Klimmen op Curaçao

‘Ga je klimmen op Curaçao? Ah ja, op de Christoffelberg zeker!’
Nou nee, daar kun je nou net níet klimmen, want die rotswanden zijn niet zo hoog plus in het nationaal park gelden andere regels. Wel kun je daar over een bijna volledig geëgaliseerd pad naar boven zwoegen, maar ik bedoel klimmen, echt klimmen, met touw en zo. Dat kan prima buiten het nationaal park. Daar is nog heel veel te ontdekken!

Emigratie
Inmiddels alweer twee jaar geleden vertrokken onze klimvrienden naar Curaçao om in een warmer klimaat te gaan wonen. En of we langskwamen. Het is mij dus heel lang gelukt om dat uit te stellen, vanwege dat warme klimaat, maar inmiddels heeft Stefan daar zoveel routes ingericht en behaakt dat ik overstag ben gegaan. En zo heb ik voor mijn vertrek bovenstaand gesprek, over klimmen op de Christoffelberg. Die zijn we trouwens ook op geweest. Binnen drie kwartier stonden we boven. Over sommige routes doe ik langer! 😉

Uitzicht vanaf de Christoffelberg

Ontwikkeling klimgebieden
Er zijn op het eiland twee initiatieven voor het inrichten van klimgebieden. Een groep Venezolanen richt zich met hun wedstrijdcoachingservaring op de aansprekende en zwaardere gebieden en Stefan heeft met ondersteuning van de NKBV (Nederlandse Klim- en Bergsport Vereniging) zich op de meer toegankelijkere routes gericht. Uiteraard ben ik heel blij met het niveau van de routes die Stefan geopend heeft, want meer dan een vijf ga ik niet trekken. Tot voor twee jaar was klimmen op het eiland totaal onbekend, waardoor er ook nog geen echte klimscene is. Toch weten steeds meer locals en toeristen de rotsen te vinden en vind je op internet steeds meer informatie.
Project Venezolanen https://www.rockclimbingcuracao.com/
Locals waaronder Bernice https://www.xventurecuracao.com/
Tijdens de week dat wij op Curaçao zijn, bezoeken we bijna alle behaakte klimgebieden. Alleen het gebied Tafelberg, dat nog in ontwikkeling is door de Venezolanen, bezoeken we niet. Bij alle gebieden valt het mij op dat je vanaf de auto maar een heel klein stukje hoeft te lopen. Dat voelt echt luxe! Overigens moet je niet denken dat je de auto op een fatsoenlijke parkeerplaats kunt zetten, want meestal sta je op een stukje zand dat het bordje ‘einde weg’ verdiend!

Roi Rincon
Het eerste gebied waar we klimmen is Roi Rincon. Vanaf de weg naar het vliegveld draai je een gravelpad in en rij je opeens in de bush bush! Het is er hartstikke rustig. Ook op het wandelpad ernaartoe zien we geen mens. Wel hoor je af en toe een vliegtuig opstijgen of landen, wat met een beetje verbeelding klinkt als een enorme zwerm bijen. Het klimmen vind ik geweldig. De rotsen zijn scherp en ondanks de warmte glijdt je er niet door zweethandjes af. Wel is afsteunen met de bal van je hand geen goed idee, want daar prikken de puntjes zo een gaatje in! De eerste twee routes klim ik zonder problemen voor. Bij de derde route kies ik wijselijk om hem na te klimmen en inderdaad heb ik hier een paar blocks nodig om boven te komen. Daarna klimmen we op een ander massief nog een aantal routes, maar na een route zoek ik de schaduw en de wind op! Terug naar de auto lopen we over een heel leuk paadje langs een lange overhangende wand die de Hanchi spelonk genoemd wordt.

Filmpje van de route terug langs de Hanchi spelonk

Fort Beekenburg
De dag erna rijden we naar Fort Beekenburg, waar we letterlijk naast de rots parkeren. Als we aankomen heeft het zowaar even geregend. We kijken even rond in en op het fort en dan is de rots alweer droog! We ontmoeten een aantal klimmers die op het eiland woont en hier vaker komt klimmen. We klimmen routes op een rotsblok dat letterlijk in zee ligt (Chain Block in de topo). De rots is niet heel erg groot, maar de routes zijn een aardige uitdaging! Ook hier voelt de rots scherp aan en kun je overal op gaan staan. Ondertussen wordt het alweer erg warm, maar tijd om nog even de zee in te duiken hebben we vandaag niet. Gelukkig komen we nog een keer terug bij fort Beekenburg om ook de formatie aan de andere kant van de weg uit te proberen (The Prow in de topo). Hier klim je vanuit een smalle doorgang tussen de rotsen op een grote plaat. Ook hier kan ik me weer heerlijk uitleven en kan ik alle routes voorklimmen. De topo van de routes op Fort Beekenburg vind je hier.

