Grosses Sidelhorn

Grosses Sidelhorn

Berghaus Oberaar
Sinds begin juli werk ik op 2383 meter hoogte in de prachtige bergen van Zwitserland. Als ik geen wc’s poets, bedden verschoon of de vaatwasser in- en uitruim, sta ik direct buiten de deur op een bergpaadje! Ik hoef dus niet te bedenken wat ik op mijn vrije dag ga doen, alleen nog waar!

Die falsche Fährte
De huisberg is de Sidelhorn. Stiekem heeft die nog een grote broer: De Grosses Sidelhorn en dat is mijn doel voor vandaag. Na een klein stukje rood-wit gemarkeerd wandelpad sla ik bij de Bäregghütte rechtsaf en volg de blauw-witte markering. Het pad is meer een vaag spoor en verdwijnt al snel in een blokkenterrein. Boven mij zie ik meerdere groepjes mensen lopen die ik al snel inhaal. Nu ik dichterbij ben, begrijp ik waarom ze zo langzaam lopen: Elk groepje bestaat uit minstens een begeleider en een gehandicapte wandelaar die zijn uiterste concentratie nodig heeft om door het terrein te komen. De markering is inmiddels heel spaarzaam en ik volg instinctief het voorste groepje. De begeleider waarschuwt mij echter dat zij van de route zijn afgeweken en dat ik dus verkeerd loop. Gelukkig is het terrein redelijk overzichtelijk en kan ik na een korte traverse een stukje omhoog klauteren en daar zie ik zowaar weer een blauw-witte markering!


Kraxlspaß
Ik probeer nu de markeringen in de gaten te houden en na het kruisen van een paar sneeuwvelden kom ik op het Gestlerlicke. Hier staat een hutje, ingebouwd tussen de rotsen op een prachtige plek hoog boven het dal! Helaas zit er een dik hangslot op de deur. Vanaf hier gaat de route zonder markeringen westwaarts over de Aaregraat naar de top van de Grosses Sidelhorn. Er zit een drietal mensen voor mij op de graat, zodat ik een richting heb die ik aan kan houden. Al snel sta ik op een schuinliggend puntig rotsblok dat aan alle kanten steil naar beneden loopt. Ik loop weer terug en probeer te ontdekken of de route onderlangs loopt, maar dat is minstens dertig meter lager. Ik kom terug bij het rotsblok en zie dan opeens een schlingetje in een Sanduhr. Dan moet het toch de bedoeling zijn om hierlangs te gaan. Met mijn handen hou ik mijzelf aan de bovenrand van het blok vast en schuifel met mijn voeten over een richel naar rechts. Dan kan ik op een bandje stappen en volgt nog zo’n blok. Het is spannend, maar wel heel erg leuk! Vanaf hier gaat een grote blokkengraat omhoog en is het telkens zoeken naar de handigste weg.


Gipfelblick
In de routebeschrijving wordt geadviseerd om de grote rood-gele pilaar via de zuidkant te passeren. De pilaar kun je niet over het hoofd zien, maar toch sta ik nog net iets te hoog voor de uitwijkroute. Ik moet een klein stukje afklimmen en vind hier de enige markering in de route: een rode verfstreep. Als ik voorbij de pijler ben, moet ik de graat weer op zien te komen. Het blokkenterrein is heel onoverzichtelijk, maar ik ben inmiddels zo dicht achter het groepje voor mij, dat ik hen grotendeels kan volgen. Het is een Zwitserse man met twee jonge kinderen aan touw. Daardoor zijn zij iets langzamer en haal ik ze op het laatste stukje naar de top nog in. Ik maak een paar foto’s van hen, die ik ze later toestuur. Vanaf de top kun je Berghaus Oberaar waar ik werk net niet zien. Wel heb ik uitzicht op de grote jongens aan de oostkant van de Berner Alpen zoals de Oberaarhorn en de Finsteraarhorn.


Hochstgeschwindigkeit
Vanaf de top daal ik weer af richting Gestlerlicke. Het valt niet mee om de makkelijkste route te vinden en vlak voor de rood-gele pilaar ga ik te vroeg de graat af en beland in een puinhelling waar de permafrost zich al flink heeft teruggetrokken. Met wat schuifwerk kom ik weer op vaster blokkenterrein uit en kan ik met route zoeken verder. Vanaf de Gestlerlicke volg ik de Aaregraat verder naar het Oosten. Hier zijn wel blauw-witte markeringen, maar die zijn erg summier. Een paar keer sta ik op een rotsblok waar ik niet vanaf kom en telkens als ik denk dat dit wel het laatste topje is, komt er weer een volgende. Uiteindelijk kom ik uit op de Triebtenseelicke en vanaf hier loopt een goed wandelpad naar beneden naar de Triebtensee. Ik kan eindelijk volle bak naar beneden rennen en dat voelt geweldig! Veel sneeuwvelden zijn inmiddels gesmolten, dus de enige obstakels zijn de stenen en het water op het pad. Eenmaal boven de Triebtensee heb ik weer een prachtig uitzicht op de Oberaargletscher, maar mijn camera is al een tijdje leeg. Ik heb echter nog genoeg vrije dagen om hier nog eens terug te komen en de ontbrekende foto’s te maken!

