Oriëntatie met TROL

Orienteering

Terwijl we de kajak zo dicht mogelijk bij het logkastje varen, blijf ik met mijn haar in de laaghangende takken hangen. Toch lukt het me om de tag, die met een tiewrap om mijn pols zit, op het kastje te drukken. Als we allebei gelogd hebben, peddelen we weer verder De Mark op. Het riviertje is slechts 15 meter breed en zit vol met waterplanten. Regelmatig blijft mijn peddel erin hangen. Als we de slag te pakken hebben, begint het opeens keihard te regenen. Overal om ons heen zien we kleine putjes in het water ontstaan en weer dichttrekken. En wij peddelen er dwars doorheen.

Als we de vijf logkastjes op het water hebben gevonden, komen we weer terug bij de steiger. Het regent niet meer, maar we zijn drijfnat. Een uiterst behulpzame man van de organisatie helpt met aanleggen en zorgt ongewild voor een hilarische situatie. Als ik vanuit de kajak op de steiger wil gaan zitten, zegt hij ‘Ga de gij op uwe poep zitten?’. Ik krijg even een lesje Belgisch en klim gierend van het lachen het dijkje op.

Orienteering1 klein

Met een dikke glimlach begin ik als eerste met hardlopen. Judith rijdt naast me met de fiets en probeert tegelijkertijd de kaart te lezen. We denken flink de sokken erin te hebben, maar worden in vliegende vaart ingehaald door een mannenduo. Je kunt op elk gewenst moment starten, dus dit gebeurt ons nog regelmatig. Het kaartlezen en wisselen van lopen en fietsen gaat goed, totdat we in een bosgebied komen. Na drie logs moeten we weer terug naar de weg en ik neem een vlakkere omweg met de fiets. En dan ben ik Judith kwijt. Iets met richtingsgevoel zullen we maar zeggen.

Gelukkig vinden we elkaar weer terug en gaan we op weg naar logkastje 15. Hier lopen we strak voorbij en we belanden midden in een weiland! We hebben van de organisatie allebei een kaart meegekregen waar alle posten op staan. Je moet alleen nog zelf bedenken via welke weggetjes (geen doodlopende dus) je naar het volgende punt komt. Later begrijpen we dat de witte vlakken op de kaart bos zijn en geen grasland, dus dat verklaart een beetje onze desoriëntatie. Verder is het gewoon best lastig om vaart te houden en kaart te lezen zonder te vallen!

Nog een paar logs moeten we doen. We lopen nog een keer helemaal verkeerd, maar dat komt na diverse omwegen toch nog goed. De laatste kast vinden we pas na aanwijzingen van de organisatie en dan hebben we het gehaald! 25 posten, onze eerste duo-orienteeringwedstrijd! De route is keurig uitgezet door TROL orienteering club die als slogan heeft: ‘Trol Orienteering, the fun of getting lost’. Dat is ons op het lijf geschreven. Nu mogen we weer twee jaar wachten tot de volgende kajak-bike-run orienteeringwedstrijd, maar in de tussentijd worden er nog vele reguliere hardloop orienteeringwedstrijden georganiseerd en wie weet zijn we daar wel bij!

Orienteering
Laatste en ik ben nog Belg geworden ook!

Orienteering kaart

 

Harderbostrail

Trailrun Harderbos

Verleidingen
Oh, lekker! Nog meer bramen! En daar sta ik weer in mijn korte broek tussen de prikkels bramen te plukken. Het begon al op de parkeerplaats. Handenvol kan je plukken en ik probeer het bij een handje of twee te houden. Ik kwam om te lopen, dus hop het bos in! Nog geen twee meter verder loop ik het bos alweer uit en een prachtig aangelegd natuurgebied in. Door het keurig gemaaide gras loop ik langs uit boomstronken gesneden dieren en een klimrek van balken en touwen. Even klauteren, lijkt me wel leuk, maar toch loop ik door. Links van me ligt een meertje en over dat meertje hangt een touw naar het pontje aan de overkant. Uiteraard moet ik dat even proberen en na veel gesleur ligt het pontje aan de oever. En nu? Nu loop ik door, want de route gaat niet naar de overkant.

 

 

 


Verrassingen

Voordat ik het natuurgebiedje uit ben, heb ik nog meer bramen gegeten en als ik de weg oversteek, kom ik in het Harderbos. Het is een redelijk nieuw bos, maar daarvoor is het Flevoland. De route loopt over een scheef bruggetje en volgens de gps moet ik links. Hier is geen pad te zien en inderdaad zie ik verderop dat deze afgesloten is. De route is verder op de gps prima te volgen en buiten een paar kleine stukjes fietspad, loopt het vooral over bospaden en grasruggen. Ik kom langs een groepje Schotse hooglanders dat mij wantrouwig aankijkt. Vlak na de bocht sta ik opeens voor een prachtig meertje met rijen bramenstruiken langs het pad. En daar sta ik dus weer bramen te plukken in mijn korte broek!