En als je denkt dat je op de foto gezet wordt, maar dat er dus een filmpje van je geschoten wordt terwijl je ondertussen maar blijft kletsen is dit het resultaat:

Piscadera
Bij Piscadera/ Seru Pretu (zwarte wand) sta je heerlijk in de schaduw, maar toch heb ik er geen meter geklommen. Het ligt niet aan de route naar de rotsen, die is redelijk steil, maar heel kort. Ook ligt het niet aan de rotsen, want die zien er geweldig uit; langere routes met lange verticale richels erin. Ik lig echter voor pampus door de warmte en beweeg even helemaal niet! Een vreemd gevoel bekruipt mij als er opeens een vloeistof langs mijn been loopt. Het slangetje van de waterzak in mijn rugzak waar ik op lig is losgeschoten. Moet ik toch nog opstaan.

Fabeltjes
Op de Kabrietenberg gaan we op onderzoek uit. We parkeren weer bij fort Beekenburg en lopen via de vlakste kant de heuvel op. Aan de westkant valt de rots in een keer naar beneden en kunnen we de Caracasbaai overzien. Met behulp van een aantal boompjes en een betonnen landmeetpunt maken we stand om met een abseil de wand te verkennen. Een snoeischaar is dan erg handig om wat bewegingsvrijheid te creëren! Howard gaat eerst naar beneden om al jumarend terug naar boven te klimmen. De wand blijkt meer dan 30 meter hoog, wat met een 60-metertouw maar net goed gaat.

Terwijl wij boven op de rots staan, horen we opeens flarden muziek naar boven waaien. ‘Hallo meneer de uil, waar brengt u ons naar toe? Naar Fabeltjesland? Uh, ja, naar Fabeltjesland…’ Komt er door de baai een boot langsvaren met heel hard ‘de fabeltjeskrant’ over de speaker. Hierbij doop ik de Kabrietenberg om naar Meneer-de-uil-berg! Ondertussen wordt het bovenop de rotsen ondanks de wind steeds warmer. Ik besluit naar beneden te lopen om af te koelen in de zee. Het water voelt heerlijk koel aan en door het hoge zoutgehalte blijf je er prima op drijven!

Kabrietenberg

Water
Uiteraard zijn we niet alleen op Curaçao om te klimmen, maar gaan we ook snorkelen, zwemmen, de bekende Christoffelberg op, hotspots bezoeken, wandelen en surfen. Klimmen kun je eigenlijk alleen in de ochtend, omdat het later te warm wordt. Je kunt proberen aan het einde van de dag de koelere massieven op te zoeken, maar het is er vroeg donker en niet overal even veilig. En ja, het is het hele jaar door zo warm! Mocht je van sportklimmen houden en naar Curaçao gaan, neem dan dus naast je klimspullen ook je zwemspullen mee! En als je klimspullen niet meer in je koffer passen kun je bij Stefan via Gecko Climbing Gear Rental Curaçao, GeckoCGR@gmail.com klimspullen huren!

Alle links die je tevens in de tekst hierboven kunt vinden:
Klimspullen huren: GeckoCGR@gmail.com
Topo Fort Beekenburg: http://stefaban.blogspot.com/2019/12/fort-beekenburg-climbing-area-guidebook.html
Info over klimmen op Curaçao: https://www.xventurecuracao.com/ en https://www.rockclimbingcuracao.com/
Wandelen op Curaçao (Facebook): https://www.facebook.com/HiddenTrailsofCuracao/
Blog van Niels Commandeur: https://www.verticaladventures.nl/blog/383637_rotsklimmen-in-curacao

Klimmen bij Roi Rincon
Regenboog bij Fort Beekenburg

Moel Siabod: [ˈmɔil ˈʃabɔd]

De wolken blijven vandaag laag boven de bergen hangen, dus kiezen we voor een minder hoge top, de Moel Siabod. In het Welsh betekent dit zoiets als ‘gevormde heuvel’ en die vorm is nogal langgerekt.

We starten in Capel Curig, waar we parkeren achter de winkel van Joe Brown. Na een klein ommetje via een boerderij steken we bij het outdoorcentrum Plas y Brenin de weg over. Ondanks het minder mooie weer zijn er drie groepen die kano-instructie op het meer krijgen. Helden! Wij steken de brug over naar de andere kant van het meer en komen dan direct in het bos aan de voet van de Moel Siabod. Het pad volgt de flanken van de noordhelling en stijgt geleidelijk omhoog. Als we boven de boomgrens uitkomen nemen we even pauze en genieten van het uitzicht op het dal.