De route

Heuvels van Huizen

Een tijdje geleden heb ik een ontzettend leuk trainingsgebied ontdekt waar je heerlijk je hoogtemeters in interval kunt trainen. Tussen Blaricum en Huizen ligt een bosgebied dat bestaat uit een langgerekte heuvelrug waar heel veel paadjes vanaf lopen. Het is bij mij vandaan dik een half uur rijden en voor mij de dichtstbijzijnde plek waar je leuk hoogtemeters kunt trainen anders dan op een trap!

Warm
Op een broeierige zondagochtend starten we vanaf het parkeerterrein bij de scouting. Ongewild lopen we de verkeerde kant op, waardoor we in ieder geval lekker opgewarmd bij het steilste gedeelte van de heuvels aankomen. We leggen onze bidons met water in de schaduw op een centrale plek en we kunnen los!

Heuvels van Huizen

Verkennen
In het eerste blok lopen we zoveel mogelijk verschillende paadjes op en weer af. Sommige zijn goed te doen, maar de geulen met zand zijn flink pittig. Berg op probeer ik te blijven rennen en korte felle pasjes te maken. Ik merk dat mijn arminzet hierbij heel erg helpt
om mijn benen in beweging te houden. Naar beneden zijn vooral de paadjes met wat boomwortels leuk, omdat je dan je voeten wat sneller moet optillen om niet te struikelen. Als we alle paadjes minstens een keer omhoog hebben gelopen, maken we op rustig tempo een groter rondje om weer even op adem te komen. Terug bij de bidons drinken we wat water en beginnen weer van voor af aan.

Techniek
Als ik me op een punt vergis en toevallig een ander pad insla, kom ik toch weer nieuwe steile paadjes tegen! Het is hier iets minder overzichtelijk, dus het kost me iets meer moeite om de paadjes ‘logisch’ te lopen.
De meeste van deze paadjes zijn bovenin heel erg steil en is het meer de hardloopbeweging die ik maak, dan dat er nog snelheid in zit.

 Herhaling!
Ondertussen staat de zon al flink te schijnen en begint het ook tussen de bomen erg warm te worden. Twee bidons zijn al leeg. We maken nog een setje af en lopen
bezweet en uitgelaten naar de auto. Hier ga ik zeker nog een keertje terug komen om te trainen!

Heuvels van Huizen

In zwarte omlijning de heuvels
In rode omlijning het parkeerterrein
Navigatie: Woensbergweg 5, Huizen. Parkeerterrein ligt tegenover dit adres in het bos.

Heuvels van Huizen

Even uitpuffen!

Viking Xtreme Trail

Viking Xtreme Trail

GPS-coördinaten
Iets met GPS-coördinaten, hardlopen en ‘asfalt is verboden’. Dat is het idee achter de Viking Xtreme Trail en dat lijkt mij wel wat! Het evenement vindt plaats op en rond de Posbank. Je krijgt een dag van te voren een zevental coördinaten waar de controleposten zijn, zodat je alvast een route kunt bedenken. Je mag zelf de volgorde en het aantal posten dat je bezoekt bedenken. Enige voorwaarde is dat je binnen zes uur weer binnen bent.

Viking Xtreme Trail
Viking Xtreme Trail

Onverhard
Zodra de coördinaten in mijn mailbox zitten, begint de voorpret. Routes knutselen vind ik altijd leuk! Het is nog best lastig om uit te vinden waar nu wel en geen asfalt ligt, of beter gezegd waar er een zandpad náást het asfalt ligt, maar uiteindelijk heb ik verschillende varianten ingetekend. Inladen in mijn horloge en ik ben er klaar voor.

Oriënteren
Een dag van te voren raakt mijn loopmaatje geblesseerd en ook het maatje van Carine is uitgevallen, dus gaan wij samen! Direct na de start waaiert het volledige lopersveld uit in het bos. Iedereen heeft zijn eigen route gemaakt en we komen tot onze eerste controlepost geen deelnemer tegen. Wel lopen we al heel snel van de ingetekende route af. Best lastig zo’n splitsing met 16 paadjes! Ook lastig is het dat we allebei een andere route hebben ingeladen. Carine vertrouwd echter volledig op mij en dat heeft ze vandaag geweten!

Controleposten
Doordat we de trail opdelen in stukjes van post naar post is het goed te overzien en telkens als we weer een knipje kunnen zetten, zijn we weer enthousiast om verder te gaan. De checkpoints zijn vooral op bekende plaatsen als de Elsberg, de brandtoren en de Emmapiramide. Op die laatste twee mogen we ook nog eens naar boven klimmen!

