af. Normaal ben ik niet zo dol op asfalt, maar dat schiet wel lekker op. Toch krijgen we nog een zandpad met heel mul zand: ‘mopper, mopper’ en dan zien we in de verte de kerktoren van Nijkerk!

Het bordje ‘Nog vijf kilometer’ staat net ietsje te vroeg, maar desondanks halen we op karakter de eindstreep. Na een broodje hamburger, een frisdrank en een praatje met een paar andere mountainbikers gaan we zeer voldaan naar huis. Powerbar bedankt! Ik stap niet over van trailrunnen naar mountainbiken, maar het is het uitstapje zeker waard!

 

MTB 55KM

Voor degenen die weten dat ik hen in actie gefotografeerd heb: Als je mij mailt op ezranoor@hotmail.com, stuur ik de foto’s toe! Dit geldt ook voor de proffietser die over de boomstam heensprong en met mij op de foto staat!

MTB Lage Vuursche

Daar sta ik dan in het bos. Ik krijg nog wat laatste tips: ‘Zorg dat je op een klein blad rijdt’, ‘Houdt je kont achter je zadel als je omhoog fietst’ en ‘Kijk altijd een stuk voor je op het parcours, niet naar je voorband’. Ondertussen probeer ik mijn horloge op navigatie te zetten, zodat ik de weg niet kwijt kan raken. Oké, we kunnen gaan.

Ik heb nog nooit eerder op een mountainbikeparcours gereden en heb geen idee wat me te wachten staat. De eerste paar honderd meter heb ik het idee dat ik op een wasbord rijd! Het is dat ik geen vullingen in mijn kiezen heb, maar anders waren die eruit getrild! Na het wasbord wordt het pad smaller en smaller en word ik omsloten door hoge bomen. We hebben afgesproken niet te dicht op elkaar te fietsen en met al die bochten kun je niet ver kijken, dus ik voel me helemaal alleen in het bos.

De ondergrond is een soort bobsleebaan van zand en het fietsen gaat best leuk. Leuk, totdat ik opeens een bult op moet die ik niet haal. Ik heb veel te weinig vaart en schakelen naar een lagere versnelling gaat niet meer. Halverwege afstappen dus en met de fiets naar boven lopen. Het volgende heuveltje haal ik wel en ik ben helemaal in mijn nopjes. Na die heuveltjes volgen uiteraard afdalingen, waar ik voor mijn gevoel veel te hard ga. Op een van die afdelingen moet ik kiezen of ik links of rechts om een uitstekende boomstronk rijd. Uiteindelijk kies ik niets en rij ik pardoes de bosjes in. Ik heb gelukkig niets en lig helemaal in een deuk van het lachen.

Af en toe wachten we en maken we actiefoto’s van elkaar. Vaak op een wat lastige plek en zo beland ik in de enige modderplas op het parcours. Als ik weg wil rijden slurpt de modder aan mijn banden en moet ik afstappen, waardoor ik tot mijn enkels in de drek zak. Dit is lachen! Onderweg worden we een paar keer ingehaald door snelle mannen in strakke pakjes. Doordat het zo smal is, moeten we dan echt in de bosjes gaan staan. We schieten zo niet echt op, maar de zon schijnt en we hebben de grootste lol.

Na nog een aantal slingertjes wordt het pad weer breder en vlakker en rijden we in een lekker gangetje weer terug naar het begin van het parcours. We twijfelen aan nog een rondje, maar voor een eerste keer, vind ik het wel genoeg vandaag! De tips moet ik volgende keer maar weer herhalen en verdwalen kun je niet op zo’n parcours, maar dat er een volgende keer komt, staat voor mij vast!