Vanaf hier wordt het pad steeds natter en moeten we af en toe even zoeken om geen natte voeten te krijgen. Als we eenmaal uit het grasland en op de rotsen staan wordt het pad steeds steiler en krijgt de wind vat op ons. Op deze hoogte is ook geen schaap meer te bekennen, want ja, wat hebben die hier te eten? Als we op de kam staan, hebben we een geweldig uitzicht en als het helder was geweest hadden we zo de Snowdon aan kunnen raken. De toppen van de hogere bergen liggen echter allemaal in de wolken, dus we hebben er goed aan gedaan om de Moel Siabod te kiezen.

De Moel Siabod is eigenlijk een langgerekte bergrug, waar we nu bovenop staan. De ondergrond bestaat hier uit grote rotsblokken en van een echt pad is geen sprake meer. We volgen de bergrug in oostelijke richting en moeten regelmatig een stukje afklimmen of omlopen om een rots verder te komen. Als we eenmaal uit de rotsen zijn, houden we een langere pauze en proberen we de plaatsjes die we her en der zien liggen met behulp van de kaart te benoemen. Dat valt lang niet altijd mee merken we. Vanaf hier is het pad goed te volgen, al moet je om droge voeten te behouden af en toe wat moeite doen. Een boer drijft met zijn quad en een hond al zijn schapen door een hek de hoger gelegen velden op. Een stuk lager zien we dat hij er eentje vergeten is.

Terug in de lodge vertel ik trots aan een local dat ik vandaag op de Moel Siabod heb gestaan. Hij kijkt me niet begrijpend aan en na mijn uitleg van de route, roept hij uit: ‘Oh, de Moel Siabod!’. Jawel. Mijn Welsh heeft nog wat oefening nodig!

Boelekeerlspad

“De Boelekeerl zit onder ’t vlonder, doarumme meug i-j nooit dichte bi-j ’t water of bi-j de kolk kommen.”
Met dit rijmpje werden kinderen ervan weerhouden om in de buurt van water te komen, omdat ze door de boeman het water ingetrokken zouden worden. We zullen eens zien of we deze kerel vandaag tegenkomen!

Bij boerderij Boldiek starten we onze route. Na een klein stukje langs een weiland staan we tot onze verbazing opeens in het bos. Er groeien loofbomen en dennenbomen en het paadje slingert door het bos. Na het bos lopen we langs een sloot die vol staat met bloeiende zuring en zo wisselen bos en weide elkaar af. Langs de weilanden is het pad netjes gemaaid, zodat je de routemarkeringen bijna niet nodig hebt.

Bij een boerderij staan twee ezeltjes, die direct op ons afkomen om geknuffeld te worden. Waarschijnlijk hopen ze ook op wat eten, maar onze boterhammen hebben we dan al bij een bankje opgegeten. Ik verbaas me erover hoe zacht het haar van het ezeltje is en hij (of zij) loopt me zo ver mogelijk achterna als we weer verder gaan.

Boelekeerlspad

Het zonnetje komt af en toe door en als we oversteken naar de Heidenhoeksche Vloed kunnen de jassen uit. Hier komen we in een moerasachtig landschap met leuke doorkijkjes en veel bloeiende bloemen. Tot onze verrassing staan we opeens in een heideveld. Er staat een bordje bij, met de tekst om even tijd te nemen om het jonge opschot tussen de heidestruikjes uit te trekken. Uiteraard doen we dat, al is het een druppel op de gloeiende plaat!

We steken de weg weer over en lopen langs natuurtuin de Hondemassen. Er groeit nu niet veel en als we dichterbij komen springen de aanwezige kikkers een voor een het water in. Het pad voert ons met een lus om een ander heideveld en nu mogen we kiezen of we een natte of een droge variant nemen. We kiezen voor de droge variant en komen weer een stukje langs de heide en staan opeens bij de poel van de boelekeerl. Zijn hand steekt boven het water uit om ons te waarschuwen niet te dichtbij te komen. We laten het wel uit ons hoofd! Na een klein stukje wandelen staan we weer bij boerderij Boldiek en kunnen we met een gerust hart weer naar huis. We zijn niet de sloot ingetrokken!

Engelroderpad

Op de pont in de Lek voel ik me net een toerist. Overgezet worden door een pontje met zoveel groen en water om je heen voelt als vakantie. Vakantie in eigen land! Aan de overkant ligt het dorpje Beusichem, waar het klompenpad ‘Engelroderpad’ begint.

Het centrum van Beusichem is knus en gezellig en omdat het koninginnedag is, hangen de vlaggetjes over het plein. Of hangen die er nog van koningsdag drie dagen geleden? Ik moet nog even wennen aan die nieuwe datum! Op het plein is een kleine markt en bij de broodkraam halen we iets lekkers voor onderweg. Tegenover Markt 5 staat het informatiebord van de Engelroderroute. We besluiten de route met de klok mee te lopen, zodat we het gevreesde saaie gedeelte als eerste krijgen. Ook zien we hier dat we eventueel nog kunnen verlengen met het Kuilenburgerpad van 6 km.