Ontmoeting
De temperatuur begint te stijgen en dat is op de open gedeeltes echt een killer. Gelukkig is er op elke post een grote jerrycan met water om de dorst te lessen. Na de Emmapiramide wacht ons de oversteek over de heide naar de Posbank. Vlak voordat we daar zijn, lopen we net verkeerd. Ik denk de route wel te weten, maar we lopen uiteindelijk een enorm stuk om. Door het bos, dat dan weer wel. Niet ver van het pad zien we ineens een dier staan. Ik denk eerst nog dat het een hond is, maar het is een wild zwijn dat rustig van het gras staat te genieten. Hij kijkt verstoord op als hij ons uiteindelijk opmerkt, loopt 20 meter verder en gaat achter een struik verder met eten. Wij kunnen inmiddels ook wel een opkikkertje gebruiken, maar eerst nog bij de Posbank zien te komen! Op de Posbank vinden we een uitgebreide verzorgingspost met snoep en limonade.

Limieten
Nu moeten we doorlopen om de limiettijd te halen. We proberen niet meer verkeerd lopen en de pas erin te houden. Dat laatste is nog best lastig met dik 30 kilometer in de benen. Nog een keer lopen we bijna verkeerd en een pad dat ik op de kaart gezien had, bestaat in het echt niet, maar we vinden de juiste route weer. In de buurt van de finish zien we opeens twee groepjes lopen die het er ook bijna op hebben zitten. We hebben nog 20 minuten. Dat moet lukken! Als we binnen komen hebben we nog 12 minuten over. Netjes gedaan dus! Na ons komen er nog meerdere deelnemers binnen de tijd over de finish. Er komt zelfs een iemand binnen op de minuut. Dat is helemaal strakke planning! Niet iedereen haalt de limiettijd, maar iedereen wordt met groot applaus onthaald. Wij hebben vijf van de zeven checkpoints gevonden, net geen 40 kilometer gelopen en ik ben dik tevreden over mezelf vandaag!

Trailrunweekend Eifel

Tijdens een trailrunweekend in Nideggen moet je natuurlijk even de burcht bezichtigen en een bezoekje brengen aan de plaatselijke Konditorei voor het meest overheerlijke gebak dat je ooit geproefd hebt. En je kunt er ook avontuurlijk klimmen op de Buntsandsteinrotsen .

Voor dit weekend hebben we meerdere gps-routes gemaakt en verzameld, zodat het nog lastig kiezen wordt! Voor vrijdagmiddag kiezen we een korte route langs een heleboel uitzichtpunten. Dat schiet natuurlijk niet op, maar geeft ons wel een mooi overzicht van de omgeving. Aan het einde van de bergrug die we volgen, mogen we volle bak naar beneden. Heerlijk om weer zo te kunnen lopen. Via een breed pad; de Wingerdweg komen we uiteindelijk weer bij het dorp terug. Hier worden de kuiten flink getest voordat we in het centrum terug zijn.

Eenmaal terug in de hut genieten we van onze Duitse trailvuurdoop en verwelkomen de andere trailers die nog binnen komen. Met het avondeten zijn we compleet en genieten we met zijn zestienen van de kookkunsten van Bianca! Er blijft geen kruimel over van de quiche en ook de worteltjescake gaat er in als zoete koek! Nu nog een trail uitzoeken voor morgen!

Als we ’s ochtends vroeg brood gaan halen, blijkt het flink gevroren te hebben. Alle autoruiten zijn bedekt met een laagje ijs. We hebben geen zin om te krabben, dus wandelen we naar de bakker bij Rewe. Naast brood halen we ook alvast soepgroente en slaan we wat repen in, zodat de boodschappentas loeizwaar is als we terug lopen. Onderweg draaien we af en toe een rondje om te wisselen van draagarm. Zo koud als het is, lopen we toch te zweten, want heuvel op is hier ook direct flink omhoog.

Na het ontbijt maken we een groepsfoto en vertrekken in verschillende groepjes de trails op. De paadjes zijn nog bevroren en op sommige gedeeltes moet je oppassen dat je je enkels heel houdt in de bevroren sporen. We lopen ‘de 20 van Hans’, die eerst in noordelijke richting loopt en dan afbuigt naar het zuiden. Het eerste gedeelte volgen we smalle paadjes die uitmonden in brede ‘Forstwegen’. Helaas komen we eenmaal in het dal op een kilometerslange asfaltweg en is mijn motivatie al snel tot onder het nulpunt gezakt. Eenmaal in Abenden vinden we een café dat open is en als even later de andere trailers aanschuiven, wordt het heel gezellig. Ik switch van groep en heb ‘s middags de grootste lol.

Vanuit Abenden is het even zoeken, maar dan mogen we steil de helling op. De houthakkers zijn hier flink actief geweest en het pad is op heel veel plaatsen versperd. We klimmen langs en over omgevallen bomen, helpen elkaar door de lastige passages heen en komen uit op een groot rotsplateau dat boven het dal uittorent. Het pad wordt nu vlakker, maar de omgevallen bomen halen de vaart er volledig uit. Pas als we langs een akker lopen, laten we alle omgevallen bomen achter ons. Via een afdaling over een groot veld komen we op een landweggetje dat naar de doorgaande weg leidt. Hier volgen we het enige stukje asfalt van vanmiddag en krijgen dan weer een lange klim door het bos. Eenmaal in de buurt van Nideggen komen we bij het klimgebied Effels. Het is prachtig zonnig weer, maar nog te koud om te klimmen. Via een smal wandelpad rennen we onder de burcht door en komen vlakbij de ingang weer op het burchtplein.