 

 


Pontje en pannenkoeken
Ik ben nu bijna halverwege de route en krijg het zwaar. Een stukje wandelen moet kunnen. Daarna volgt een weg met oud asfalt en hier loop ik verkeerd. Hierdoor snij ik een klein stukje van de route af, waar ik niet zo heel rouwig om ben. Helemaal niet als ik al snel weer een trekpontje tegenkom! Deze keer mag ik er ook daadwerkelijk mee naar de overkant en door de lage waterstand is het klimmen om op de kant te komen. Als mijn gps weer eens aangeeft dat ik linksaf moet door de hoge brandnetels ga ik mooi rechtdoor en ook zo kom ik weer op de route. Weer een hekje over en dan loop ik op een bospad met kindervermaak en het aroma van pannenkoeken in de lucht! Pannenkoekenhuis Hans en Grietje moet hier vlakbij liggen, maar ik kom er niet direct langs.

 

 


Stilte

Kwam ik in de buurt van het pannenkoekenhuis nog mensen tegen, hier is het uitgestorven. Een roofvogel vliegt hoog in de lucht met me mee en laat af en toe een hoge kreet horen. Als hij afzwaait, is het weer stil. Als ik het bos definitief uitloop, buigt het pad al snel af naar de brug die ergens ver weg over de Hoge Dwarsvaart moet lopen. Hier volgen de enige hoogtemeters van vandaag, de brug op en weer af. Nu nog een stuk grasland, de weg oversteken en het nieuwe natuurgebied door en ik sta weer op de parkeerplaats. Even een paar bramen plukken!

 

 


Praktisch

De route is van natuurmonumenten en 15 kilometer lang. De ondergrond is trailwaardig. Het aantal hoogtemeters is te verwaarlozen.
Als je start bij het officiële startpunt is er geen horeca of waterpunt. Je kunt er voor kiezen om te starten bij het pannenkoekenhuis en een paar honderd meter extra tot de route te lopen.
De gpx op de site van natuurmonumenten is niet meer helemaal actueel. Je kunt mijn route lopen, maar dan mis je een kort stukje aan de zuidkant.

Plattigspitze Ostgipfel Ostgrat 3+

Ostgrat door Hans Wenzel

Vanuit de Hanuaerhütte kijken we al een paar dagen lonkend naar de Plattigspitze. Het weer is echter erg wisselvallig en toen gisteren weer onbestendige regen werd aangekondigd, zijn we afgedaald naar het dal. En wat denk je? De hele dag mooi weer!

 

Vandaag moet het echter na een eerste buitje strak blauw worden, dus pakken we deze laatste kans. Als we net iets na achten ons Gasthof verlaten, miezert het een klein beetje, maar dat zal die eerste buienlijn nog wel zijn. We lopen flink door naar het einde van het dal en omhoog naar de hut. Onderweg komen we een paar groepjes mensen tegen die we herkennen van ons verblijf in de hut. Eenmaal bij de hut vul ik snel mijn waterzak helemaal vol en lijkt de zon voorzichtig door te komen. Toch blijft de bewolking hangen en als we bij de Parzinhütte van het pad af moeten, kun je nog geen 50 meter ver kijken.

 

De oriëntatie is lastiger dan we dachten, want van de ‘Steigspuren’ naar het begin van de route is niet veel te vinden. Op goed geluk lopen we op kompas in noordelijke richting en traverseren over grashellingen met af en toe wat stenen. Als het steiler begint te worden, slaat de twijfel toe. Howard gaat even om de hoek van een rots kijken hoe we verder moeten, maar aan de andere kant van de rots zit een afgrond. Toch maar schuin links omhoog dan. Ik ben blij dat we al eerder op natte grashellingen hebben gelopen, want dat valt niet mee met zo’n zware rugzak! Inmiddels hebben we echt het idee dat we te laag zitten, maar dan hoor ik door de mist toch een vreugdekreet. Het begin van de route!