Door de smalle dorpsstraat lopen we langs oude en nieuwe huizen met veelal grote tuinen en klussende bewoners. Kippen lopen in de voortuin en poezen liggen dromerig in de zon. De lintbebouwing slingert het dorp uit en gaat over in het dorpje Zoelmond. De bomen staan in bloei en op veel plaatsen schiet het koolzaad uit de berm. Met een grote boog lopen we via landweggetjes weer terug richting Beusichem waar we uitkomen op een grote rotonde. Hier moeten we even opletten dat we de goede richting oplopen, want de route komt hier later ook weer terug. We volgen een ventweg naast een drukke doorgaande weg en slaan dan de Zoelmondsebroeksteeg in. Een hele mond vol voor een klein grindpaadje!

Koeien en een paard kijken ons nieuwsgierig aan als we langslopen. Er komen hier niet veel mensen waarschijnlijk. Ook vinden we hier geen bankje, maar een stuw kan ook dienstdoen als zitplek. Na weer een stuk asfalt komen we bij de Regulieren. Dit natuurgebied lopen we door over een grasdijk met uitzicht op moeras en verderop de eendenkooi. Het is hier heerlijk rustig en we komen geen wandelaar tegen. Na de ronde om de eendenkooi volgen we een klein stukje een drukke weg en slaan dan weer af richting Beusichem via de, jawel, Beusichemse Broeksteeg. Helaas is dit wel een asfaltweg, waar we geregeld de berm in moeten voor passerend verkeer. Als we bijna bij de rotonde terug zijn maken we een slinger naar links om de Beusichemse bosjes heen. Het is hier een enorme modderboel en voor het eerst zouden laarzen nut hebben gehad.

Na de rotonde worden we in het recreatiegebied met allemaal slingertjes weer terug naar de doorgaande weg geleid om vlak daarna het weiland in te mogen. Hier lopen we tussen afrasteringen in de weilanden en passeren regelmatig een klaphekje. Het gras is hoog en nat en nu krijg ik toch wel natte voeten. De grutto’s duikelen door de lucht en menig duif vliegt verschrikt uit de wilgen waar we langslopen. In de verte zien we de dijk van de Lek opdoemen. Nu zal het niet meer heel ver zijn. Inderdaad komen we vlak bij de dijk weer op de weg uit en volgen deze terug tot op het dorpsplein. Na een boel asfalt en een paar vieze schoenen rijker, gaan we weer terug naar huis na deze minivakantie.

Vijf tips:
1. Loop de route met de klok mee, dan heb je het meeste asfalt in het begin en de natte schoenen op het einde.
2. Je kunt een gedeelte asfalt omzeilen door voor Zoelmond rechts het park De Eng in te gaan en dat door te lopen tot je op de Engsteeg de route weer oppakt.
3. Het eerste bankje staat pas op het einde van natuurgebied De Regulieren (daarna volgen er meerdere). Wees dus creatief of neem iets mee om op te zitten.
4. Heb je geen zin in modder en klei, sla dan het ommetje om de Beusichemse bosjes over en pak in het recreatiegebied de verharde paden.
5. Start je route op zaterdagochtend, dan kun je lekker verse koeken halen op de markt!

Oostvaardersplassen

De Oostvaardersplassen, wie kent ze niet?! Sinds in 2013 de natuurfilm ‘De nieuwe wildernis’ uitkwam, is dit natuurgebied in Flevoland wereldberoemd. Tijd dus om er een kijkje te gaan nemen.

Het is koud en de weersverwachtingen zijn ronduit winters met kans op hagel. Eigenlijk is het al lang lente, maar de natuur trekt zich er weinig van aan. Dik aangekleed stappen we bij het bezoekerscentrum uit de auto. Direct worden we bijna van onze sokken geblazen door de gure wind. We hebben de keuze uit verschillende bewegwijzerde wandelingen en kiezen voor de Zeearend, omdat dit de langste route lijkt te zijn die hier start.

Het eerste gedeelte lopen we over betonplaten door een klein bos en onder de spoorlijn door naar het Oostvaardersveld. Het uitzicht is weids en op sommige gedeelten heeft de wind ons weer vol te pakken. Ondanks het gure weer zijn er veel wandelaars op de been, die dapper doorstappen. Op een kruising gaat onze route rechtdoor, maar zien we links van ons een vogeluitkijkhut. Daar willen we wel even heen! De weg naar de hut wordt echter doorsneden door het meer en we verwachten aan de andere kant langs de hut te lopen.