Bij de hut kun je nog heerlijk in de zon zitten, kijkend naar de toeristen die langskomen. Aan het einde van de middag wandel ik het burchtplein over en loop de steile trappen op naar de toren. Hier heb je een geweldig uitzicht op de omliggende omgeving en zie ik de zon achter de horizon zakken. Op zondagmiddag staan we klaar voor vertrek als ik me bedenk dat ik nog helemaal niet bij de Konditorei ben geweest! Ik haal iets lekkers voor thuis en als het de volgende keer iets warmer is, neem ik ook mijn klimspullen mee!

Met dank aan alle trailers voor de foto’s!

Trailrun devil’s kitchen

Devil's kitchen, trailrunning, Wales

Wind
Worstelend tegen de wind prik ik mijn stokken in de rotsige bodem en zet wankelend een paar stappen. Om mij heen zie ik alleen maar gras en stenen in een glooiend perspectief. Nergens een plek om even te schuilen voor de wind. Tot mijn verrassing sta ik na een paar meter op een duidelijk pad. Dan maar hier mijn windjack aantrekken. Met een voet sta ik op mijn beide stokken, zodat die niet wegwaaien. Mijn rugzakje klem ik tussen mijn benen en voorzichtig trek ik mijn jack eruit. Een mouw zit binnenstebuiten, maar de wind waait hem in een flits weer goed. Nu even stevig vasthouden, armen erin, rits dicht en wouw, wat een verschil. De wind neemt niet af, het zicht is nog steeds nihil, maar ik voel me comfortabel en ik ben weer op de goede weg.

Ochtendgloren
Een klein uur eerder ben ik gestart vanuit Nant Ffrancon valley in het Noorden van Wales. Het begint net licht te worden en na een kleine kilometer zie ik het trappetje (‘stile’ op zijn Brits) naast de weg dat over een hek heen leidt. Nog voordat ik bij het trappetje ben, zijn mijn voeten doorweekt. Even flitsen de trenchfeet uit de blogs van Maarten door mijn hoofd, maar zo lang ga ik vandaag niet op pad zijn! De helling is bezaaid met plukken gras en stenen en net als ik denk dat ik het pad volg, ben ik het alweer kwijt. Ik volg zoveel mogelijk de schapenpaadjes en moet op sommige stukken door heerlijk zompig terrein omhoog. Het wordt steeds steiler en ik ben heel erg blij met mijn geleende stokken. Ik zak nog steeds regelmatig tot over de helft in de drassige bodem weg, maar alleen met een stok!

Matsch

Langzaam stijg ik de wolken in en de wereld wordt steeds kleiner. De route heb ik op mijn horloge staan, maar ook op de kaart die ik had, stond geen echt pad. Ik volg dan ook meer de logica van de helling dan van het lijntje op mijn horloge. Ik weet dat ik ergens over een rand moet komen en dan op een langgerekte bergrug uitkom. Als de mist even een klein stukje optrekt zie ik dat ik bijna in het eind van een dal sta met allemaal enorme rotswanden om mij heen. Op hoop van zege volg ik weer een schapenpaadje omhoog, want hier terug naar beneden is ook niet fijn. Inderdaad loopt er een vaag spoor naar een pasje. Net onder de pas eet ik even een boterham, want ik verwacht dat ik eenmaal uit de beschutting geen gelegenheid meer krijg om rustig iets te eten. Tien minuten later stap ik onder toeziend oog van een handvol schapen over de rand van de bergrug en worstel tegen de wind in op zoek naar een plek om mijn jack aan te trekken.

Lijntjes volgen
De route is nu goed te volgen en loopt over de bergrug naar het zuiden afwisselend iets omhoog en omlaag. Een rotspunt omzeil ik over dikke rotsblokken en daar is het pad even weg, maar ik vind het snel weer terug. Ik loop over velden kort gemaaid gras, over ingesleten geulen en door drassige stukken grasland. Mijn stokken waaien regelmatig onder me weg en dan moet ik oppassen dat ik er niet over struikel. Opeens zie ik in de mist twee mensen voor mij opduiken. Tien seconden later zie ik dat het weer zo’n stile is waar ik overheen mag klimmen. Her en der schieten schapen voor mij weg, maar verder is het uitgestorven en grijs. Eenmaal op de top van Y Garn, het hoogste punt van mijn route, kan ik achter een muurtje even rustig wat eten. Op weg naar de laatste pas trekt de mist helemaal op en kan ik me snel op de kaart oriënteren waar ik de bergrug moet verlaten.