Een grote ring markeert het begin van de route. Geen dikke rode markering of zo. Je moet het maar net vinden. Hier trekken we de gordel en klimschoentjes aan en hangen al het ijzerwerk om. Omdat de route nergens boven de derde graad uitkomt, klimmen we aan lopende zekering. We hopen zo iets sneller op te kunnen schieten. Zodra ik de route instap, voel ik me een stuk veiliger dan op dat gladde gras. De rots is ruw en heeft grote dikke spleten waar je makkelijk een greep voor je handen of voeten kunt vinden. De tussenzekeringen bestaan vooral uit ‘Kopfschlingen’, want telkens zijn er wel rotspuntjes waar je iets omheen kunt leggen.

 

Na de eerste touwlengte wisselen we bij de standplaats van voorklimmer, wat vooral betekent dat je alle zekermateriaal omhangt en vooral de overgebleven schlinges niet vergeet. In elke touwlengte zit halverwege een haak, zodat je de bevestiging krijgt dat je goed zit. De route wordt echter nergens moeilijk en we klimmen aardig door. Heel af en toe trekken de wolken even open en krijgen we een glimp van het dal of de tegenovergelegen bergen te zien. Ondanks het beperkte zicht geniet ik met volle teugen. Wat is dit toch heerlijk!

Aan het einde van de zevende touwlengte staan we in dubio. Volgens het gidsje zou dit de laatste lengte zijn, maar we staan niet in een ‘Scharte’ (een kommetje in een bergrug). We besluiten nog een stuk door te klimmen en als ik op de volgende rotskop sta, zie ik onder mij inderdaad een ‘Scharte’ met aan de overkant het begin van de abseilroute. Net als ik een standplaats wil maken om een enorm rotsblok, zie ik naast mij de geboorde standplaats zitten. Het is af en toe net een zoekplaatje!

Nadat we de abseilpiste bereikt hebben, wordt het een natte bedoening. De helling waar we afdalen is volledig begroeid met gras en dat is door de mist nog steeds nat, waardoor het touw ook snel doorweekt is. Tijdens het abseilen druk je al dat water uit het touw, waardoor je zelf zeiknat wordt! Omdat we met dubbeltouw klimmen, kunnen we de eerste drie abseils in een keer doen. Daarna lopen en glijden we naar de volgende abseil waarna het pad een stuk duidelijker wordt. Bij de abseil die daarop volgt zie ik verderop een paar dieren staan. Volgens Howard zijn het geiten, maar als we dichterbij komen, blijken ze wel erg grote hoorns te hebben. Het is een grote groep steenbokken, waar we in een grote boog omheen lopen. De jongere dieren dagen elkaar uit, maken gekke bokkesprongen en stoten met de koppen tegen elkaar.

 

We kunnen de steenbokken nog lange tijd zien, totdat we op het pad stuiten dat vanaf Gramais naar de Hanauerhütte loopt. Hier dalen we af naar de hut en moeten er dan nog flink de pas inzetten om op tijd voor het avondeten te komen in ons Gasthof. Ook vandaag krijgen we weer schnitzel en dat smaakt prima na zo’n lange toer! De touwen drogen wonderlijk snel en als we de dag erna terug naar Nederland rijden, laten we een bewolkt Tirol achter ons.

Gebruikte literatuur:
DAV Gebietsführer Hanuaerhütte (verkrijgbaar in de hut)
Kletterführer Lechtaler Alpen
Wanderkarte Tiroler Lechtal (1:25.000)

Müllerthaltrail 2

Rotsen en bossen
Vol verwondering kijken we naar de enorme rotsmassieven die aan weerszijden van het pad omhoog torenen. We kunnen via een aangelegde trap omhoog en klauteren naar het uitzichtpunt. We kijken neer op de bomen onder ons en zien een glooiend landschap van boomtoppen richting de horizon.

Indiana Jones
Al snel lopen we weer verder op de route, die overigens prima is aangegeven. We lopen continu in het bos en na elk heuveltje en na elk rotsmassief is het weer een verrassing wat we zien. Het valt me op dat er telkens weer andere structuren in de rotsen te zien zijn en ik krijg de filmtune van Indiana Jones niet meer uit mijn hoofd. Als we bijna op de tien kilometer zijn, begint het wel warmer te worden, maar gelukkig brengt het schaduwdek van de bomen veel verkoeling. We besluiten even een pauze te houden en prompt staat er op 10 kilometer een bankje, waar we even wat eten en een groepsfoto maken.