De regen blijft gelukkig uit en we houden het een hele tijd droog. Met een grote bocht lopen we naar de weg, waar we eerder met de auto over zijn gekomen en steken deze over. Geen vogeluitkijkhut dus! Aan de andere kant  van de weg is het uitzicht grotendeels hetzelfde met grote open vlaktes en meertjes met hoogstaand water. Het grote verschil is dat er hier paarden grazen. Inderdaad komen we aan de andere kant na het moerasbos de kudde tegen. Ze zijn totaal niet schuw en duidelijk mensen gewend.

Vlak hierna worden we toch opgeschrikt door een hagelbui. Net als we onze regenjassen hebben aangedaan, is het echter al weer droog. Door deze wisselende weersomstandigheden zijn de wolken in de lucht een prachtig schouwspel. De route loopt over een heuvel en van hieruit kunnen we het gebied duidelijk overzien. Mocht je hierheen gaan, neem dan absoluut een verrekijker mee, want  paarden en runderen zijn van een afstandje nauwelijks van elkaar te onderscheiden.

Oostvaardersplassen

Het laatste gedeelte van de route leidt ons door een typisch Flevolands bos. Smalle hoge bomen, keurig in gelid, met een heleboel bemoste bomen op de grond. Eenmaal terug bij het bezoekerscentrum zitten we net op tijd aan de thee. Met bakken komt de hagel uit de lucht en slaat op de grote ramen in de zitruimte. Vanaf hier heb je uitzicht over de Oostvaardersplassen en kun je door een dikke telescoop de watervogels van dichtbij bekijken.

Oostvaardersplassen
Uitzicht vanuit het bezoekerscentrum

De Zeearendroute die wij liepen is ongeveer 5 kilometer lang en volledig geschikt voor rolstoelen en kinderwagens. Op de site van Staatsbosbeheer staan meer routes dan wij op de bordjes zagen staan. Ook de kleuren van de markeringen lijken niet geheel overeen te komen, dus let even op als je een bepaalde route graag wilt lopen. Het bezoekerscentrum heeft gezellige zitjes en een haardvuur en een wand met natuurproducten, waaronder honing met smaakjes en porselein met vogelmotief. Om 17 uur sluiten de deuren.

 

VrijMiWa

Oppad-Kromme Rade

Sommige mensen houden een VrijdagMiddagBorrel (VrijMiBo), maar wij doen het vandaag even anders. We starten op de Kortenhoefsedijk om de bloesem op het Oppad te bekijken. Het eerste gedeelte voert al gelijk door een drassig weiland en we zijn blij met onze hoge wandelschoenen. De bloesempracht houdt zich nog een beetje in. Nog een weekje wachten misschien. Wij struinen verder door het strookje bos en komen uit op het weiland naar ’s Graveland.

Het uitzicht wordt weidser en we kijken tot aan de huizen met de oranje daken in Ankeveen. Het smalle pad loopt aan de rand van het weiland langs een sloot en bij nat weer moet dit een drassig stuk zijn. Links van ons maakt een reiger zich uit de voeten, of vleugels eigenlijk, en koeien staan verderop rustig te grazen. Bij ’s Graveland slaan we rechtsaf en steken de drukke N201 over. Hier zien we de Raaisluis die net opengaat, zodat een bootje van het Hilversums kanaal naar de Loosdrechtse plassen kan varen.

We lopen langs het tuincentrum richting Kromme Rade. De Kromme Rade is een landweggetje met een paar huizen eraan, maar verkeer mag er niet komen. We lopen hier tussen natuurgebied Het Hol en de Loosdrechtse plassen in. Nog niet de grote plassen waar je kunt varen, maar het noordelijke moerasland. Na het laatste huis versmalt de weg zich tot een grasdijkje en zijn we alleen tussen wuivend riet, grasland en een paar nieuwsgierige koeien. Helaas blijven we het verkeer op de N201 duidelijk horen. De wind staat blijkbaar ongunstig. Het grasdijkje loopt een paar kilometer door en daar waar de plassen groter worden, zien we de achterkant van de huizen aan de Loosdrechtsedijk. We komen steeds meer mensen met honden tegen, of eigenlijk eerst de honden en veel later de baasjes, want het is hier tot onze verbazing een honden-losloopgebied.

Op het einde van de dijk slaat onze route rechtsaf het geasfalteerde Moleneind in, maar de Lambregtskade die hier rechtdoor loopt is eigenlijk veel leuker. Deze kade is onverhard en komt na een paar kilometer uit bij de Vecht. Langs het Moleneind staan luxueuze huizen met gigantische tuinen die soms zo groot zijn dat we het bijbehorende huis niet eens kunnen zien. Dat asfalt stampen tot we op de Kortenhoefsedijk terug zijn is niet zo mijn ding. Toch ben ik blij met onze VrijdagMiddagWandeling over nieuwe en verrassende weggetjes!

Het filmpje van de Raaisluis:

De wandeling is niet gemarkeerd, maar eenvoudig te vinden met onderstaand kaartje. Wij startten op de Kortenhoefsedijk, bovenin op het kaartje, en liepen met de klok mee.