Devil’s kitchen
Bij het meertje Llyn Y Cwm volg ik het pad scherp naar links, devil’s kitchen in. Dit is een steile afdaling van 400 hoogtemeters over rotsblokken die als grote en kleine treden zijn geplaatst. De wind is hier weer gaan liggen en dat is wel fijn voor de concentratie. Ondanks mijn stokken verzwik ik toch mijn enkel bij een hoge afstap. Gelukkig is er een beekje een meter van het pad, dus hop, koelen. Gelukkig wordt mijn enkel niet dik en eenmaal bij het bezoekerscentrum besluit ik via een kleine, maar rustige omweg weer terug te lopen naar het begin van het dal. Vies, nat en uiterst tevreden schuif ik in de keuken aan voor een mok hete thee en een bak warme muesli. De radio laat knetterharde grungemuziek horen, maar bij die wind van vanochtend, valt die herrie best mee!

In het bos, daar zijn de …

Trailrunning, Sy, Trailrunweekend

Ik ben nu al een paar keer met een groep naar Sy geweest. We hadden dat weekend met enorm veel blubber. We waren er een weekend met heel lekker weer. Er was een weekend dat we niet in de Tukhut terecht konden, omdat de waterleiding gesprongen was. En dan dat weekend waarbij Mathieu naar later bleek zijn vinger brak. Ik ben benieuwd hoe we dit weekend gaan herinneren.

Naar de bakker
Normaal gesproken starten we zaterdag met een rondje naar de bakker in Hamoir. Het bosgebied tussen Sy en Hamoir schijnt echter vanwege de jacht gesloten te zijn, dus dan maar met de auto. Onderweg heb ik al spijt dat we niet zijn gaan lopen, want ik zie nergens bordjes op de paden die we kruisen en het landschap nodigt uit tot hardlopen!

Acces interdit
Na het ontbijt maakt de patron een groepsfoto van ons en splitsen we op. De ene groep gaat richting Comblain in het Noorden en ik neem een groepje mee naar Heyd in het Zuiden. We starten vanuit Sy steil omhoog langs de kapel en lopen dan de ‘Route de crètes’ boven de rotsen langs. Dit is een smal pad met af en toe een steiler stukje erin over een langgerekte heuvelrug. In de verte horen we af en toe schoten. Dat zal wel bij Hamoir zijn. Na Palogne steken we de weg over en eenmaal op de hoogvlakte lopen we afwisselend langs weilanden en door stukken bos. De hoogteverschillen worden hier minder en de snellen moeten regelmatig even bij een kruising wachten. Als we weer een weg moeten oversteken, staat daar opeens het gevreesde bord: ‘Chasse passage interdit’. Mijn Frans is niet zo goed, maar het plaatje onder de tekst van de man met het geweer zegt genoeg.

Navigatiekunst
Niemand wil het risico lopen om neergeschoten te worden, dus volgen we de weg, totdat er een pad de juiste richting inslaat. Dit pad is nogal een zompige bedoening en binnen de kortste keren heb ik natte voeten. We doorkruisen weilanden, stappen over prikkeldraad en komen via de achtertuin van een huis in het dorpje Villers Saint Gertrude. Nog steeds moeten we navigeren op de kaart, waarmee we proberen weer op de gps-route te komen. Na een steile doorsteek boven Heyd lukt dat en kan de kaart weggeborgen worden. We volgen nu een brede heuvelrug met dichte bossen. Zonder dat we het weten, lopen we toch in jachtgebied, want als we achterom kijken, zien we weer dat bekende bord staan. Nu lopen we dus weer ‘veilig’ of toch niet? Een jeep rijdt ons achterop en de bestuurder sommeert ons om rechtsomkeert te maken. Hij wijst ons weer terug de heuvelrug op, maar wij moeten juist naar het puntje van de uitloper om weer af te dalen naar het dal!

De witte menhir
Verwarring alom. Niemand wil neergeschoten worden, maar teruglopen zien we ook niet zitten en het is koud, want het waait hier. We moeten iets doen, dus steken we snel door op een klein paadje. Hier komen we bij de befaamde Pierre Haina. We maken snel een groepsselfie en na nog wat slingers en een lange afdaling, staan we weer op een asfaltweg. Vanaf hier lopen we dwars over meerdere heuvelruggen naar Bomal. Soms over asfalt, maar meestal over onverharde paden die op verrassende plaatsen langs de huizen lopen.

Doorharken
In Bomal hebben we ongeveer 24 kilometer in de benen. We drinken wat in café Carré en splitsen dan op. Een deel gaat wandelend langs de Ourthe terug naar Sy en het andere deel gaat hardlopend over de westelijke hellingen terug. Ik heb me vergist in het uitzetten van de route, want die stuurt ons door een spoortunnel. Dan toch maar het laatste gedeelte doorharken langs de Ourthe terug. Hoeveel kilometer ik vandaag heb gelopen weet ik niet, want ik vergat in Bomal mijn registratie weer aan te zetten. Wat ik niet zal vergeten is dat het in oktober jachtseizoen is in de Ardennen en dat je dan niet overal mag lopen!