Bankje klein

Heuveltjes en vlaggetjes
Ik loop vandaag met stokken, wat ik buiten de Alpen nog nooit gedaan heb. Het gaat prima en gezien de constante heuveltjes ben ik blij dat ik ze mee heb. We krijgen de kilometers niet cadeau en ook door de vele foto’s die we maken, lijken de kilometers erg langzaam te gaan. Als we het dorpje Scheidgen kruisen, besluit Henri om een shortcut terug naar de camping te nemen. Wij lopen met zijn drieën verder en omdat er nu een redelijk lang vlak stuk volgt, ben ik al snel het vlaggetje. Ik blijf rustig mijn eigen tempo lopen, want we moeten nog een eindje. Helemaal in het zuidelijke puntje van de route lopen we opeens een stukje door een weiland en kunnen we genieten van de vergezichten. Toch ben ik blij als we weer in de rotsen zijn, dat is meer mijn terrein.

Donker
Na een korte pitstop hoor ik enthousiaste kreten aan de andere kant van het dal. Als ik daar aankom, blijkt de route verder te lopen door een smalle donkere spleet die gevormd wordt door enorme rotsen die tegen elkaar aan leunen. Hoofdlampjes op en schuifelen maar! Na enkele tientallen meters staan we weer in het zonovergoten bos en slaat de warmte weer om ons heen. We volgen de rode M die de route aangeeft en beginnen ons af te vragen hoe ver het nog is naar Müllerthal. Daar moeten we rechtsaf een ander dal in richting het Noorden waar de camping ligt.

Oreokoekjes
Als we weer even pauze houden blijkt iedereen inmiddels door zijn eten heen te zijn en Silvia heeft ook geen water meer. Gelukkig heb ik mijn waterzak bijgevuld in Scheidgen en hopen we dat het niet al te ver meer is. Als we een hele lange glooiende afdaling achter de rug hebben, komen we bij de Schiessentumpelwatervallen. Duidelijk een toeristische trekpleister, want het is er heel erg druk. Wij maken even snel een selfie en als we doorlopen, zie ik een paar mensen chips eten. “Oh, iets zouts. Dat zou nu lekker zijn”. Dacht ik dat, of zei ik dat hardop? Dat laatste dus, want prompt krijgen we een handje chips. Als we daarvan lopen te genieten, komt er een vrouw die ons elk een pakje Oreokoejes geeft. Onder vele dankzeggingen schuiven we die in een keer naar binnen.

Mullerthaltrail

Laatste loodjes
Na de watervallen komen we eindelijk door het dorpje Müllerthal. Hier steken we de weg over en gaat het pad een flink stuk omhoog. Als we eenmaal onder de rotsen lopen, krijgen we weer paadjes die constant op en neer gaan onder de rotsmassieven langs. De rotswanden worden steeds hoger en het is indrukwekkend om er tussendoor te lopen. Er lijkt geen eind te komen aan de heuveltjes en de rotsen die allemaal op elkaar beginnen te lijken. Toch zien we dan weer bekend terrein en komt er een einde aan deze geweldig mooie ronde. Gelukkig is er ook nog een Müllerthaltrail 1 en 3, dus komen we zeker een keer terug!

Routes
Meer info over de Müllerthaltrail vind je onder andere via deze site: http://www.mullerthal-trail.lu/nl/de-etappes

 

 

Maasdaltrail

Maasdaltrail

Lost
Vertwijfeld staan we stil. Moeten we nu rechtdoor, over die omgevallen boom, of rechtsaf? We hebben onze voorloper al zeker tien minuten niet gezien en een beetje onzeker sla ik rechtsaf. Al snel zie ik rechts naar beneden een hele grote metalen trap die uitkomt bij een beekje die uit een tunnel komt. Deliana is niet zo zeker van het pad naar rechts, dus roepen we in het dichtbegroeide bos in de hoop dat Jean Paul en John ons horen. Tot onze verbazing krijgen we antwoord uit de richting waar we vandaan kwamen! Rechtsomkeert dus en al snel zien we John lopen.

Tunnel
Nog geen twee kilometer eerder zijn we bij kasteel Elsloo gestart met de social trail Maasdaltrail, die Jean Paul organiseert. We lopen een parkachtige omgeving door en komen al snel bij de eerste trappen. De eerste, omdat er nog vele volgen. Na het schampen van de uitlopers van Elsloo komen we in een dichtbegroeid bos, waar het pad op en neer slingert langs de helling. Totdat we dus bij die omgevallen boom staan. Wij blijken een afslag gemist te hebben, of eigenlijk had daar even op ons gewacht kunnen worden. Al snel zijn we weer met zijn vieren. Na een prachtig stukje bos komen we bovenaan een hele grote metalen trap. Dezelfde trap dus! Nu mogen we deze wel af en gaan zelfs door de tunnel! Links van ons stroomt de beek door dezelfde tunnel en je ziet geen hand voor ogen, maar dat wordt al snel beter als ik mijn zonnebril afzet.