Oppad-Kromme Rade

Stoutenburgerpad

Stoutenburg klompenpad

Op Strava kom ik prachtige foto’s tegen van het klompenpad Stoutenburg. Dat lijkt me wel wat en vandaag mag ik mee! Vanuit het Oosten van Amersfoort wandel je door een fietserstunnel de natuur in. Het parkachtige terrein verandert al snel in gras en dijkjes en na een paar kilometer hoor je niets meer van de snelweg. Door een wildscherm langs het pad kun je de watervogels bekijken, die op het bord ernaast beschreven staan.

De lente laat zich al een beetje zien en de zon doet heel hard zijn best om ons een lentegevoel te geven. De grasdijk wordt niet echt modderig en na een klein waterverval in de beek, lopen we een klein stukje over een landweggetje om bij het scheve kippenhok het weiland in te slaan. Hier volgen we de Hoevelakense beek die dwars door de weilanden slingert. Vogels kwinkeleren hoog in de lucht en de jassen blijven uit.

Na de Hoevelakense beek volgen we een gedeelte van de Barneveldse beek en lopen daarna over een stil landweggetje waar we veel leuke kleine paadjes het bos in zien slaan, totdat we de juiste vinden. Hier loopt een smal kerkpad het landgoed van kasteel Stoutenburg op. Bij een veldje spelen kinderen in het water en vangen ze kikkertjes en vlakbij het kasteel worden we verrast op een kabouterhuis in een holle boom.

Na het keurig onderhouden kasteel lopen we door een kaal veld waar de zon ongenadig brandt. Aan het einde van het veld zijn we volgens een wegwijzer bijna in Stoutenburg, maar onze weg slaat niet rechtsaf, maar loopt rechtdoor. Al snel zien we de contouren van Amersfoort in de verte opduiken. We lopen langs sportvelden en recent aangelegde recreatieterreinen, totdat we de tunnel naar Amersfoort weer inlopen. We lopen de oase uit en de stad in. En dat alles op een steenworp afstand van elkaar!

Kaartje Stoutenburgpad

De route is twee kanten op bewegwijzerd. Wij liepen de route met de klok mee en begonnen aan de westkant van de snelweg om de route bij De Schammer op te pakken. Bij  Landgoed kasteel Stoutenburg is het officiële startpunt van de route. Hier is ook de enige horeca onderweg.

Bivak in de polder

Bivak microadventure Campanula

Op vrijdag krijg ik een berichtje. Of ik zin heb om zaterdag naar de bivak in Flevoland te gaan. Daar hoef ik niet lang over na te denken. De agenda is leeg en het weer wordt eindelijk zoals een lente hoort te zijn, dus ja, graag!

We zijn niet de enigen die door het prachtige weer naar het bivakveld zijn gelokt. Naast ons vieren plus hond zijn er nog zo’n 20 mensen en nog een hond. De honden kunnen het goed met elkaar vinden en al snel vliegt het zand je om de oren als er eentje voorbij sprint. Het kampvuur knettert en rookt vooral. Het hout is vochtig en dat geeft een flinke mist.

Na de marshmallows, het bier en voor mij de thee, vind ik het wel tijd om mijn slaapzak op te zoeken. Eerst nog even naar het toilet. Dat toilet is een kist waar een gat in zit. Als het licht is, ziet iedereen je zitten. Best raar eigenlijk in deze geciviliseerde wereld. Ik kom er achter dat ik geen lenzenspullen meegenomen heb. Fijn, na zo’n walmend kampvuur met je lenzen in gaan slapen!

Bivak microadventure Campanula
Bostoilet

’s nachts moet ik er verdorie nog twee keer uit om te plassen. De tweede keer regent het een beetje, maar echt nat word ik er niet van. Ik kan niet echt meer slapen en zie dat ik niet de enige ben. Fido scharrelt wat rond het kampvuur en is helemaal blij als hij iemand op ziet staan en weg ziet lopen. Helaas voor hem is dat de buurman en komt hij al snel met hangende pootjes terug. In de miezerige regen ontbijten we met van te voren gesmeerde broodjes en thee.
Ondertussen zie ik weinig meer door mijn vieze lenzen, dus besluiten we in te pakken en terug te lopen naar de auto. We nemen een detour door het speelbos dat vlakbij de weg ligt en het is nog best lastig om met je ogen dicht een parcourtje in het bos te volgen!

Bivak microadventure Campanula
Goedemorgen!

Eenmaal thuis ruikt echt alles dat mee was naar de rook. De zolder hangt vol met dons en rugzakken en de ramen staan tegen elkaar open. Ik doe maar snel mijn lenzen uit en merk dat ik gesloopt ben. Ondanks dat mijn activitytracker aangeeft dat ik vannacht voldoende heb geslapen, duik ik mijn bed in. Even bijslapen van dit microadventure!