Met dank aan Corine Breeuwsma en Pieter Visscher voor de fotobijdragen!

Harderbostrail

Trailrun Harderbos

Verleidingen
Oh, lekker! Nog meer bramen! En daar sta ik weer in mijn korte broek tussen de prikkels bramen te plukken. Het begon al op de parkeerplaats. Handenvol kan je plukken en ik probeer het bij een handje of twee te houden. Ik kwam om te lopen, dus hop het bos in! Nog geen twee meter verder loop ik het bos alweer uit en een prachtig aangelegd natuurgebied in. Door het keurig gemaaide gras loop ik langs uit boomstronken gesneden dieren en een klimrek van balken en touwen. Even klauteren, lijkt me wel leuk, maar toch loop ik door. Links van me ligt een meertje en over dat meertje hangt een touw naar het pontje aan de overkant. Uiteraard moet ik dat even proberen en na veel gesleur ligt het pontje aan de oever. En nu? Nu loop ik door, want de route gaat niet naar de overkant.

 

 

 


Verrassingen

Voordat ik het natuurgebiedje uit ben, heb ik nog meer bramen gegeten en als ik de weg oversteek, kom ik in het Harderbos. Het is een redelijk nieuw bos, maar daarvoor is het Flevoland. De route loopt over een scheef bruggetje en volgens de gps moet ik links. Hier is geen pad te zien en inderdaad zie ik verderop dat deze afgesloten is. De route is verder op de gps prima te volgen en buiten een paar kleine stukjes fietspad, loopt het vooral over bospaden en grasruggen. Ik kom langs een groepje Schotse hooglanders dat mij wantrouwig aankijkt. Vlak na de bocht sta ik opeens voor een prachtig meertje met rijen bramenstruiken langs het pad. En daar sta ik dus weer bramen te plukken in mijn korte broek!

 

 


Pontje en pannenkoeken
Ik ben nu bijna halverwege de route en krijg het zwaar. Een stukje wandelen moet kunnen. Daarna volgt een weg met oud asfalt en hier loop ik verkeerd. Hierdoor snij ik een klein stukje van de route af, waar ik niet zo heel rouwig om ben. Helemaal niet als ik al snel weer een trekpontje tegenkom! Deze keer mag ik er ook daadwerkelijk mee naar de overkant en door de lage waterstand is het klimmen om op de kant te komen. Als mijn gps weer eens aangeeft dat ik linksaf moet door de hoge brandnetels ga ik mooi rechtdoor en ook zo kom ik weer op de route. Weer een hekje over en dan loop ik op een bospad met kindervermaak en het aroma van pannenkoeken in de lucht! Pannenkoekenhuis Hans en Grietje moet hier vlakbij liggen, maar ik kom er niet direct langs.

 

 


Stilte

Kwam ik in de buurt van het pannenkoekenhuis nog mensen tegen, hier is het uitgestorven. Een roofvogel vliegt hoog in de lucht met me mee en laat af en toe een hoge kreet horen. Als hij afzwaait, is het weer stil. Als ik het bos definitief uitloop, buigt het pad al snel af naar de brug die ergens ver weg over de Hoge Dwarsvaart moet lopen. Hier volgen de enige hoogtemeters van vandaag, de brug op en weer af. Nu nog een stuk grasland, de weg oversteken en het nieuwe natuurgebied door en ik sta weer op de parkeerplaats. Even een paar bramen plukken!

 

 


Praktisch

De route is van natuurmonumenten en 15 kilometer lang. De ondergrond is trailwaardig. Het aantal hoogtemeters is te verwaarlozen.
Als je start bij het officiële startpunt is er geen horeca of waterpunt. Je kunt er voor kiezen om te starten bij het pannenkoekenhuis en een paar honderd meter extra tot de route te lopen.
De gpx op de site van natuurmonumenten is niet meer helemaal actueel. Je kunt mijn route lopen, maar dan mis je een kort stukje aan de zuidkant.

Müllerthaltrail 2

Rotsen en bossen
Vol verwondering kijken we naar de enorme rotsmassieven die aan weerszijden van het pad omhoog torenen. We kunnen via een aangelegde trap omhoog en klauteren naar het uitzichtpunt. We kijken neer op de bomen onder ons en zien een glooiend landschap van boomtoppen richting de horizon.

Indiana Jones
Al snel lopen we weer verder op de route, die overigens prima is aangegeven. We lopen continu in het bos en na elk heuveltje en na elk rotsmassief is het weer een verrassing wat we zien. Het valt me op dat er telkens weer andere structuren in de rotsen te zien zijn en ik krijg de filmtune van Indiana Jones niet meer uit mijn hoofd. Als we bijna op de tien kilometer zijn, begint het wel warmer te worden, maar gelukkig brengt het schaduwdek van de bomen veel verkoeling. We besluiten even een pauze te houden en prompt staat er op 10 kilometer een bankje, waar we even wat eten en een groepsfoto maken.