Afstekertjes
We volgen een pad door het bos en komen op een groot veld, waar we een paadje volgen tot het volgende bos. We kunnen hier een short-cut maken, maar het is nog wat te snel voor afstekertjes, dus lopen we mee. Heuvel af en heuvel op. En die heuvel op is steil! Gelukkig volgt er weer een vlakker stuk en nu de heren regelmatig op ons wachten en ons af en toe een stukje korter laten lopen, kunnen we redelijk relaxt en kletsend lopen. Naar mijn idee zijn we al snel in Bunde, het dorpje waarvandaan de route weer terug slingert.

Heuveltjes!
Volgens Jean Paul begint hier de ellende. Ik heb geen idee wat hij bedoelt, maar al snel is duidelijk dat die ellende bestaat uit heuveltjes, veel heuveltjes. We komen nu op het Zevenheuvelenpad, wat inhoudt dat er heuvels inzitten, maar de afdalingen zijn telkens korter dan de klimmetjes. Deliana begint serieus last van haar knie te krijgen, waardoor de afdalingen niet zo snel gaan. Zo kan ik toch af en toe even rusten. Als we weer de kans krijgen voor een short-cut doen we dat. Ondanks de rust gaat het met Deliana’s knie niet beter. Op navigatie gaat zij de kortste en meest vlak route terug naar het kasteel.

Total loss
Wij lopen de route verder en telkens als ik denk dat we bijna terug moeten zijn bij het kasteel, herken ik een punt waar we net daarvoor zijn langsgelopen. We lopen dus allemaal lusjes! Ondanks dat ik aangeef dat ik aan het eind van mijn Latijn ben, nemen we niet de kortste route terug. Niet veel later verklaart John zichzelf total loss. Jean Paul bikkelt ondertussen ongehinderd verder en zelfs heuvelop is wandelen er voor hem niet bij. Als we opeens huizen aan de overkant van de beek zien, begrijp ik dat dit Elsloo moet zijn. Een klein stukje dus nog. Plotseling zie ik onder ons de vijver van de kasteeltuin liggen en na een korte bocht zie ik het kasteel. Bijna vier uur zijn we onderweg geweest en een groot glas cola gaat er bij mij prima in. Jean Paul bedankt voor deze geweldig mooie route en besef dat jullie in een prachtige omgeving wonen!

Spa ExtraTrail 20km

Op vrijdag starten we het trailrunweekend met de ExtraTrails in Spa. Samen met Silvia en Hans ga ik voor de 20 kilometer. Na even zoeken bij de start hebben we al snel de route te pakken en kunnen we kilometers gaan maken.

In het bos ligt nog een laagje sneeuw, waardoor we op steile stukken niet te snel kunnen lopen. Sowieso gaat het in het begin steil omhoog, zodat er van enig tempo absoluut geen sprake is. Als we net een beetje gewend zijn aan het op en neer in het bos, komen we uit op de asfaltweg die we een stuk volgen over een industrieterrein. Dit is niet helemaal wat ik me van een trail had voorgesteld. Gelukkig komt hier een eind aan en gaan we het bos weer in. We slingeren nu langs weilanden en geraken steeds hogerop. Tot onze verbijstering staan we opeens op een in gebruik zijnde skipiste die we omhoog moeten lopen. Er lijkt geen eind te komen aan deze helling!


Mijn hartslag krijg ik al een tijdje niet meer onder de 170 slagen per minuut en echt fit voel ik me niet. Dan krijgen we een onverwachte pauze als er een auto vast blijkt te zitten in de sneeuw. De bestuurder is blij met een handje hulp en zijn vrouw stapt doodgemoederd naast hem in als wij beginnen met duwen! De auto komt echter niet van zijn plek en ook zij komt op hakken helpen op de gladde ondergrond. Na een half uur proberen de auto met planken, latten en matten eruit te krijgen, staat de Golf alleen maar verder naar beneden en geven we het duwen op. We moeten nu gaan voortmaken, anders zijn we niet voor donker terug!


We volgen een heel leuk gedeelte met smalle paadjes langs een beekje en ergens bij een oversteek zak ik met een voet door het ijs. Koud! Daarna volgen kilometers lange rechte brede wegen. Er lopen langlaufsporen, wat net niet handig loopt, maar ga je ernaast lopen dan is de sneeuw erg ongelijk. Silvia en Hans zetten er goed de sokken in en ik zie ze steeds verder weg verdwijnen. Mijn hartslag is weer skyhigh en ik ben die sneeuw goed beu. Gelukkig komt er een einde aan deze saaie paden, want als het al een beetje begint te schemeren komen we weer in dichter begroeid bos en mogen we weer smalle slingerpaadjes volgen. Hier ben ik weer vol in mijn element en hou ik de anderen gemakkelijk bij. Na een kort klimmetje staan we opeens op een asfaltweg. We volgen die terug naar beneden naar het centrum. De straatlantaarns branden al en als we in de afgesproken brasserie aankomen, worden we luid onthaald door de rest van de groep en de overige, deels aangeschoten, cafébezoekers. Het trailrunweekend is begonnen!