 

Wandelen door drie dalen in één dag!

Oberfranken Veilbronn Wandelen

Wandelroute Veilbronn klein

Duitsers zijn een kei in het maken van kinderwagenvriendelijke wandelpaden, maar soms kom je mooie paadjes tegen, zoals vandaag! We starten in Veilbronn en lopen aan de noordkant het dorp uit en de stilte in. Het eerste dal dat we aandoen is het Wernstal dat breed en groen is. Het pad slingert dieper het dal in langs een pomphuisje en komt langs een natuurlijke bron. Hier zie je op verschillende plaatsen het water uit de grond opborrelen.

Het Wernstal splitst zich en via een bosrijk gedeelte lopen we steeds hoger totdat we op de hoogvlakte uitkomen. Hier kijk je kilometers ver over de akkers en liggen enkele kleine dorpjes. Het uitzicht wisselt met de minuut door de afwisseling van akkers en bospercelen.

Wandelen Veilbronn
Oversteek van de Aufsess!

Via het pittoreske dorpje Draisendorf komen we in het Aufsessertal. Door dit dal loopt het riviertje de Aufess, dat we door het relatief vlakke dal volgen. Al aan het begin van het dal lopen we echter aan de verkeerde kant van het water. De kortste weg naar de overkant is een beetje spannend, maar we houden droge voeten! We volgen het riviertje dat met een grote boog richting Wüstenstein loopt. Vanaf Wüstenstein kun je eventueel met een flinke klim over de graat teruglopen naar Draisendorf. Je komt dan langs een tweetal uitzichtpunten, waar je met helder weer heel ver kunt kijken. Om in Wüstenstein te komen moeten we een flinke klim maken en tegen de tijd dat we boven komen, gaat het regenen. We lopen weer op een hoogvlakte en de wind heeft ons goed te pakken hier.

Het derde dal van vandaag is het Leidinghofertal. Vanuit het dorpje Leidinghof lopen we steil naar beneden en komen in een kloofachtig dal terecht dat volledig groen is door het mos. Het mos lijkt alle geluiden te dempen en we lopen diep onder de indruk door dit unieke stukje natuur. Om ons heen zien we hoge rotswanden en bomen die volledig groen zien van het mos. Waar het dal zich verbreedt groeit gras zo groen als gras bedoeld is en aan het einde van het veld is een klimwand. Aan de ene zijde van het veld staat een houten schuilhut met een vuurplaats ervoor. Tussen de hut en de rotsen komt kristalhelder water uit een leiding in de wand. Dit water wordt opgepompt door een hydraulische pomp die aan de andere kant van het veld bij de Mathelbachquelle staat. Deze pomp werd tot zo’n 50 jaar geleden gebruikt om water omhoog te pompen naar het hoger gelegen dorpje Leidinghof.

Het diep uitgesleten dal slingert verder en we volgen het smalle pad langs de rotsen. We steken de Mathelbach over via een klein bruggetje en lopen via een steile boshelling het breder wordende dal uit, totdat we in Veilbronn terugkomen. Dit is absoluut een prachtige afwisselende wandeling die drie verschillende dalen aan elkaar knoopt.

Wandeling Veilbronn
Wegwijzer bij Leidinghof

Wandeling Veilbronn
Leidinghofertal

Micro-adventure Hilversum

Rond Hilversum loopt het voetstappenpad. Een wandeling die bijna volledig door het bos en over de heide voert. Het pad is in de jaren 30 van de vorige eeuw uitgezet als werklozenproject en te herkennen aan de driehoekige betonnen paaltjes. De wandeling voert langs de paalkampeerplaats bij de Kaapweg en ik ben daar al meerdere keren langs gelopen. Tijd voor een bezoekje dus!

Op woensdag tegen de middag heb ik mijn spullen bij elkaar gezocht voor mijn micro-adventure. Het miezert licht en onderweg naar de start heb ik de ruitenwissers nodig. Op de parkeerplaats bij het Spanderswoud trek ik dus mijn regenpak aan en zet een petje op tegen de regen. Het eerste gedeelte van de route ken ik heel goed, maar toch gaat het weggetje meer op en neer dan ik me herinner. Dat komt vast door de zware rugzak!

 

Regen Voetstappenpad Hilversum
Miezerregen

De route is gemarkeerd met betonnen paaltjes, die je soms al van verre ziet staan. Zeker nu het winter is, kun je ze niet missen. De vegetatie is nu minimaal, maar de temperatuur is extreem hoog. Zowel mijn regenjas als mijn regenbroek draag ik opengeritst om toch maar wat warmte kwijt te raken. Al snel sta ik op de Westerheide en is het gestopt met regenen. Regenpak uit en gáán nu! Al snel wordt de weg echter geblokkeerd door een aantal Schotse hooglanders. Houd 25 meter afstand staat er op de bordjes, maar dat is lastig als ze midden op het pad staan!