Bankje klein

Heuveltjes en vlaggetjes
Ik loop vandaag met stokken, wat ik buiten de Alpen nog nooit gedaan heb. Het gaat prima en gezien de constante heuveltjes ben ik blij dat ik ze mee heb. We krijgen de kilometers niet cadeau en ook door de vele foto’s die we maken, lijken de kilometers erg langzaam te gaan. Als we het dorpje Scheidgen kruisen, besluit Henri om een shortcut terug naar de camping te nemen. Wij lopen met zijn drieën verder en omdat er nu een redelijk lang vlak stuk volgt, ben ik al snel het vlaggetje. Ik blijf rustig mijn eigen tempo lopen, want we moeten nog een eindje. Helemaal in het zuidelijke puntje van de route lopen we opeens een stukje door een weiland en kunnen we genieten van de vergezichten. Toch ben ik blij als we weer in de rotsen zijn, dat is meer mijn terrein.

Donker
Na een korte pitstop hoor ik enthousiaste kreten aan de andere kant van het dal. Als ik daar aankom, blijkt de route verder te lopen door een smalle donkere spleet die gevormd wordt door enorme rotsen die tegen elkaar aan leunen. Hoofdlampjes op en schuifelen maar! Na enkele tientallen meters staan we weer in het zonovergoten bos en slaat de warmte weer om ons heen. We volgen de rode M die de route aangeeft en beginnen ons af te vragen hoe ver het nog is naar Müllerthal. Daar moeten we rechtsaf een ander dal in richting het Noorden waar de camping ligt.

Oreokoekjes
Als we weer even pauze houden blijkt iedereen inmiddels door zijn eten heen te zijn en Silvia heeft ook geen water meer. Gelukkig heb ik mijn waterzak bijgevuld in Scheidgen en hopen we dat het niet al te ver meer is. Als we een hele lange glooiende afdaling achter de rug hebben, komen we bij de Schiessentumpelwatervallen. Duidelijk een toeristische trekpleister, want het is er heel erg druk. Wij maken even snel een selfie en als we doorlopen, zie ik een paar mensen chips eten. “Oh, iets zouts. Dat zou nu lekker zijn”. Dacht ik dat, of zei ik dat hardop? Dat laatste dus, want prompt krijgen we een handje chips. Als we daarvan lopen te genieten, komt er een vrouw die ons elk een pakje Oreokoejes geeft. Onder vele dankzeggingen schuiven we die in een keer naar binnen.

Mullerthaltrail

Laatste loodjes
Na de watervallen komen we eindelijk door het dorpje Müllerthal. Hier steken we de weg over en gaat het pad een flink stuk omhoog. Als we eenmaal onder de rotsen lopen, krijgen we weer paadjes die constant op en neer gaan onder de rotsmassieven langs. De rotswanden worden steeds hoger en het is indrukwekkend om er tussendoor te lopen. Er lijkt geen eind te komen aan de heuveltjes en de rotsen die allemaal op elkaar beginnen te lijken. Toch zien we dan weer bekend terrein en komt er een einde aan deze geweldig mooie ronde. Gelukkig is er ook nog een Müllerthaltrail 1 en 3, dus komen we zeker een keer terug!

Routes
Meer info over de Müllerthaltrail vind je onder andere via deze site: http://www.mullerthal-trail.lu/nl/de-etappes

 

 

Maasdaltrail

Maasdaltrail

Lost
Vertwijfeld staan we stil. Moeten we nu rechtdoor, over die omgevallen boom, of rechtsaf? We hebben onze voorloper al zeker tien minuten niet gezien en een beetje onzeker sla ik rechtsaf. Al snel zie ik rechts naar beneden een hele grote metalen trap die uitkomt bij een beekje die uit een tunnel komt. Deliana is niet zo zeker van het pad naar rechts, dus roepen we in het dichtbegroeide bos in de hoop dat Jean Paul en John ons horen. Tot onze verbazing krijgen we antwoord uit de richting waar we vandaan kwamen! Rechtsomkeert dus en al snel zien we John lopen.

Tunnel
Nog geen twee kilometer eerder zijn we bij kasteel Elsloo gestart met de social trail Maasdaltrail, die Jean Paul organiseert. We lopen een parkachtige omgeving door en komen al snel bij de eerste trappen. De eerste, omdat er nog vele volgen. Na het schampen van de uitlopers van Elsloo komen we in een dichtbegroeid bos, waar het pad op en neer slingert langs de helling. Totdat we dus bij die omgevallen boom staan. Wij blijken een afslag gemist te hebben, of eigenlijk had daar even op ons gewacht kunnen worden. Al snel zijn we weer met zijn vieren. Na een prachtig stukje bos komen we bovenaan een hele grote metalen trap. Dezelfde trap dus! Nu mogen we deze wel af en gaan zelfs door de tunnel! Links van ons stroomt de beek door dezelfde tunnel en je ziet geen hand voor ogen, maar dat wordt al snel beter als ik mijn zonnebril afzet.