Trailrunweekend Spa

Wiebertjes zoeken bij Bomal

Trailrunweekend Bomal

Na twee dagen sneeuw stampen, worden we vandaag wakker in een bijna groene wereld. Vannacht heeft het geregend en een groot deel van de sneeuw is gesmolten. De winterse betovering is verbroken, maar het loopt wel een stuk gemakkelijker!

Trailrunweekend Bomal
Trailrunweekend Bomal

We rijden naar Bomal om een bewegwijzerde route te gaan lopen. In het dorp is het op de plaatselijke markt even zoeken naar de groene wiebertjes die we vandaag gaan volgen. De kaart biedt uitkomst en eenmaal uit de drukte zien we de eerste wiebertjes op een paal. Over een asfaltweg verlaten we de bewoonde wereld en slaan af een landweg in naar het bos. We mogen gelijk aan de bak, want we moeten de heuvel op. Als we het bos uitkomen en op een open vlakte lopen, ziet Henri opeens een bekend kapelletje. Ik ben even gedesoriënteerd, maar inderdaad. Gisteren waren we hier ook. Weliswaar liepen we de andere kant op en in een stuk wittere wereld, maar het is toch echt hetzelfde kapelletje!


Langzaam maar zeker klimmen we steeds verder omhoog en mijn longen hebben het zwaar te verduren. Al twee weken dacht ik van de griep af te zijn, maar ik lijk volgens Jolanda wel een blaffende zeehond. En dan is Pieterburen nog ver weg! Gelukkig heeft Connie een heleboel dropjes bij zich en zo kom ik toch nog zwijgend boven. Als het pad verspert wordt door een enorme omgevallen boom, moet daar natuurlijk op geklommen worden. Daarna mogen we een blubberpad op dat langzaam richting het dorpje Ozo voert.


We zijn nu op het verste punt bij Bomal vandaan en mogen nu een stuk volle bak naar beneden. In dit gedeelte liggen opeens weer ijsplaten op het pad, dus is het opletten waar je loopt. Beneden komen we uit in het dal bij De L’Aisne waar het pad afslaat en steil omhoog loopt naar de grot van Coléoptère. Hierna volgt een korte klim over single tracks door een prachtig stuk bos. Het pad loopt daarna parallel hoog boven de Ourthe en ik ontdek een klimgebied langs de route. Op een vooruitstekende rots staat een vervallen uitzichtpunt waar je prachtig over het dal kunt uitkijken. We gebruiken de rotspartij ernaast om een fotoshoot-met-dieptewerking te maken. Best spannend voor degenen met hoogtevrees!

Nu is het niet ver meer naar Bomal. We zien de kerk al liggen en zetten nog even aan naar de hoek van de straat. Oversteken is hier vanwege het slechte zicht erg gevaarlijk, dus lopen we terug naar het zebrapad. Even een ‘Abbey Road’ momentje voor de foto. We zijn dan wel niet beroemd, maar de auto’s stoppen toch mooi wel voor ons! Het laatste stukje hobbelen we over de markt waar van alles te krijgen is. We krijgen verbaasde blikken en high fives en staan na dik elf kilometer lopen weer bij de auto. Terug in Bohon lukt het mij met mijn middelbare-school-Frans om bij het zwembad te regelen dat we er mogen douchen. Zo rijden we schoon en voldaan door een groene wereld terug naar Nederland.

Trailrunrondje Durbuy-Sy-Durbuy!

Trailweekend Durbuy

Na een middagje in de sneeuw spelen op de ExtraTrails bij Spa ga ik vandaag met Henri een langere trail lopen richting Sy. Dit keer slapen we niet in Sy, maar in Durbuy, omdat de Tukhut schade heeft opgelopen door de vorst. Een kijkje nemen in het dorp kan natuurlijk wel!

Na een paar kilometer asfalt en betonplaten mogen we de Ourthe verlaten en de paadjes op. Steil omhoog. Mijn hartslag schiet even hard mee. Daarna lopen we over kleine en grotere paadjes steeds hoger naar de hoogvlakte bij Tohogne. Hier liggen volledige ijsplaten op de landweggetjes en is het oppassen en lopen als een pinguïn! Op gedeeltes onder de bomen is alle sneeuw weg en kunnen we wat meer doorlopen, tenzij je klonten modder onder je schoenen krijgt.