Schotse hooglander Rondje Hilversum Westerheide
Schotse hooglander op de Westerheide

Mijn doel is om tegen zonsondergang bij de paalkampeerplaats te zijn, wat vandaag rond half vier, vijf uur is. Ik heb daarom nog tijd genoeg om op een bankje de fietsers op de Zuiderheide te bewonderen die rondjes lijken te rijden. Na het Laarder Wasmeer kom ik steeds dichter bij de snelweg, waar ik onderdoor loop naar de oostkant van Anna’s Hoeve. Hiervandaan is het niet ver meer naar de paalkampeerplaats. Om kwart voor vijf kom ik hier aan en er blijkt iemand vlak voor mij hier te zijn geweest. Er is keurig een plek vrij gemaakt van bladeren en takjes, waar ik zo mijn bivak kan maken. Net als ik klaar ben, gaat het weer regenen, dus van mijn rondje uitwandelen komt niets terecht. In plaats daarvan maak ik noedels en kruip ik vroeg in mijn slaapzak.

De regen wordt steeds heftiger en ik ben bang dat mijn slaapzak aan het voeteneinde nat regent, dus ik ga toch maar ín de bivakzak liggen. Binnen de kortste tijd heb ik het warm, erg warm. Zodra het stopt met regenen ga ik toch maar weer óp de bivakzak liggen. Niet dat dat veel helpt, want het is veels te warm voor de tijd van het jaar. Dan maar mijn slaapzak half open ritsen. Uiteindelijk moet ik er ’s nachts nog een keertje uit, maar slaap ik door tot de volgende ochtend. Ik had verwacht met vrolijke vogelgeluidjes wakker te worden, maar het enige dat ik hoor is de alarmroep van een merel. Het lijkt de wekker wel!

Paalkampeerplaats Paalkamperen Rondje Hilversum
Paalkampeerplaats Kaapweg

De tweede dag wordt toch iets langer dan ik dacht, want ik blijk niet op de helft van de route gestart te zijn. Gelukkig schiet het nu lekker op en kan ik genieten van het zonnetje. De wandelstokken die ik in eerste instantie heb meegenomen voor het opzetten van de tarp gebruik ik nu voor het wandelen, want ik voel de nodige stramheid door het gebrek aan cooling down gisteren.

Bij het Hilversums Wasmeer kom ik een man tegen die vertelt hier vroeger nog geschaatst te hebben. Toen waren er nog echte winters en stonden er geen hekken om de mooiste plekjes van het Gooi! Verder zie ik kilometerslang geen mens, totdat ik op de brug over de snelweg kom. Alle auto’s die ik de hele nacht gehoord heb (of andere auto’s, dat kan ook), schieten onder mij door. Goedemorgen Nederland!

Voetstappenpad Hilversum Hilversums Wasmeer
Hilversums Wasmeer

Mijn favoriete stuk van het voetstappenpad is toch wel De zwarte berg waar ik nu kom. Heuvelachtig, dwars door het bos en altijd rustig. Groot is het contrast met de Hoorneboegseheide waar ik daarna kom. Zittend op een bankje zie ik hordes mensen hun hond uitlaten en hardlopers die zich het zweet voor de ogen trainen. Door de bouwwoede in Hilversum volgt er nu een stuk bebouwing. Hier wordt druk gewerkt aan een nieuw winkelcentrum en de paaltjes en stickers zijn niet overal meer aanwezig. Gelukkig ken ik de weg hier uit mijn hoofd en loop ik tussen het winkelende publiek door richting het laatste stukje verharde weg. De bijrijder van een passerend busje vraagt waar mijn skilatten zijn. Ik loop nog even lachend door.

Nu alleen nog door het Corversbos, wat weer heerlijk onverhard lopen betekent, voordat ik bij de auto ben. Ik ben blij dat het er bijna opzit. Niet dat ik het zat ben, maar mijn benen hebben er wel genoeg van. Vlak voor de parkeerplaats loop ik symbolisch langs het bord einde Hilversum. Terug bij de auto kijk ik op mijn horloge. Ik ging gisteren om kwart voor twee weg en het is nu tien over een, dus mijn 24-uursavontuur zit erop. Dag rondje Hilversum, tot de volgende keer!

16-17 december 2015

Voetstappenpad Rondje Hilversum
Einde Voetstappenpad

IMG_1832
Voetstappenpad

IMG_1818
Cronebos

Voetstappenpad Hilversum De zwarte Berg
De zwarte Berg

IMG_1842
Hoorneboegseheide

IMG_1277
Rondje Hilversum (28,5km)