Afstekertjes
We volgen een pad door het bos en komen op een groot veld, waar we een paadje volgen tot het volgende bos. We kunnen hier een short-cut maken, maar het is nog wat te snel voor afstekertjes, dus lopen we mee. Heuvel af en heuvel op. En die heuvel op is steil! Gelukkig volgt er weer een vlakker stuk en nu de heren regelmatig op ons wachten en ons af en toe een stukje korter laten lopen, kunnen we redelijk relaxt en kletsend lopen. Naar mijn idee zijn we al snel in Bunde, het dorpje waarvandaan de route weer terug slingert.

Heuveltjes!
Volgens Jean Paul begint hier de ellende. Ik heb geen idee wat hij bedoelt, maar al snel is duidelijk dat die ellende bestaat uit heuveltjes, veel heuveltjes. We komen nu op het Zevenheuvelenpad, wat inhoudt dat er heuvels inzitten, maar de afdalingen zijn telkens korter dan de klimmetjes. Deliana begint serieus last van haar knie te krijgen, waardoor de afdalingen niet zo snel gaan. Zo kan ik toch af en toe even rusten. Als we weer de kans krijgen voor een short-cut doen we dat. Ondanks de rust gaat het met Deliana’s knie niet beter. Op navigatie gaat zij de kortste en meest vlak route terug naar het kasteel.

Total loss
Wij lopen de route verder en telkens als ik denk dat we bijna terug moeten zijn bij het kasteel, herken ik een punt waar we net daarvoor zijn langsgelopen. We lopen dus allemaal lusjes! Ondanks dat ik aangeef dat ik aan het eind van mijn Latijn ben, nemen we niet de kortste route terug. Niet veel later verklaart John zichzelf total loss. Jean Paul bikkelt ondertussen ongehinderd verder en zelfs heuvelop is wandelen er voor hem niet bij. Als we opeens huizen aan de overkant van de beek zien, begrijp ik dat dit Elsloo moet zijn. Een klein stukje dus nog. Plotseling zie ik onder ons de vijver van de kasteeltuin liggen en na een korte bocht zie ik het kasteel. Bijna vier uur zijn we onderweg geweest en een groot glas cola gaat er bij mij prima in. Jean Paul bedankt voor deze geweldig mooie route en besef dat jullie in een prachtige omgeving wonen!

Spa ExtraTrail 20km

Op vrijdag starten we het trailrunweekend met de ExtraTrails in Spa. Samen met Silvia en Hans ga ik voor de 20 kilometer. Na even zoeken bij de start hebben we al snel de route te pakken en kunnen we kilometers gaan maken.

In het bos ligt nog een laagje sneeuw, waardoor we op steile stukken niet te snel kunnen lopen. Sowieso gaat het in het begin steil omhoog, zodat er van enig tempo absoluut geen sprake is. Als we net een beetje gewend zijn aan het op en neer in het bos, komen we uit op de asfaltweg die we een stuk volgen over een industrieterrein. Dit is niet helemaal wat ik me van een trail had voorgesteld. Gelukkig komt hier een eind aan en gaan we het bos weer in. We slingeren nu langs weilanden en geraken steeds hogerop. Tot onze verbijstering staan we opeens op een in gebruik zijnde skipiste die we omhoog moeten lopen. Er lijkt geen eind te komen aan deze helling!


Mijn hartslag krijg ik al een tijdje niet meer onder de 170 slagen per minuut en echt fit voel ik me niet. Dan krijgen we een onverwachte pauze als er een auto vast blijkt te zitten in de sneeuw. De bestuurder is blij met een handje hulp en zijn vrouw stapt doodgemoederd naast hem in als wij beginnen met duwen! De auto komt echter niet van zijn plek en ook zij komt op hakken helpen op de gladde ondergrond. Na een half uur proberen de auto met planken, latten en matten eruit te krijgen, staat de Golf alleen maar verder naar beneden en geven we het duwen op. We moeten nu gaan voortmaken, anders zijn we niet voor donker terug!


We volgen een heel leuk gedeelte met smalle paadjes langs een beekje en ergens bij een oversteek zak ik met een voet door het ijs. Koud! Daarna volgen kilometers lange rechte brede wegen. Er lopen langlaufsporen, wat net niet handig loopt, maar ga je ernaast lopen dan is de sneeuw erg ongelijk. Silvia en Hans zetten er goed de sokken in en ik zie ze steeds verder weg verdwijnen. Mijn hartslag is weer skyhigh en ik ben die sneeuw goed beu. Gelukkig komt er een einde aan deze saaie paden, want als het al een beetje begint te schemeren komen we weer in dichter begroeid bos en mogen we weer smalle slingerpaadjes volgen. Hier ben ik weer vol in mijn element en hou ik de anderen gemakkelijk bij. Na een kort klimmetje staan we opeens op een asfaltweg. We volgen die terug naar beneden naar het centrum. De straatlantaarns branden al en als we in de afgesproken brasserie aankomen, worden we luid onthaald door de rest van de groep en de overige, deels aangeschoten, cafébezoekers. Het trailrunweekend is begonnen!

Trailrunweekend Spa