Bij Verlaine sur Ourthe dalen we door het bos af naar Sy. Opeens zijn we van het pad op de gps af, maar lopen we nog wel op een leuk graatje dat steeds verder afzakt door het bos. De snelheid is er inmiddels uit en het is zoeken naar vlakkere gedeeltes waar we kunnen afdalen. Opeens sta ik helemaal vast. De helling is steil en ik kan niet meer voor- of achteruit, laat staan dat ik naar beneden durf. Dan maar omhoog! Op dat moment zien we dertig meter verder langs de helling een aantal touwen gespannen. Met enige moeite bereiken we de statische goed bevestigde touwen en laten we ons zakken naar het dal. Na zo’n 50 meter afdalen staan we bij een huis in de achtertuin, waar we met wat klauterwerk weer uitkomen. Helemaal uitgelaten lopen we over de spoorbrug Sy binnen en eten even een meegenomen broodje op de stoep van de Tukhut.


Vanaf Sy gaat het weer even steil omhoog naar de Route des Crètes boven de rotsen van de Ourthe. Doordat we iets te ver doorlopen zien we de schaapjes nog even, maar dan dalen we weer af naar het dal. Nu is het een paar keer op en weer af over goed begaanbare paadjes. Bij een vervallen hotel in De L’ Aisne waar de bediening bijna even oud is als de inventaris drinken we een paar koppen thee. Opgewarmd en uitgerust lopen we na de volgende klim kilometers lang over een bospad dat geleidelijk daalt. Waarschijnlijk het enige gedeelte vandaag waar we een beetje vaart maken! Eenmaal terug in de bewoonde wereld van Barvaux zijn we blij dat we bijna terug zijn. Als we echter het einde van het dorp bereiken zakt de moed me in de schoenen. ‘Wat heb ik nu weer bedacht’ flap ik eruit. Het weggetje gaat over in een giga steil bospad dat recht de helling op loopt. Nog even op de tanden bijten dus en dan zien we het huisje weer liggen.


Na een heerlijk warme douche krijgen we ’s avonds een massage die niet geheel zonder piepgeluiden verloopt. Dat het wel degelijk helpt blijkt de dag erna als we toch redelijk soepel een rondje kunnen hardlopen bij Bomal.

 

Het blauwe uur in Spaarnwoude

Het blauwe uur
Het boek Het blauwe uur inspireerde mij al om in Schoorl te gaan lopen en zet natuurlijk ook aan om dat blauwe uur zelf eens te beleven! Opeens was daar het oproepje op Facebook van Paula of er nog andere gekkies waren die zin hadden om mee te gaan. Niet in Schoorl, maar in Spaarnwoude. En zo staan we ’s ochtends vroeg met zijn zevenen in het diffuse licht van de parking van Snowplanet om het donker in te gaan lopen tot het licht wordt.

Glibberen en glijden
Het miezert een beetje en door de lichtbundels van de hoofdlampjes dwarrelen al snel wolkjes als je uitademt. Het is even zoeken naar het tempo en onze stemmen klinken opgewonden in het donker. Behalve het pad zie je alleen de directe omgeving waar je je licht op laat schijnen en hoewel het niet stikdonker is, voel ik ons groepje opgeslokt worden door de nacht. Paula loopt voorop en volgt de route van Remco. Remco is geen ochtendmens, dus die is zelf niet mee, maar zijn route is voor ons een mooie leidraad. Al na anderhalve kilometer lopen we verkeerd. Omdraaien en een zijweggetje in. Daarna volgt een MTB-pad en is het meer glibberen en glijden dan lopen. In een schuine bocht glijdt Irma uit en komt erg ongelukkig terecht, waardoor ze moet stoppen. We brengen Irma en Els naar de verharde weg, zodat zij samen terug kunnen.

Singletracks en een touwbrug
Een beetje uit het veld geslagen vervolgen wij met zijn vijven de route. Zou dit ons ook kunnen overkomen? Eigenlijk wel, maar met trailschoenen aan zal het hopelijk meevallen. We lopen al kletsend verder en al snel heb ik geen idee meer waar we zijn. Paula weet telkens weer een leuk paadje en zo volgen we haar een klein paadje het bos in. Hier is het bladerdek zo dicht dat het nu echt donker is. We klimmen over een paar omgevallen boomstammen heen en ik voel me een onwijze hork. Het lopen gaat verder gelukkig goed en we lopen dan ook lekker rustig. De meeste paadjes zijn heel smal, dan weer steken we een verharde weg over en volgens de anderen komen we twee keer langs de paintballclub, maar ik herken niks. Als we weer langs een water lopen, doemt er vanuit het donker een touwbrug op. Gaaf! Gelukkig is het nu even droog en kunnen we foto’s proberen te maken. Met een hoop grappen en grollen komt iedereen droog aan de overkant en steken we vijftig meter verder een brug over het zelfde water over!

Oranje en blauw
De paadjes worden steiler en bochtiger en uiteindelijk staan we bovenop de skiberg. We beklimmen de toren en maken een groepsselfie. Het is nog net te donker om de hoofdlampjes uit te doen, maar dat zal niet lang meer duren. De lucht kleurt oranje, maar of dat door de zon is of de lichten van Schiphol, dat weet ik niet. De route volgt nu een slingerend parcours dat telkens weer dezelfde helling opgaat, soms schuin eroverheen. Ik haal een kamikazeactie uit door schuin naar beneden te jumpen, omdat het pad niet vlak genoeg loopt. Ik begin de hoogtemeters te voelen, maar het is niet ver meer tot de warme chocomel. De lampjes kunnen uit en het licht is van oranje naar vaalblauw gekleurd. Met de opkomst van de zon is de magie van de nacht verdwenen. Oranje of blauwe uur, het was in een woord geweldig!

 

 

Oriëntatietrail in Den Treek

Oriëntatietrail

Bucketlist
Veel mensen hebben een bucketlist met dingen die ze graag nog eens willen doen. Bij mij staat oriëntatielopen bovenaan! Vandaag krijg ik de mogelijkheid om hieraan te proeven tijdens een oriëntatietrail in Den Treek. We krijgen een ontvanger en een kaart en mogen op pad. Omdat ik niet weet hoe de controlekastjes werken, loop ik het eerste stuk met Dunja en Marjolein mee. Al snel wordt mij duidelijk dat die kastjes heel eenvoudig werken. Je stopt de ontvanger in het gat en als er een piepje uitkomt, ben je geregistreerd. Ook het navigeren vandaag is ons gemakkelijk gemaakt, doordat op de kaart naast de controleposten ook de route staat ingetekend. Nou ja, gemakkelijk.

Vertwijfeling
Na de eerste controlepost op de heide gaan Marjolein en Dunja links en ik rechts, omdat ik de korte variant ga doen. Nog geen kilometer verder loop ik verdwaasd om mij heen te kijken. Waar is in vredesnaam de volgende post? Het landschap is open, met her en der bomen, maar helemaal vlak is het niet, waardoor je niet heel ver kunt kijken. Vertwijfeld sta ik weer stil en bestudeer de kaart. Het moet hier ergens zijn! Ik ren weer een stuk terug en sla linksaf over smalle paadjes die langzaam omhoog leiden. Plotseling zie ik een bankje met een glimp oranje. Yes! Gevonden.

Kaartlezen
Op zoek naar de volgende controlepost besluit ik een stukje van de ingetekende route af te snijden door dwars over een heuvel te rennen in plaats van er omheen. Daarna is het even goed navigeren totdat ik weer op het juiste pad kom, maar het lukt en ik zie weer een oranje-witte controlepost. Het kaartlezen en hardlopen tegelijk valt me nog niet mee. Ook lukt het me niet om te onthouden bij het hoeveelste paadje ik weer moet afslaan, dus ik moet regelmatig stoppen om te kijken of ik wel goed ga. Eigenlijk weet ik alleen bij de controleposten helemaal zeker waar ik ben, maar verder loop ik vooral te twijfelen.

Euforie

Oriëntatietrail

De route is super mooi. Voor Nederlandse begrippen zit er zelfs best wel wat hoogteverschil in en als ik tijd heb, kijk ik om me heen en geniet van de herfstkleuren. Onderweg kom ik een ouder echtpaar tegen dat zo vriendelijk is om een foto van mij te maken, maar verder zie ik niemand in het bos. Bij de piramide van Austerlitz is het wel iets drukker met wandelaars, maar zodra ik daar weer afsla is het stil in het bos. Het pad loopt hier heel lang naar beneden en ik denk dat ik hier een snelheidsrecord breek! Als ik nog een klein stukje door het bos loop, zie ik tussen de bomen de rode finishvlag. Nog een keer bliepen en ik ben binnen! Ik ben amper een uur onderweg geweest, maar heb voor mijn gevoel de grootste avonturen beleefd. Deze mag van mijn bucketlist af, maar blijft op mijn actielijstje staan!